Πρόσκληση σε συνέλευση των Πολιτών στο Προσκήνιο το Σάββατο 31-10-2026 στις 7:00 στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου στην Άμφισσα
Το «όλοι ίδιοι είναι» ακούγεται σοφό, αλλά συνήθως είναι η πιο βολική μορφή παραίτησης και η πιο επικίνδυνη.
Αλλά δεν είναι όλοι ίδιοι. Ούτε στην πολιτική, ούτε πουθενά αλλού.
Δεν είναι ίδιος αυτός που κλέβει με αυτόν που δεν κλέβει.
Δεν είναι ίδιος αυτός που λογοδοτεί με αυτόν που κρύβεται.
Δεν είναι ίδιος αυτός που παραδέχεται λάθη με εκείνον που πουλάει σωτηρία σε
συσκευασία τηλεμάρκετινγκ.
Το πρόβλημα είναι ότι η απάθεια ισοπεδώνει τα πάντα.
Παίρνει τον διεφθαρμένο, τον ανίκανο, τον σοβαρό και τον έντιμο και τους
πετάει όλους στο ίδιο σακί για να μη χρειαστεί ο πολίτης να σκεφτεί, να ψάξει ή
να κρίνει.
Και κάπως έτσι, η φράση «όλοι ίδιοι είναι» γίνεται δώρο στους χειρότερους.
Η δημοκρατία δεν ζητά να ερωτευτείς πολιτικούς.
Ζητά να μην παραδώσεις το μυαλό σου από εξάντληση.
Γιατί όταν ένας λαός σταματά να ξεχωρίζει διαφορές, στο τέλος χάνει και το
δικαίωμα να τις απαιτεί.
Οι απαθείς πολίτες έχουν μια παράξενη υπερδύναμη: καταφέρνουν να
παραπονιούνται για τα πάντα χωρίς να ευθύνονται ποτέ για τίποτα.
Ψηφίζουν σιωπή και μετά απορούν γιατί τους κυβερνά ο θόρυβος.
Η πολιτική απάθεια δεν είναι ουδετερότητα· είναι κενό εξουσίας. Και κάθε κενό
κάποιος θα το γεμίσει. Συνήθως όχι ο πιο ικανός, αλλά ο πιο θρασύς.
Η απάθεια στον δήμο είναι ίσως πιο επικίνδυνη από την απάθεια στην
κεντρική πολιτική — γιατί εκεί οι αποφάσεις ακουμπούν την
καθημερινότητά σου απευθείας.
Ο δρόμος που σπάει, η πλατεία που ρημάζει, το πάρκο που γίνεται πάρκινγκ, τα
σκουπίδια, το νερό, ο φωτισμός, οι παιδικές χαρές, τα έργα-βιτρίνα, οι
“κολλητοί” εργολάβοι — όλα αυτά δεν είναι μακρινή πολιτική. Είναι η ζωή σου
σε τοπική έκδοση.
Κι όμως, στον δήμο ανθίζει η πιο ύπουλη μορφή αδιαφορίας:
«Έλα μωρέ, όλοι γνωστοί είναι»,
«Δεν αλλάζει τίποτα»,
«Για μια λακκούβα θα ασχολούμαι τώρα;»
Και κάπως έτσι, οι συνελεύσεις αδειάζουν, οι ίδιοι άνθρωποι επανεκλέγονται με
μηχανισμό και γνωριμίες, και ο δημότης μετατρέπεται από πολίτης σε πελάτης
που ζητά “ένα ρουσφετάκι να γίνει η δουλειά”.
Η τοπική απάθεια είναι επικίνδυνη γιατί:
• αφήνει μικρές εξουσίες ανεξέλεγκτες,
• κάνει τη διαφάνεια προαιρετική,
• μετατρέπει τον δήμο σε κλειστό κλαμπ ημετέρων,
• και σκοτώνει την έννοια της κοινότητας.
Γιατί μια πόλη δεν καταστρέφεται μόνο από κακούς δημάρχους.
Καταστρέφεται κι από πολίτες που περνούν δίπλα από τη σαπίλα και λένε:
«Δεν βαριέσαι…»
Και το τραγικωμικό είναι πως μετά οι ίδιοι άνθρωποι θα συζητούν ώρες στο
καφενείο για το πόσο “χάλια έγινε η πόλη”, λες και η πόλη είναι φυσικό
φαινόμενο κι όχι καθρέφτης της συμμετοχής τους.
Ο απαθής πολίτης δεν γλιτώνει ποτέ από την πολιτική.
Η πολιτική θα μπει έτσι κι αλλιώς στο σπίτι του:
στον λογαριασμό του ρεύματος, στον μισθό του, στο νοίκι του, στο
νοσοκομείο του, στο μέλλον των παιδιών του.
Απλώς τότε θα είναι αργά για να πει:
«Δεν ασχολούμουν»
