Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Ακόμα φοβούνται το Πολυτεχνείο: 34 ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΦΗΣΑΝ Ν' ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ...

 


“34 ΦΩΝΕΣ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΦΗΣΑΝ Ν' ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ"

Όταν τον Οκτώβριο του 2026 τυπώθηκε το βιβλίο Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα. 34 φωνές, όλοι όσοι στήριξαν αυτό το εγχείρημα θεωρούσαμε αυτονόητο ότι ο φυσικός χώρος για την πρώτη δημόσια παρουσίασή του θα ήταν το Πολυτεχνείο. 

Έτσι, ζητήσαμε γραπτώς την παραχώρηση της αίθουσας «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ για τη σημερινή εκδήλωση. Η αίτησή μας δεν κρίθηκε άξια γραπτής απάντησης. Μόνο προφορικά πληροφορηθήκαμε, μετά από 15 μέρες, ότι καμία αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος δεν μας παραχωρείται και, εναλλακτικά, μας προτάθηκε να γίνει η παρουσίαση ΜΕΤΑ τον τριήμερο εορτασμό. Η αιτιολογία-πρόσχημα ήταν οι λόγοι ασφάλειας, δεδομένου ότι στις 13-14/11 το συγκρότημα θα παρέμενε «κλειστό για τις προετοιμασίες της επετείου».
Διόλου άσχετη με αυτή την απόρριψη είναι η πρυτανική απόφαση με την οποία επιβάλλονται πρωτοφανείς χρονικοί, χωρικοί και τεχνικοί περιορισμοί στις εκδηλώσεις του τριημέρου.
Παράλληλα, με προκλητική περιφρόνηση και αγένεια, παρακάμπτονται φορείς όπως ο ΣΦΕΑ και οι φοιτητικοί σύλλογοι που ήταν οι παραδοσιακοί συνδιοργανωτές του εορτασμού.
Εδώ και δεκαετίες, με πολλές μορφές και μέσα, επιχειρείται η διαγραφή της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 από τη συλλογική ιστορική μνήμη: με τη διαστρέβλωση του νοήματός της, με τη χυδαία συκοφάντηση, με την αποσιώπηση, με την καταφυγή στον ιστορικό αναθεωρητισμό, με την ωμή καταστολή. Φέτος δοκιμάζεται ένας νέος τρόπος: η χρονική και χωρική συρρίκνωσή του τριήμερου εορτασμού, ο ασφυκτικός έλεγχος της παρουσίας των νέων και του λαού, η υποχρεωτική αλαλία, η επαναφορά του γύψου της επταετίας. 

Μια μαύρη σελίδα που φέρει πρυτανική υπογραφή και της μέλλεται να παραδοθεί στην καταισχύνη της ιστορίας.
Η άρνηση παραχώρησης αίθουσας του ΕΜΠ για την παρουσίαση ενός βιβλίου δεν αποτελεί μόνο προσβολή για τους 34 συγγραφείς του που έζησαν από πρώτο χέρι την τυραννία της χούντας, αλλά και για όλες και όλους που επιλέγουν να μην ξεχνούν, να
αντλούν από τους αγώνες του χθες έμπνευση, δύναμη και γνώση για τους αγώνες του σήμερα.

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ 263 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ


Και η απάντηση της Ν. Βαλαβάνη 
στο, συλλογικής απεύθυνσης, ερώτημα της ΕφΣυν

             ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ;                                             

Με κριτήριο την επίθεση που δέχεται, στον τρέχοντα γιορτασμό, ο «χώρος» ανθρώπων & κτιρίων του Πολυτεχνείου - με εμφανή ρόλο στον Πρύτανη του, εκφράζοντας ωστόσο ευρύτερα  κυβερνητικά σχέδια για εξάλειψη κάθε τοπόσημου μνήμης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας (Ιτζεδίν, Γιούρα, Γεντί Κουλέ, Πλατεία Συντάγματος, Πολυτεχνείο) -, η απάντηση είναι αβίαστα καταφατική: Για κάτι ήδη νεκρό, δεν θα σπαταλούσαν τόση ενέργεια και αυταρχισμό,  επιχειρώντας π.χ. κάτι πρωτοφανές, lock-out στις δυο μέρες «κολλητά» πριν το τριήμερο, «σφραγίζοντας» ολόκληρο το ίδρυμα. Δεν θα υπήρχε διαδοχική άρνηση να στεγαστούν στο Πολυτεχνείο ΠΡΙΝ το lock-out οι παρουσιάσεις δυο νέων βιβλίων συνδεμένων με την ιστορία της εξέγερσης, του Μάκη Μπαλαούρα και το συλλογικό «Τότε και τώρα – 34 φωνές» των «παλιών του Πολυτεχνείου», ανάμεσα τους και μελών της ΣΕ… Ή δεν θα κρατούσαν στο τριήμερο των εκδηλώσεων κλειδωμένα όλα τα κτίρια του ούτε θα το «άδειαζαν» από  κόσμο, σχολιαρόπαιδα, οικογένειες καθημερινά ώρα 6 το απόγευμα - καταργώντας τις εκθέσεις, συζητήσεις, προβολές, που οργανώνουν φοιτητικοί σύλλογοι και οργανώσεις εδώ και 52 χρόνια.

Με άλλα λόγια, δεν θα επιχειρούσαν μετατροπή της 53ης επετείου σε νεκροταφείο. 

Κάτι ήδη νεκρό ως μνήμη-σύμβολο συνέχισης ενός μεγάλου αγώνα, δεν χρειάζεται ολόκληρο εγχείρημα για να μεταμορφωθεί σε συστάδα λαμπρών νεοκλασικών στο πλαίσιο «ανάπλασης» της Πατησίων και «εξευγενισμού» (gentrification) των Εξαρχείων: Θ’  αποτελούσε ήδη απλώς πανάκριβο real estate.

Αν κριτήριο είναι, πάλι, η αγωνιστική κινητοποίηση νέων ανθρώπων που υπερασπίζονται τη ζωή τους, η αντίφαση αφορά μόνο ζωντανούς: Σε ολόκληρη την ήπειρο δεν υπάρχει άλλη «διεκδικητική επέτειος» οργανωμένη «από τα κάτω» και «πανελλαδικά», με την κεντρική πορεία να καταλήγει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, που να κρατά πάνω από μισόν αιώνα. Από την άλλη, αν σε μια Ευρώπη που φλέγεται,  η νεολαία μιας χώρας-failed state μετά τα μνημόνια και «μεταμνημονιακά»  επιδεικνύει (αυτο)συγκράτηση, ας ερευνήσουμε για την απάντηση και στ’  απόνερα του καλοκαιριού του 2015… 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου