-Πώς ξεκίνησαν όλα;
-Γιατί δώσατε αυτά τα
ονόματά στους ήρωές σας;
-Πώς αποφασίσατε να
γράψετε βιβλία για παιδιά;
Έχω επισκεφθεί δεκάδες
σχολεία, έχω συζητήσει με χιλιάδες παιδιά καις τις επισκέψεις τους στο Μουσείο
Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης και πάντα σχεδόν μου απευθύνουν αυτά τα
ερωτήματα.
Για να απαντήσω, κάνω ένα
φλας μπακ για να πω πως γράφτηκε «Η κούπα του Πτολεμαίου».
Όταν πριν από 10 χρόνια,
τον Ιούλιο του 2014, αγόραζα ένα τετράδιο σπιράλ κι άρχισα να γράφω αυτό που
αργότερα πήρε τον τίτλο «Η κούπα του Πτολεμαίου- περιπέτεια στο Πόρτο Ράφτη»,
δεν φανταζόμουν ούτε πως θα έγραφα ένα μυθιστόρημα, ούτε πως η παρέα που
ξεπήδησε από τη φαντασία μου θα με συνόδευε για όλη την επόμενη δεκαετία.
Οι πρώτοι αναγνώστες ήταν
τα δυο μικρότερα παιδιά μου η Ιόλη και ο Ιάσονας, που τους διάβαζα κάθε βράδυ
πριν κοιμηθούν όσα είχα γράψει μέσα στη μέρα. Η δική τους καθημερινή
επιβράβευση μου έδωσε τη δύναμη να συνεχίζω.
Το φθινόπωρο εκείνης της
χρονιάς βρέθηκα με δυο τετράδια σπιράλ που περιείχαν αυτό το μυθιστόρημα. Τα
πέρασα στον υπολογιστή κάνοντας τις αναγκαίες διορθώσεις.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε από
τις εκδόσεις «Ιπτάμενο Κάστρο» και διαπίστωσα πως δεν άφηνε αδιάφορους τους
αναγνώστες του.
Μέσα από τη δράση του
βιβλίου, είχα για άλλη μια φορά γυρίσει νοερά στη Λέρο. Και καθώς έκανα τις ιστορικές
μου έρευνες έπεσα πάνω στον «Κώδικα της Λέρου».
Έμεινε στο μυαλό μου, με
τριβέλιζε και δεν άργησα να σχεδιάζω ένα δεύτερο μυθιστόρημα με τους ίδιους
ήρωες. Βεβαίως σε αυτό το δεύτερο βιβλίο ήρθαν για να μείνουν ο Σάββας κι ο
Ιάσονας. Ιδίως ο δεύτερος έγινε και πρωταγωνιστής.
Αποφάσισα αυτό το βιβλίο,
τον «Κώδικα της Λέρου -περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης», να δοκιμάσω να το δώσω
στον «Κέδρο» -εκδοτικό οίκο που είχε διακινήσει το πρώτο βιβλίο που έχω γράψει,
το «Μια εύθραυστη εποχή» στα 24 μου χρόνια – αλλά και είχε εκδώσει μερικούς από
τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς και ποιητές: Στρατή Τσίρκα, Γιάννη Ρίτσο,
Άλκη Ζέη, Μάριο Χάκκα, Κώστα Βάρναλη, Διδώ Σωτηρίου κ.ά.
Ιδέα και της αγαπημένης
Βάσως Σωτηρίου και θερμή υποδοχή από την Αριάδνη Μοσχονά, που έκτοτε στηρίζει
και αγκαλιάζει όλα μου τα βιβλία.
Στον «Κέδρο» βρήκα μια
υπέροχη ομάδα σε όλα τα επίπεδα, και δεν μπορώ να μην κάνω μνεία στην υπεύθυνη
του Τμήματος Επιμέλειας -Διόρθωσης Μαρία Σπανάκη και στην εκπληκτική
επιμελήτρια όλων των μυθιστορημάτων μου που έχουν βγει από τον «Κέδρο», την
Παναγιώτα Κασβίκη. Η Ξένια Τρύφων έχει σχεδιάσει σχεδόν όλα τα εξώφυλλα, ενώ η
Αγγελική Πορτοκάλογλου έχει φροντίσει ώστε να γίνονται με άψογο τρόπο κάθε
είδους εκδηλώσεις. Και η Κέλη Δασκαλά
φροντίζει να ενημερώνονται οι πάντες!
Μετά τον «Κώδικα»
ακολούθησαν «Η πέμπη πόλη των Δωριέων -περιπέτεια στη Γκιώνα», που
διαδραματίζεται στο χωριό μου τα Καστέλλια Φωκίδος, «Στα ίχνη του Ομήρου
-περιπέτεια στη Χίο», «Η σπηλιά του Δράκου- περιπέτεια στη Καστοριά», «Το ελάφι
της Ρόδου- περιπέτεια στα Δωδεκάνησα», «Στον ιστό της Αράχνης -από τη Ρώμη στην
Κατάνια και στην Κεφαλονιά», «Το μακρύ ταξίδι του Καραβάτζο- περιπέτεια στη
Θράκη», «Το τέλος του παιχνιδιού; -περιπέτεια στο Αιγαίο» και «Η χαμένη στήλη
των Ετρούσκων- περιπέτεια στη Λήμνο».
Όταν τόσα χρόνια γράφεις
και σκέφτεσαι για κάποια πρόσωπα, γίνονται κάτι σαν οικογένειά σου. Δύσκολο να
τους εγκαταλείψεις. Έτσι η μια περιπέτεια έφερνε την επόμενη. Από τη μια γωνιά
της Ελλάδας στην άλλη. Μέχρι και στην Ιταλία φτάσαμε!
Όταν ένιωσα πως ο κύκλος
έκλεισε πια με τη «Χαμένη στήλη των Ετρούσκων», σκέφτηκα πως θα ήθελα όλα τα
βιβλία να είναι μαζί.
Οφείλω πολλά στον
φωτισμένο εκπαιδευτικό και εκδότη του «Ιπτάμενου Κάστρου» Νίκο Ράμμο που
πίστεψε στο βιβλίο -Τη κούπα του Πτολεμαίου- από την πρώτη στιγμή και προχώρησε
στην έκδοση που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Η άψογη συνεργασία μας ολοκληρώθηκε με
την αποδέσμευση του βιβλίου ώστε να συναντήσει τα μικρά αδερφάκια του στον
«Κέδρο».
