Πηγή ΕΦΣΥΝ
Ημέρα αλληλεγγύης στον κουβανικό λαό
Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 στο Χαλάνδρι.
Η πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον κουβανικό λαό και ο πολιτιστικός σύλλογος «Χοσέ Μαρτί» καλούν τα μέλη και τους φίλους της Κούβας, το Σάββατο 7 Μαρτίου στο Χαλάνδρι για την ημέρα αλληλεγγύης προς τον κουβανικό λαό.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος και η Πρωτοβουλία αλληλεγγύης αναφέρουν χαρακτηριστικά:
Η Κούβα δεν χρειάζεται εισαγωγικά. Δεν είναι απλώς νησί· είναι ρήμα. Ρήμα σε πρώτο πρόσωπο. Γράφει «ΑΝΤΕΧΩ» με κεφαλαία καρδιά και μικρά γράμματα καθημερινής δοκιμασίας. Η φωνή του διασχίζει θάλασσες — από την Αβάνα ως την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Μαδρίτη, το Καράκας. Δεν ζητά οίκτο. Ζητά δικαιοσύνη. Το ρήμα γίνεται κάλεσμα. Γίνεται γέφυρα. Γίνεται πράξη.
Όχι απλώς λέξεις· χέρια που σηκώνουν κιβώτια με φάρμακα, καρδιές που ανοίγουν δρόμους εκεί όπου οι δρόμοι στενεύουν, ψυχές που επιμένουν να στέκονται όρθιες.
Το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χοσέ Μαρτί – Αλληλεγγύη με την Κούβα» και η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Κουβανικό Λαό» οργανώνουν στο Χαλάνδρι μια ημέρα που δεν είναι απλώς εκδήλωση.
Μια πλατεία θα γίνει προκυμαία ανθρωπιάς. Οι ζωντανοί και οι νεκροί θα συναντηθούν — όχι σαν φαντάσματα, αλλά σαν ιστορία που επιμένει.
Στο banner γράφονται ώρες και δράσεις.
Μα η ουσία δεν στοιχειοθετείται.
Χρειάζεται ανάσα.
Χρειάζεται βήματα.
Χρειάζεται συνείδηση.
Σκεφτείτε τον Miguel που περπατά στους δρόμους της Αβάνας γιατί δεν υπάρχουν λεωφορεία. Τον γιατρό που μετρά σύριγγες σαν να μετρά χρόνο.
Τη φοιτήτρια που περιμένει το διαδίκτυο όπως άλλοι περίμεναν βροχή σε εποχές ξηρασίας.
Η Κούβα δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα στοιχειώδη. Το δικαίωμα να αναπνέει χωρίς να τιμωρείται.
Υπάρχει μια λέξη βαριά σαν αλυσίδα: αποκλεισμός. Ένας οικονομικός στραγγαλισμός δεκαετιών. Όχι αφηρημένη πολιτική· άδεια ράφια, καθυστερημένα φάρμακα, εξοπλισμός που δεν φτάνει ποτέ.
Κι όμως, ένας λαός στέκεται όρθιος.
Κάθε κουτί που σηκώνεται στο Χαλάνδρι είναι πράξη αντίστασης.
Κάθε φάρμακο, δήλωση αξιοπρέπειας.
Κάθε χαμόγελο, πολιτική στάση.
Αλλά η αλληλεγγύη δεν μπορεί να εξαντλείται στη συγκίνηση. Δεν μπορεί να περιορίζεται στην καλή πρόθεση των πολιτών. Από το Χαλάνδρι υψώνεται καθαρό αίτημα προς την ελληνική κυβέρνηση:
– Να αναλάβει την ευθύνη.
– Να αποστείλει άμεσα ουσιαστική ανθρωπιστική βοήθεια στον δοκιμαζόμενο κουβανικό λαό.
– Να διαθέσει φάρμακα, ιατρικό υλικό, βασικά αγαθά.
– Να μετατρέψει τη διπλωματία σε πράξη ζωής.
– Και να ασκήσει ενεργή διεθνή πίεση για τον τερματισμό του δολοφονικού και αυθαίρετου αποκλεισμού.
Το πράττει ήδη το Μεξικό. Πολλές χώρες δηλώνουν έτοιμες να πράξουν το ίδιο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι απούσα. Το επιβάλλει η ιστορία της. Το απαιτεί η μνήμη της. Το ψιθυρίζουν οι διακόσιοι της Καισαριανής, που «επέστρεψαν» να μας θυμίσουν τι σημαίνει λεβεντιά και θάρρος. Είμαστε χώρα που γνώρισε κατοχή, πείνα, εκτελέσεις. Χώρα που έμαθε τι σημαίνει συλλογική τιμωρία. Η αλληλεγγύη δεν είναι για εμάς σύνθημα — είναι ιστορικό χρέος.
Και δεν θέλουμε να επαναληφθεί η ντροπή της στάσης μας στη Γάζα, όπου, αντί να σταθούμε δίπλα στα θύματα της γενοκτονίας, συνταχθήκαμε με τους θύτες. Αυτή η πληγή δεν πρέπει να γίνει συνήθεια. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.
Καλούμε τον πρωθυπουργό να σταθεί στο ύψος της Ιστορίας. Στη σωστή πλευρά — εκεί όπου η αξία μιας ανθρώπινης ζωής δεν μετριέται με γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Δεν πρόκειται για ιδεολογία. Πρόκειται για ανθρωπιά. Για το αυτονόητο δικαίωμα ενός λαού να ζει ελεύθερα, χωρίς τιμωρία.
Η πλατεία στο Χαλάνδρι θα γίνει συμφωνία ζωής. Μουσική. Λόγος. Τέχνη. Δράση. Το πρωί, στις 11:00, στην πλατεία, θα γεμίσουν κουτιά με φάρμακα.
Οι φωνές θα ενωθούν και θα γίνουν κύματα που ταξιδεύουν ως την Αβάνα. Θα τραγουδήσουμε. Θα γελάσουμε. Θα σηκώσουμε χέρια και καρδιές. Γιατί το χιούμορ είναι θάρρος. Η χαρά είναι αντίσταση.
«Δεν έχουμε βενζίνη, αλλά έχουμε ρυθμό», λέει ο οδηγός του λεωφορείου στην Αβάνα. Κι εμείς θα ακολουθήσουμε αυτόν τον ρυθμό — τον ρυθμό της αξιοπρέπειας. Το βράδυ, στις 19:00, από το Κέντρο Νεότητας του δήμου Χαλανδρίου, θα στείλουμε μήνυμα κουράγιου και δύναμης στους δοκιμαζόμενους Κουβανούς.
Κάθε φωνή γίνεται γέφυρα.
Κάθε κουτί γίνεται φλόγα που δεν σβήνει.
Η Κούβα άντεξε δεκαετίες κυρώσεων, καταστροφών, πιέσεων.
Κι εμείς μπορούμε να αντέξουμε την ευθύνη μας.
Να γίνουμε γέφυρα.
Να γίνουμε φωνή.
Να γίνουμε πράξη.
Φανταστείτε την προκυμαία της Αβάνας. Άνθρωποι κοιτούν τον ορίζοντα. Περιμένουν. Κάθε κουτί που φτάνει είναι μια φράση: «Δεν είσαι μόνος.». Στο Χαλάνδρι, ας γίνουμε αυτή η φράση.
Ας απαιτήσουμε.
Ας δράσουμε.
Ας σηκωθούμε.
