Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Λίγα λόγια για το βιβλίο "Έγκλημα στο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας -Περιπέτεια στην Άρτα"

 



Λίγα λόγια

 

-Πότε και πώς γεννιέται ένα βιβλίο;

-Πόσο καιρό σας πήρε να το γράψετε;

 

Χρόνια τώρα στις επισκέψεις μου στα σχολεία ανά την Ελλάδα οι δυο αυτές ερωτήσεις επανέρχονται συνεχώς.

Η απάντηση δεν είναι καθόλου απλή.

Πώς γεννήθηκε ας πούμε η «Περιπέτεια στο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας»;

Μήπως όταν ήρθα μικρός με τους γονείς μου την Άρτα;

Το 2001, την άνοιξη, που την ανακάλυψα μέσα από τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ;

Τότε που πήγα για πρώτη φορά στην Παρηγορήτρα κι ύστερα είδα ένα από τα πιο μαγικά ηλιοβασιλέματα στον δρόμο για τη Σαλαώρα;

Όταν διάβασα το «Ιμαρέτ» του Γιάννη Καλπούζου ή το «Κάποτε στην Άρτα» του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη;

Ήταν το μαγικό της γεφύρι που μου είχε εμπνεύσει μια ιστορία που συμπεριέλαβα σε αυτό το βιβλίο;

Όλα αυτά υπήρχαν μέσα μου όταν πριν μερικά χρόνια βρέθηκα στο 2ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας της πόλης και ανέλαβα την υλοποίηση ενός περιπάτου μυστηρίου.

Η ιδέα ενός βιβλίου μπήκε στο μυαλό μου για πρώτη φορά.

Όμως δεν ένιωθα ακόμη έτοιμος.

Το καλοκαίρι του 2025 βρέθηκα στο Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας μαζί με τη συνάδελφο Έρικα Αθανασίου -καλεσμένοι κι οι δυο από το Πολιτιστικό Κέντρο Λουτρού- με τη συμβολή του Ελπιδοφόρου -μόνιμου κάτοικου πλέον στο κοντινό Μενίδι.




Εκεί υλοποίησα έναν ακόμη περίπατο μυστηρίου στο εγκαταλειμμένο Παλιό Λουτρό.

Η ιδέα ενός άλλου βιβλίου με τριβέλιζε, ειδικά όταν διάβασα το βιβλίο του Αθανάσιου Κ. Κατσούδα -στο οποίο αναφέρομαι και στις σημειώσεις.

Όμως κάτι μου έλειπε.

Να έγραφα μόνο για το Λουτρό;

Κι ήρθε το φθινόπωρο το 4ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας της Άρτας. Και πάλι καλεσμένος. Ένας νέος περίπατος μυστηρίου.

Διάβασα ξανά για την πόλη αλλά και για τον Βασιλιά Πύρρο, το μνημειώδες έργο του Πέτρου Ε. Γαρουφαλιά.

Περπάτησα μόνος μου στα δρομάκια της Άρτας. Πήγα στο Κάστρο. Στάθηκα στη σκιά του Ρολογιού. Δοκίμασα καινούργιες γεύσεις. Συζήτησα με τους φίλους από την πόλη. Ανέβηκα νύχτα στο γεφύρι.

Και γυρνώντας αποφάσισα Άρτα και Λουτρό να μπουν σε ένα βιβλίο μαζί.

Δυο μήνες μετά, με πολλές παλινωδίες έγραψα τις πρώτες σελίδες του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας.

Ξέρω καλά πως το βιβλίο αυτό δεν θα υπήρχε χωρίς την Ιωάννα Πετρίδου, τη ψυχή του Agatha Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας που έχει δημιουργήσει από το μηδέν κάτι πολύ μεγάλο. Κι όχι μόνο με κάλεσε δυο φορές στην Άρτα (και όχι μόνο) αλλά ουσιαστικά με προέτρεψε να γράψω!

Όμως μεγάλες οι οφειλές και σε αυτούς που λέμε μεταξύ μας … «Αγία Τριάδα»: Βασίλης Κατσώτης, Χρήστος Καραβασίλης, Γιώργος Κατσικογιώργος. Τρεις καθηγητές μέσης εκπαίδευσης που διατηρούν το Φροντιστήριο Αστρολάβος και παράλληλα δείχνουν με τις πράξεις τους την αγάπη και τη γνώση τους για την πόλη…

Οι συζητήσεις αλλά και το υλικό που μου πρόσφεραν, στάθηκε πολύτιμο.

Οφείλω πολλά σε πολλούς. Ελπίζω να τους ευχαριστήσω δια ζώσης στο επόμενο ταξίδι μου στην πόλη.

Όμως δεν μπορώ να παραλείψω τον Μουσικοφιλολογικό Σύλλογο Άρτης «Ο Σκουφάς» και το «Πολιτιστικό Κέντρο Λουτρού». Και φυσικά τον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη.

Δεν μπορώ πάντως να μη μνημονεύσω τον αείμνηστο Δήμαρχο Άρτας Κώστα Βάγια που το μακρινό 2001 με πήρε κυριολεκτικά από το χέρι όταν γύριζα το ντοκιμαντέρ για την Άρτα (προβλήθηκε στο Alter) και με περπάτησε στην πόλη του, μεταδίδοντας μου την αγάπη του και ανοίγοντάς μου δρόμους γνώσης. Εκείνος μου είχα χαρίσει και το βιβλίο για τον Βασιλιά Πύρρο…

Όσο για το ίδιο το «Έγκλημα στο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας», σκέφτομαι πως «δεν ξεχνάω ποτέ τις υποσχέσεις μου, θα τις θυμάμαι πάντα με νοσταλγία»!

Η μικρή Ζωή των περιπετειών που υποτίθεται πως ολοκληρώθηκαν με τη «Χαμένη στήλη των Ετρούσκων» παίρνει το νήμα από τους μεγάλους της παρέας, δημιουργεί τον δικό της κύκλο σε μια νέα πόλη -την Άρτα κι έτσι οι περιπέτειες της παρέας που δήλωνα πως είχαν τελειώσει, συνεχίζονται!

Από εκεί και πέρα, όπως κάνω συνήθως έμπλεξα πραγματικά στοιχεία με μυθοπλασία…

Πολλά πρόσωπα τα οποία αναφέρονται στο βιβλίο είναι υπαρκτά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις τους έχω δώσει άλλους ρόλους.

Κάποιοι μάλλον θα τους/τις αναγνωρίσουν!

ΥΓ. Το κείμενο «Το Πουλί, η Γυναίκα και ο Πρωτομάστορας» δημοσιεύτηκε όντως  στο περιοδικό «Σκουφάς» (τόμος ΙΘ, τεύχος 111, Άρτα 2026)

 

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Ακόμα φοβούνται το Πολυτεχνείο: 34 ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΦΗΣΑΝ Ν' ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ...

 


“34 ΦΩΝΕΣ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΦΗΣΑΝ Ν' ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ"

Όταν τον Οκτώβριο του 2026 τυπώθηκε το βιβλίο Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα. 34 φωνές, όλοι όσοι στήριξαν αυτό το εγχείρημα θεωρούσαμε αυτονόητο ότι ο φυσικός χώρος για την πρώτη δημόσια παρουσίασή του θα ήταν το Πολυτεχνείο. 

Έτσι, ζητήσαμε γραπτώς την παραχώρηση της αίθουσας «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ για τη σημερινή εκδήλωση. Η αίτησή μας δεν κρίθηκε άξια γραπτής απάντησης. Μόνο προφορικά πληροφορηθήκαμε, μετά από 15 μέρες, ότι καμία αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος δεν μας παραχωρείται και, εναλλακτικά, μας προτάθηκε να γίνει η παρουσίαση ΜΕΤΑ τον τριήμερο εορτασμό. Η αιτιολογία-πρόσχημα ήταν οι λόγοι ασφάλειας, δεδομένου ότι στις 13-14/11 το συγκρότημα θα παρέμενε «κλειστό για τις προετοιμασίες της επετείου».
Διόλου άσχετη με αυτή την απόρριψη είναι η πρυτανική απόφαση με την οποία επιβάλλονται πρωτοφανείς χρονικοί, χωρικοί και τεχνικοί περιορισμοί στις εκδηλώσεις του τριημέρου.
Παράλληλα, με προκλητική περιφρόνηση και αγένεια, παρακάμπτονται φορείς όπως ο ΣΦΕΑ και οι φοιτητικοί σύλλογοι που ήταν οι παραδοσιακοί συνδιοργανωτές του εορτασμού.
Εδώ και δεκαετίες, με πολλές μορφές και μέσα, επιχειρείται η διαγραφή της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 από τη συλλογική ιστορική μνήμη: με τη διαστρέβλωση του νοήματός της, με τη χυδαία συκοφάντηση, με την αποσιώπηση, με την καταφυγή στον ιστορικό αναθεωρητισμό, με την ωμή καταστολή. Φέτος δοκιμάζεται ένας νέος τρόπος: η χρονική και χωρική συρρίκνωσή του τριήμερου εορτασμού, ο ασφυκτικός έλεγχος της παρουσίας των νέων και του λαού, η υποχρεωτική αλαλία, η επαναφορά του γύψου της επταετίας. 

Μια μαύρη σελίδα που φέρει πρυτανική υπογραφή και της μέλλεται να παραδοθεί στην καταισχύνη της ιστορίας.
Η άρνηση παραχώρησης αίθουσας του ΕΜΠ για την παρουσίαση ενός βιβλίου δεν αποτελεί μόνο προσβολή για τους 34 συγγραφείς του που έζησαν από πρώτο χέρι την τυραννία της χούντας, αλλά και για όλες και όλους που επιλέγουν να μην ξεχνούν, να
αντλούν από τους αγώνες του χθες έμπνευση, δύναμη και γνώση για τους αγώνες του σήμερα.

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ 263 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ


Και η απάντηση της Ν. Βαλαβάνη 
στο, συλλογικής απεύθυνσης, ερώτημα της ΕφΣυν

             ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ;                                             

Με κριτήριο την επίθεση που δέχεται, στον τρέχοντα γιορτασμό, ο «χώρος» ανθρώπων & κτιρίων του Πολυτεχνείου - με εμφανή ρόλο στον Πρύτανη του, εκφράζοντας ωστόσο ευρύτερα  κυβερνητικά σχέδια για εξάλειψη κάθε τοπόσημου μνήμης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας (Ιτζεδίν, Γιούρα, Γεντί Κουλέ, Πλατεία Συντάγματος, Πολυτεχνείο) -, η απάντηση είναι αβίαστα καταφατική: Για κάτι ήδη νεκρό, δεν θα σπαταλούσαν τόση ενέργεια και αυταρχισμό,  επιχειρώντας π.χ. κάτι πρωτοφανές, lock-out στις δυο μέρες «κολλητά» πριν το τριήμερο, «σφραγίζοντας» ολόκληρο το ίδρυμα. Δεν θα υπήρχε διαδοχική άρνηση να στεγαστούν στο Πολυτεχνείο ΠΡΙΝ το lock-out οι παρουσιάσεις δυο νέων βιβλίων συνδεμένων με την ιστορία της εξέγερσης, του Μάκη Μπαλαούρα και το συλλογικό «Τότε και τώρα – 34 φωνές» των «παλιών του Πολυτεχνείου», ανάμεσα τους και μελών της ΣΕ… Ή δεν θα κρατούσαν στο τριήμερο των εκδηλώσεων κλειδωμένα όλα τα κτίρια του ούτε θα το «άδειαζαν» από  κόσμο, σχολιαρόπαιδα, οικογένειες καθημερινά ώρα 6 το απόγευμα - καταργώντας τις εκθέσεις, συζητήσεις, προβολές, που οργανώνουν φοιτητικοί σύλλογοι και οργανώσεις εδώ και 52 χρόνια.

Με άλλα λόγια, δεν θα επιχειρούσαν μετατροπή της 53ης επετείου σε νεκροταφείο. 

Κάτι ήδη νεκρό ως μνήμη-σύμβολο συνέχισης ενός μεγάλου αγώνα, δεν χρειάζεται ολόκληρο εγχείρημα για να μεταμορφωθεί σε συστάδα λαμπρών νεοκλασικών στο πλαίσιο «ανάπλασης» της Πατησίων και «εξευγενισμού» (gentrification) των Εξαρχείων: Θ’  αποτελούσε ήδη απλώς πανάκριβο real estate.

Αν κριτήριο είναι, πάλι, η αγωνιστική κινητοποίηση νέων ανθρώπων που υπερασπίζονται τη ζωή τους, η αντίφαση αφορά μόνο ζωντανούς: Σε ολόκληρη την ήπειρο δεν υπάρχει άλλη «διεκδικητική επέτειος» οργανωμένη «από τα κάτω» και «πανελλαδικά», με την κεντρική πορεία να καταλήγει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, που να κρατά πάνω από μισόν αιώνα. Από την άλλη, αν σε μια Ευρώπη που φλέγεται,  η νεολαία μιας χώρας-failed state μετά τα μνημόνια και «μεταμνημονιακά»  επιδεικνύει (αυτο)συγκράτηση, ας ερευνήσουμε για την απάντηση και στ’  απόνερα του καλοκαιριού του 2015…