Μια μικρή άγνωστη λύπη: Μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική παρουσίαση

Γιώργος Τσιώλης[1]

Βιβλιοπαρουσίαση: Ηλίας Γκότσης, Μια μικρή άγνωστη λύπη, Αρμός, 2018.

Το μυθιστόρημα του Ηλία Γκότση – «πολυφωνικό μετα-αφήγημα» το αποκαλεί ο ίδιος ο συγγραφέας - έχει τίτλο «Μια μικρή άγνωστη λύπη». Ξεκινά με την αφήγηση ενός προσώπου, το οποίο μένει ανώνυμο μέχρι το τέλος του βιβλίου. Πρόκειται για έναν συλλέκτη («κλέφτης», αυτοπροσδιορίζεται εκείνος) ιστοριών. Θεωρώντας πως ο ίδιος δεν διαθέτει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, πλησιάζει άλλους ανθρώπους για να υφαρπάξει τις δικές τους και να γράψει ένα βιβλίο με αυτές. Οι άνθρωποι που πλησιάζει είναι άστεγοι και απόκληροι της ζωής, στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης. Τους προσεγγίζει, δε, μεταμφιεσμένος σε άστεγο, παριστάνοντας δηλαδή πως είναι ένας από αυτούς. Εκεί γνωρίζει τον Μιχάλη, του οποίου την ιστορία προσπαθεί να ανακατασκευάσει, ενώνοντας τις ψηφίδες των σκόρπιων βιογραφικών αφηγήσεων που καταφέρνει να εκμαιεύσει. Ο Μιχάλης κουβαλά μια ανεπούλωτη απώλεια, τον θάνατο του πατέρα του, που έφυγε από τη ζωή όταν ο ίδιος ήταν δώδεκα χρονών. Ο πατέρας του, αρχιτέκτων, αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το παράθυρο του σπιτιού τους καθώς για χρόνια πάλευε με την κατάθλιψη. Αφορμή της προσωπικής του αποδιοργάνωσης είχε αποτελέσει ο θάνατος μιας κοπέλας που έπεσε από την οικοδομή, την οποία εκείνος κατασκεύαζε. Για  το δυστύχημα αυτό θεώρησε υπαίτιο τον εαυτό του. Με αφετηρία την αφήγηση του Μιχάλη, ξετυλίγονται πλήθος εξιστορήσεων, με την τεχνική της «ρώσικης κούκλας», όπου η μια αφήγηση εντίθεται μέσα στην άλλη. Οι χρόνοι της αφήγησης και οι χρονολογικές οπτικές (η παρελθοντική οπτική της εξέλιξης των γεγονότων και η παροντική οπτική του αφηγητή) εναλλάσσονται και συγχέονται. Επίσης, χάνεται η αίσθηση του ποιος μιλά κάθε φορά σε πρώτο πρόσωπο. Διαβάζουμε στη σελίδα 384: «Συνεχίζω το διάβασμα λαίμαργα, δεν μου αρέσει έτσι όπως έχει γράψει την ιστορία, μου φαίνεται μπερδεμένη, ότι μπερδεύονται και οι χρόνοι και τα πρόσωπα». Αυτό που βάζει στο στόμα του αφηγητή του, το κάνει έντεχνα ο ίδιος ο συγγραφέας, θέλοντας να δείξει την διαπερατότητα των αφηγήσεων, των χρόνων και των οπτικών.

Οι εξιστορήσεις είναι κατά βάση ιστορίες απώλειας, οδύνης, τραυμάτων, προσωπικής αποδιοργάνωσης, διάρρηξης του κοινωνικού δεσμού αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ιστορίες αγώνα για την επίτευξη μιας επισφαλούς και ετοιμόρροπης ισορροπίας. Οι αφηγήσεις θέτουν στο επίκεντρο το βίωμα της απώλειας λόγω του θανάτου αλλά και λόγω της εγκατάλειψης, της αποξένωσης ή της συνειδητής απομάκρυνσης από προσφιλή πρόσωπα. Πραγματεύονται το ζήτημα της ηθικής στάσης και της ευθύνης απέναντι στους άλλους, των κυρώσεων και των ενοχών, που επιφέρει η συνειδητοποίηση δυσμενών συνεπειών των πράξεών μας σε άλλους καθώς και η παραβίαση των δικών μας ηθικών κανόνων και αρχών. Θεματοποιείται ακόμη, η αυτοκτονία, όχι ως ανομική πράξη, αλλά περισσότερο ως λύτρωση από την οδύνη ή ως συνέπεια του χαμένου αγώνα με τους μύχιους φόβους και την κατάθλιψη. Διαβάζω ένα σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 59 του βιβλίου: «Τότε είδα τον Παρδαλό [ο Παρδαλός είναι η προσωποποίηση του φόβου] να έχει πιάσει αγκαζέ τον κύριο Τάκη και να τον τραβολογά από το μανίκι του και νόμισα πως είδα τον κύριο Τάκη να σπρώχνει τον Παρδαλό και πως θα ήταν αυτός που θα έπεφτε στο κενό, αλλά όχι, δεν ήταν. Ήταν ο κύριος Παναγιώτης που έπεφτε και ακουγόταν η κραυγή του: «Θα σε πάρω μαζί μου, ρε κερατααά, δεν θα μου γλυτωωώσεις».    

Στις στρατηγικές της διαχείρισης και του ελέγχου συναισθημάτων, όπως η λύπη, η μοναξιά και ο φόβος, ανήκει ο εξανθρωπισμός τους∙ η παρουσίασή τους με ανθρώπινη μορφή, έτσι ώστε να δοθεί στα άτομα η δυνατότητα της προσοικείωσης, της συνδιαλλαγής ίσως και της συμφιλίωσης μαζί τους. Διαβάζουμε στη σελίδα 50: «Βλέπετε οι λύπες όσο γερνάνε, τόσο πιο μυστηριώδεις και γοητευτικές γίνονται, ίσως γιατί με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αγριάδα που έχουν οι πιτσιρίκες· αυτές συνήθως μπλέκονται, γίνονται κουβάρι με τον θυμό και τον φόβο και δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις εύκολα». Όταν η συνδιαλλαγή μαζί τους δεν πετυχαίνει, τότε τα συναισθήματα αυτά παίρνουν τη μορφή του λύκου ή του φιδιού. Επίσης, στο κείμενο αποδίδεται πολύ γλαφυρά η σωματοποίηση των συναισθημάτων – που παρουσιάζονται ως εάν να έχουν φυτρώσει μέσα στο σώμα και να έχουν γίνει αναπόσπαστα με αυτό, αίροντας τον δυϊσμό σώματος και ψυχής. Σελ. 45: «Από την άλλη, η λύπη έχει φυτρώσει μέσα μου και έχει ριζώσει τόσο γερά που αν ο γιατρός ή τα φάρμακα κατόρθωναν να την ξεριζώσουν, σίγουρα θα τραβούσαν μαζί και ένα κομμάτι από μένα. Θα με άφηναν τότε λειψό, με μια τρύπα στο κορμί, όπως όταν ξεριζώνεις ένα δέντρο και αναπόφευκτα παίρνει μαζί και λίγο χώμα που δεν του ανήκει, πληγώνοντας τη γη που το φιλοξενεί».    

Το μυθιστόρημα θέτει - έτσι τουλάχιστον το διάβασα - τρία θεμελιώδη ζητήματα στα οποία θα ήθελα να αναφερθώ στη συνέχεια: το πρώτο έχει να κάνει με τη σχέση αφήγησης – πραγματικότητας∙ το δεύτερο σχετίζεται με τη λειτουργία της αφήγησης, και ειδικότερα της αφηγηματικής πράξης, στη συγκρότηση ταυτότητας του εαυτού∙ και το τρίτο αναφέρεται στο ζήτημα της κυριότητας της αφήγησης: σε ποιον ανήκει η εξιστορούμενη ιστορία; ποιος έχει τη δικαιοδοσία να την ερμηνεύσει και να την αναδιηγηθεί; 

Θα ξεκινήσω από το πρώτο ζήτημα που αφορά τη σχέση αφήγησης – πραγματικότητας. Αν, για να ψηλαφίσουμε τη σχέση αυτήν, ορίσουμε σχηματικά ένα δίπολο, όπου στη μια άκρη βρίσκεται μια ρεαλιστική θέση, η οποία υποστηρίζει ότι η αφήγηση αποδίδει ή αναπαριστά την πραγματικότητα, και στην άλλη άκρη τοποθετείται η κονστρουξιονιστική άποψη πως η αφήγηση κατασκευάζει την πραγματικότητα, το μυθιστόρημα που συζητάμε σήμερα εδώ κλίνει προς τη δεύτερη άποψη. Τα συμβάντα αποκτούν νόημα και μετασχηματίζονται σε εμπειρίες στο σύστημα συνάφειας μιας ιστορίας. Ο συγγραφέας δεν φαίνεται να υιοθετεί την απλοϊκή θεώρηση πως η βίωση και η αφήγηση μιας εμπειρίας είναι δυο διαφορετικές στιγμές, που η μια προηγείται της άλλης: ότι υπάρχει, δηλαδή, μια έξω από την αφήγηση συγκροτημένη εμπειρία, που έρχεται εκ των υστέρων η αφήγηση να την περιγράψει. Η μορφοποίηση των βιωμάτων μας σε εμπειρίες αξιοποιούν  αφηγηματικές φόρμες και σχήματα ως θεμελιακές οργανωτικές μορφές.  Άρα οι εμπειρίες μας είναι εξαρχής αφηγηματικά συγκροτημένες. Ο Henry James γράφει χαρακτηριστικά: «Οι ιστορίες συμβαίνουν σε εκείνους που ξέρουν πώς θα τις αφηγηθούν».  Ο Ηλίας Γκότσης, μέσω του μυθιστορήματός του, μας προτείνει να απομακρυνθούμε από μια θετικιστικού τύπου πρόσληψη του πραγματικού, που υποστηρίζει τη ριζική ασυμμετρία μεταξύ αφήγησης και αφηγούμενης πραγματικότητας. Ένα από τα κεφάλαια του ΙΙ μέρους ξεκινά με το απόφθεγμα: «Αν κάτι είναι αληθινό στο μυαλό σου, τότε οι συνέπειές του στην πραγματικότητα είναι εξίσου αληθινές». Εδώ ο συγγραφέας θυμάται την κοινωνιολογική του εκπαίδευση και παραφράζει ελαφρώς το γνωστό θεώρημα του W. Thomas: «Εάν τα άτομα ορίζουν κάποιες καταστάσεις ως πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές ως προς τις συνέπειές τους». Υπό αυτή την έννοια και οι επινοημένες ιστορίες είναι λειτουργικές για αυτόν που τις αφηγείται αλλά και για αυτόν που τις ακούει. Γράφει στη σελ. 81: «Θα μπορούσα να σκεφτώ πως είναι απατεώνας – ήταν φανερό πως όλα ήταν ψέματα, άλλαζε κιόλας την ιστορία του, σε αυτήν την εκδοχή τα ζώα-δολοφόνοι γινόντουσαν εύκολα θηράματα -, θα μπορούσα, θα είχα το δικαίωμα να αμφιβάλλω ακόμα έστω και για την πιθανότητα να υπήρχε ένας ξεροπόταμος στο χωριό, αλλά είχα τόση ανάγκη να μου πει ιστορίες, να τον εμπιστευτώ ύστερα από τόσο καιρό, που έκανα τον χαζό, αφέθηκα στην αθωότητα και απόμεινα βουβός, συνεχίζοντας να ακούω μαγεμένος την μπερδεμένη του ιστορία».  

Μέσα από τις αφηγηματικές αναπλαισιώσεις της εμπειρίας μας, συγκροτούμε την αφηγηματική μας ταυτότητα, έναν τρόπο αυτοπροσδιορισμού, με τον οποίο διεκδικούμε να αναγνωριζόμαστε από τους άλλους. Και εδώ φθάνουμε στο δεύτερο θεμελιακό ζήτημα που μπορούμε να συζητήσουμε με έναυσμα το βιβλίο: τη συμβολή της αφηγηματικής πράξης στη διαδικασία της υποκειμενοποίησης. Είναι πια αποδεκτό από πολλές κατευθύνσεις, κοινωνιολόγους όπως ο Α. Giddens και ο U. Beck ή αφηγηματικούς ψυχολόγους, όπως ο J. Bruner και ο D. McAdams, ότι τα άτομα συγκροτούν ταυτότητα στον βαθμό που από την εκάστοτε παροντική τους οπτική κατασκευάζουν αφηγηματικά μια συνεκτική περιγραφή του εαυτού τους με τη μορφή μιας βιογραφίας. Αυτές οι αφηγηματικές κατασκευές δεν είναι σταθερές: μεταβάλλονται είτε όταν αλλάζει η οπτική του ατόμου είτε όταν βιώνει νέα γεγονότα, των οποίων η ένταξή τους στη βιογραφική αφηγηματική κατασκευή επιβάλλει την επανερμηνεία και την αναπλαισίωση άλλων πρότερων γεγονότων του βίου. Αυτή η διαλεκτική κίνηση του πώς οι νέες εμπειρίες μορφοποιούνται υπό το φως των προηγουμένων αλλά ταυτόχρονα και του πώς η ενεργή προσοικείωση νέων εμπειριών δύναται να φωτίσει με νέο τρόπο προγενέστερες εμπειρίες, φτιάχνοντας νέες συναρθρώσεις, είναι κάτι που το δείχνει πολύ γλαφυρά στο βιβλίο του ο Ηλίας Γκότσης. Η θεώρηση της ταυτότητας ως αφηγηματικής κατασκευής, όπως γραφεί η Ruth Wodak «δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ενσωματώσει πολυσχιδείς, διαφορετικές, ως ένα μέρος αντιφατικές καταστάσεις και εμπειρίες, σε μια συνεκτική δομή που έχει χρονολογικό χαρακτήρα, και έτσι να αναδείξει την ταυτότητα του προσώπου ως το δυναμικό εκείνο πρότυπο που διασφαλίζει την αίσθηση της διάρκειας, συνυπολογίζοντας τις αλληλεξαρτήσεις του βίου ενός ανθρώπου. Η έννοια της αφηγηματικής ταυτότητας μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ξεπεράσει το μονόπλευρο μοντέλο μιας αδιαφοροποίητης και ταυτόσημης με τον εαυτό της οντότητας. Μπορεί να επικυρώσει τη διαπίστωση ότι ο εαυτός δεν δύναται να γίνει κατανοητός χωρίς τον Άλλο και χωρίς το στοιχείο της μεταβολής». Αυτήν τη διάσταση ενός διαλογικού εαυτού, που εμπεριέχει τόσο τον «άλλον» ως οργανικό στοιχείο του, όσο και τη διάσταση της μεταβολής, αναδεικνύει στο βιβλίο του ο Ηλίας Γκότσης.  

Είμαστε όμως ελεύθεροι να κατασκευάσουμε την αφηγηματική μας αλήθεια κατά το δοκούν; Μπορούμε απεριόριστα να επινοούμε ιστορίες για τον εαυτό μας; Προφανώς όχι. Διαβάζοντας το βιβλίο, οι περιορισμοί γίνονται εύκολα ορατοί. Η πάλη των πρωταγωνιστών του βιβλίου με γεγονότα, που σημάδεψαν τους ίδιους ή αγαπημένα τους πρόσωπα και εμμονικά τους απασχολούν στον ξύπνιο και στον ύπνο τους, δείχνει πως από την οικογενειακή και προσωπική μας βιωμένη ιστορία δεν μπορούμε να «δραπετεύσουμε», να αποδεσμευτούμε πλήρως. Μπορούμε, βεβαίως, όψεις της να τις επανερμηνεύσουμε και να τις αναπλαισιώσουμε – να φτιάξουμε νέες συναρθρώσεις, αλλά η διαδρομή μας σε έναν προσδιορισμένο ιστορικά και κοινωνικά χώρο και τα όσα ζήσαμε μας ακολουθούν και μας προσδιορίζουν. 

Και έρχομαι τώρα στο τρίτο σημείο: Γράφει στη σελ. 376 ο Η. Γκότσης: «Προχθές το βράδυ, όταν γύρισα στο σπίτι μου στο Παγκράτι, το πρώτο πράγμα, που έκανα ήταν να διαβάσω τις σελίδες που μου έδωσε. Το κείμενο είναι περίεργο, η ιστορία μπερδεμένη κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς φανταζόταν πως θα μπορούσε να κάνει κλέβοντας τα λόγια μου. Η εικόνα μου, η ταυτότητά μου, είναι παραμορφωμένη. Είμαι εγώ και την ίδια στιγμή δεν είμαι αυτός για τον οποίο μιλούν οι λέξεις του. Προσπαθώ να μην θυμώσω. Δεν έχει σημασία. Είναι οι δικές του λέξεις, όχι οι δικές σου επαναλαμβάνω στον εαυτό μου, όμως… Όμως αναρωτιέμαι αν ήμουν εγώ που αφηγήθηκα μια παραμορφωμένη ιστορία ή αν ήταν αυτός ένας κακός ακροατής, που δεν άκουγε στ΄ αλήθεια τίποτα από όσα έλεγα».

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν ερμηνεύουμε και αναδιηγούμαστε την ιστορία του άλλου; ποιος δικαιούται να ερμηνεύσει μια βιογραφική αφήγηση; Είναι ο φορέας της βιογραφίας ο αποκλειστικός κάτοχος ή γνώστης της σημασίας της ιστορίας του; Είναι δείκτης εγκυρότητας το να αναγνωρίσει ο βιογραφούμενος στην ερμηνεία του ερευνητή τον ίδιο του τον εαυτό; Μήπως αν αποδεχτούμε κάτι τέτοιο, προσχωρούμε σε μια άποψη περί ενός, μοναδικού και αληθούς νοήματος και συνεπώς σε μια αντίληψη για μια μονοδιάστατη και σταθερή ταυτότητα; Μήπως επίσης προσχωρούμε σε μια άποψη σύμφωνα με την οποία το νόημα υπάρχει αφ΄ εαυτού, αποδεσμευμένο από την ίδια την ερμηνευτική διαδικασία; Μια δυνατότητα διεξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο μας παρέχει η θεώρηση, τόσο της παραγωγής των αφηγήσεων όσο και της ερμηνείας τους, ως συμμετοχικής, διαλογικής και διαλεκτικής διαδικασίας. Η ερμηνεία συνιστά την εμπλοκή αυτού που ερμηνεύει σε έναν διάλογο πολλών κατευθύνσεων: με την οπτική των ανθρώπων που μελετά, με τις δικές του πεποιθήσεις αλλά και με εκείνες των ομοτέχνων του. Το δε νόημα που προκύπτει κατά την πράξη της ερμηνείας είναι αμοιβαίως διαπραγματεύσιμο και όχι κάτι που απλώς μένει να αποκαλυφθεί. Το βιβλίο καθιστά σαφές κάτι που το ξέρουμε καλά όλοι όσοι ασχολούμαστε με την παραγωγή και την ανάλυση αφηγήσεων ζωής: ότι η συσχέτιση με τον άλλον στο πλαίσιο μιας διαδικασίας όπου μας διηγείται την ιστορία του δημιουργεί τους όρους για μια πολύ ιδιόμορφη συνάφεια - από τη μια παράγει μια ιδιότυπη οικειότητα και εγγύτητα και την ίδια στιγμή μια ανάγκη αποστασιοποίησης. Σε κάθε περίπτωση είναι μια έντονη και συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία που αλλάζει και εμάς τους ίδιους, μια σχέση που τη φέρουμε μαζί μας. Διαβάζουμε στη σελίδα 391 του βιβλίου: «Είχα γράψει μια ιστορία και νόμιζα πως την είχα κλέψει αλλά εκείνη είχε μπει μέσα μου. Η φωνή του, τα λόγια του, οι κινήσεις του, τα βλέμματά του είχαν εισβάλει μέσα μου, δίχως να το καταλάβω, με τον ίδιο τρόπο που τα φίδια τρύπωναν στη συμπαγή ύλη του τραπεζιού.»

Ο προβληματισμός γύρω από αυτά τα ενδιαφέροντα ζητήματα τροφοδοτείται από την ανάγνωση του βιβλίου του Ηλία Γκότση, το οποίο εύχομαι να είναι καλοτάξιδο.

Το κείμενο αποτελεί προφορική παρουσίαση που έκανε ο Γιώργος Τσιώλης στο πλαίσιο εκδήλωσης παρουσίασης του βιβλίου στο Ρέθυμνο στις 15 Μαρτίου 2019.

---

[1] Ο Γιώργος Τσιώλης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Γευστικός Περίπατος στην Πλάκα …με άρωμα Λέσβου!

Το Σάββατο 23 Νοεμβρίου στις 12 το μεσημέρι θα ακολουθήσει το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης με αφορμή το βιβλίο του Κώστα Στοφόρου «Ένα κουτί θάλασσα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας οργανώνει έναν διαφορετικό περίπατο στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι, με νοστιμιές από τη Λέσβο και αφιέρωμα στα προϊόντα και την πλούσια γαστρονομική παράδοση του νησιού.

Θα ξεκινήσουμε από το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, όπου η εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Ταξούλα Ζάχου θα μας ξεναγήσει στη γαστρονομική ιστορία της Λέσβου.

Στη συνέχεια ο συγγραφέας του βιβλίου Κώστας Στοφόρος, θα μας οδηγήσει μέσα από τα στενά της Πλάκας σε ένα ταξίδι στις παλιές ταβέρνες και στη γαστρονομική παράδοση της Αθήνας, αναζητώντας τα κοινά σημεία ανάμεσα στην πόλη και στο νησί.

Σε συνεργασία με τον Παγεραγγωτικό Σύλλογο Μυτιλήνης (Αθήνας) και την πρόεδρο του Άντα Ζαφειρέλλη, θα υπάρξουν και κάποιες εκπλήξεις στη διαδρομή!

Ο περίπατός μας θα ολοκληρωθεί στο παντοπωλείο Περί Λέσβου στην οδό Αθηνάς, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε μοναδικά παραδοσιακά προϊόντα του νησιού και να γευτούμε το περίφημο ούζο του.

Οδηγός μας σε αυτό το γευστικό ταξίδι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Στοφόρος.

Για τη συμμετοχή είναι απαραίτητη η αγορά ενός αντιτύπου του βιβλίου «Ένα κουτί θάλασσα» ή «Ο χαμένος μύθος του Αισώπου»

Χορηγός της εκδήλωσης το Ούζο Βαρβαγιάννη

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων: info@ekedisy.gr

Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, Τριπόδων 23 -Πλάκα, Στάση Μετρό Ακρόπολη. Τηλ. 2103250341

Δράσεις από τη Γλυκιά Ζωή με Δράση στη Σαλαμίνα

Ο Σύλλογος Ατόμων με Διαβήτη Σαλαμίνας- Γλυκιά Ζωή με Δράση, έχει την χαρά να σας προσκαλεί στις πρώτες του ενημερωτικές δράσεις !!!!! Από τις 10 έως τις 14 Νοέμβριου, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας για τον Διαβήτη

Με ένα κουτί θάλασσα κι έναν χαμένο μύθο του Αισώπου Στη Λέσβο

Τα βιβλιοπωλεία Φωτίου και οι εκδόσεις Μίνωας σας καλούν σε ένα διήμερο εκδηλώσεων για τα βιβλία του Κώστα Στοφόρου «Ο χαμένος μύθος του Αισώπου» κι «Ένα κουτί θάλασσα» που θα πραγματοποιηθεί 16-17 Νοεμβρίου στη Λέσβο.

Το Σάββατο 16 Νοεμβρίου στις 5.30 στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο της Μυτιλήνης σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση του βιβλίου «Ένα κουτί θάλασσα» του Κώστα Στοφόρου, αφιερωμένη στα 50 χρόνια από τον θάνατο του Στράτη Μυριβήλη

Τη Κυριακή 17 Νοεμβρίου:

-Στις 11 το πρωί στην αίθουσα της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Ένα κουτί θάλασσα», του οποίου μεγάλο μέρος διαδραματίζεται στο Πλωμάρι

-Στις 4 το απόγευμα στο Ελαιοτριβείο -Μουσείο Βρανά (Παπάδος) , θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Ο χαμένος μύθος του Αισώπου»

Τα παιδιά μέσα από ένα κυνήγι θησαυρού, ακολουθώντας έναν χάρτη και στοιχεία που θα υπάρχουν σε διάφορα σημειώματα, προσπαθούν να βρουν που έκρυψαν οι «κακοί» της ιστορίας τον «Χαμένο μύθο του Αισώπου» που άρπαξαν από τη Σάμο.

Έτσι θα ξεναγηθούν μέσα από έναν διαφορετικό τρόπο στο Μουσείο.

Μέσα από τον «χαμένο μύθο» που θα βρουν θα ανακαλύψουν την αξία της αλληλεγγύης και της τέχνης.

Ένα κουτί θάλασσα

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας στη σειρά Ερευνητές Μυστηρίων και διαδραματίζεται στη Λέσβο.

Όταν ο πατέρας του Μάριου και της Λυδίας παίρνει ξαφνικά μετάθεση για το Πλωμάρι της Λέσβου, τα δυο αδέρφια, αντιδρούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο: το αγόρι χαίρεται αλλά το κορίτσι οργίζεται. Ωστόσο είναι καλοκαίρι και οι εκπλήξεις στο νησί, που έχει υμνηθεί από τόσους ποιητές και πεζογράφους, διαδέχονται η μια την άλλη.

Σύντομα θα ανακαλύψουν τη φύση και την ιστορία της Λέσβου, θα μάθουν για τη Σαπφώ, τον Αλκαίο, τον Θεόφιλο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Ηλία Βενέζη και θα βαδίσουν στα χνάρια του Δάφνι και της Χλόης.

Με σημείο αναφοράς την Παναγιά τη Γοργόνα του Στρατή Μυριβήλη, ξετυλίγεται μια σύγχρονη ιστορία γεμάτη μυστήριο και περιπέτεια.

Ποιοι εκμεταλλεύονται τη θάλασσα, καταστρέφοντας το περιβάλλον;

Τι είναι η ήπια αλιεία και το πρόγραμμα της Greenpeace «Ένα κουτί θάλασσα»;

Είναι δυνατόν μέσα στο σκοτάδι να ανθίσει και η πρώτη, αξέχαστη αγάπη;

Ο χαμένος μύθος του Αισώπου

Η Ρόδη και ο Λυκούργος πηγαίνουν για διακοπές στη Σάμο με τους γονείς τους. Φθάνοντας  στο Καρλόβασι στον θείο Πυθαγόρα και στη  θεία Διαμαντούλα τους περιμένει ένα σπίτι «χωρίς σύνδεση με το ίντερνετ, γεμάτο παλιατζούρες, με τηλεόραση για το μουσείο, και με μπάνιο από το 1821»!

Κι ενώ η απογοήτευσή τους είναι μεγάλη, όλα αλλάζουν όταν γνωρίζουν καινούργιους φίλους και με οδηγό τον …θεότρελο θείο τους ανακαλύπτουν την ιστορία και τη μοναδική φυσική ομορφιά της περιοχής. Δάση, παραλίες, ποτάμι, καταρράκτες, τόποι άγνωστοι και γεμάτοι μαγεία.

Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους δημοσιογράφου θα φέρει νέες ανατροπές. Θα πρέπει να λύσουν ένα γρίφο που θα τους οδηγήσει στην ανακάλυψη του μυστικού του Λυκούργου Λογοθέτη, «μεγάλου προγόνου τους» και ηγέτη της Επανάστασης του ’21 στη Σάμο.

Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κι ένας χαμένος μύθος του Αισώπου θα σταθεί η αιτία να ζήσουν την πιο επικίνδυνη περιπέτεια.

Το βιβλίο κυκλοφορεί στη σειρά «Λογοτεχνικές εξερευνήσεις» των εκδόσεων Μίνωας και απευθύνεται σε παιδιά από 9 ετών

«Η Σπηλιά του Δράκου»: Μια πρόταση διδακτικής αξιοποίησης

Κώστας Στοφόρος 

« Η Σπηλιά του Δράκου »

               Μια πρόταση διδακτικής αξιοποίησης

Χαρούλα Παππά*

Εμείς οι Δάσκαλοι, συνήθως, όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο, προσπαθούμε να ανασύρουμε τα πολύτιμα στοιχεία που θα μας οδηγήσουν να το εντάξουμε στη μαθησιακή διαδικασία με στόχο: τη διεύρυνση του γνωστικού παιδίου των μαθητών μας, την προέκταση της σχολικής ύλης, την εναλλαγή οπτικοακουστικών παραστάσεων κατά την παράδοση του μαθήματος και βέβαια  την ψυχική ανάταση των μαθητών μας.

                             ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Πιάνοντας το βιβλίο στα χέρια μας παρατηρούμε ότι η συνολική του εμφάνιση δηλ. η ποιότητα του χαρτιού, το ευέλικτο σχήμα του,  το δέσιμο, η εκτύπωση καλύπτονται από τις βασικές απαιτήσεις μιας αισθητικής αγωγής και απόλαυσης.

 Ο τίτλος του πλαισιώνεται από μία  εικόνα γεμάτη χρώμα και φως ικανή να τραβήξει το βλέμμα του μικρού αναγνώστη.

Ξεφυλλίζοντάς το ερχόμαστε σε μία πρώτη επαφή με τη βιογραφία και την εργογραφία του συγγραφέα.  Η  συνοπτική περιγραφή του περιεχομένου στο οπισθόφυλλο και η αναγραφή της ηλικίας η οποία είναι συστοιχη  με την πνευματική ηλικία των μαθητών μας μπορεί να  βοηθήσει τον αναγνώστη στην επιλογή του  συγκεκριμένου βιβλίου.

                                          

                                                     ΘΕΜΑ

Το θέμα μας αναδύεται με αβίαστο και φυσικό τρόπο μέσα από την ιστορία του ολοκαυτώματος των Εβραίων της Καστοριάς χωρίς όμως να την καθυποτάσσει.  Το περιεχόμενο έχει διαχρονική αξία και ο συγγραφέας εντέχνως προβάλλει αξίες και ιδανικά όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, η ανεξιθρησκεία και στέλνει μηνύματα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Αναφέρεται, επίσης, στην ισότητα των δύο φίλων, τη φιλία, τον  άδολο εφηβικό έρωτα και την αληθινή αγάπη, που μπορεί να κρατήσει για πάντα, και όλα αυτά αποφεύγοντας επιμελώς να επιδοθεί σε ένα  παραλήρημα διδακτισμού.

Με τον τρόπο αυτό ο συγγραφέας ικανοποιεί τις επιμέρους εκφάνσεις της προσωπικότητας του παιδιού, ώστε να το προσεγγίσει να το κερδίσει και να το κρατήσει κοντά του.

Σε αυτό συμβάλλει και η άμεση συσχέτιση της αφηγούμενης ιστορίας με την πραγματικότητα του ολοκαυτώματος των Εβραίων της Καστοριάς.

                              ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΗ ΠΛΑΙΣΙΩΣΗ

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Καστοριά του σήμερα και ενίοτε στο απώτερο ή στο πρόσφατο παρελθόν σε τόπο και χρόνο απόλυτα προσδιορισμένο, έτσι που να μη προκαλεί σύγχυση στο μικρό αναγνώστη.

Ο χρόνος περιορίζεται σε λίγες ώρες, σε μερικές βδομάδες ή χρόνια καλύπτοντας μια ολόκληρη ζωή και περισσότερες από μία γενιές.

                                ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η παρέα των παιδιών που αναζητά τη Σπηλιά του Δράκου είναι στην ηλικία των παιδιών που απευθύνεται το βιβλίο οπότε τους συνδέουν κοινά ενδιαφέροντα και αντιλήψεις.

Τόσο οι χαρακτήρες τους όσο και οι χαρακτήρες των μεγάλων είναι ιδιαίτερα πειστικοί. Παρουσιάζονται και αποκαλύπτονται μέσα από διαλόγους, την αφήγηση, μέσα από σκέψεις τρίτων ενώ η συμπεριφορά τους συμβαδίζει με την ηλικία και την καταγωγή τους. Οι αιτίες για τη συμπεριφορά τους και τις αντιδράσεις τους δίνονται με εύγλωττο τρόπο.

                                    ΓΛΩΣΣΑ  ΚΑΙ ΥΦΟΣ

Η γλώσσα του κειμένου χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακρίβεια με αποτέλεσμα το κείμενο να γίνεται πλήρως κατανοητό από το παιδί.

Το ύφος που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι οικείο στα παιδιά, μεστό και  απόλυτα εναρμονισμένο με το θέμα. Απλό καθημερινό όταν περιγράφει το χρονικό ενός διαγωνισμού έως το πιο επίσημο και επιτηδευμένο όταν πρόκειται να περιγράψει  αρχαιολογικούς οικισμούς όπως αυτός  του Δισπηλιού και ιστορικά γεγονότα όπως το ιστορικό πλαίσιο που αφορά την κατάληψη της Ελλάδας το 1941 από τους Γερμανούς.

Οι διάλογοι, οι εικόνες του χθες και του σήμερα, η εναλλαγή πλάγιου και ευθύ λόγου με τις συν υποδηλώσεις του κάνουν το κείμενο ολοζώντανο και του προσδίδουν λυρικό χαρακτήρα.

          ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Η οπτική γωνία που επιλέγει ο συγγραφέας κάθε φορά αλλάζει  και διευρύνει τους ορίζοντες του αναγνώστη. Προβαίνει σε μία αντικειμενική περιγραφή και παράθεση των γεγονότων αποφεύγοντας να δηλώσει την προσωπική του άποψη απέναντι σ΄ αυτά.

ΠΛΟΚΗ

Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας αφηγείται το ταξίδι που έκανε έως ότου η περιπέτεια αρχίσει να ξεδιπλώνεται στο χαρτί.

Ταξιδεύει στο Νταχάου, στην Καστοριά, επισκέπτεται τη Σπηλιά του Δράκου και αρχίζει να μελετά ιστορικές πηγές και βιβλία για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων και για τον ελληνικό εβραϊσμό. Αξιοποιεί τα διαβάσματα του παρελθόντος, έτσι όπως είχαν χαραχτεί στη μνήμη του.  Συλλέγει μαρτυρίες επιζώντων και ακούει τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Η ιστορία ξεκινάει από το μηδέν έχοντας ανοδική πορεία καθώς ξετυλίγονται ένα ένα τα γεγονότα. Η Δράση καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου μέχρι να οδηγηθούμε στη λύση του μυστηρίου και την τελική έκβαση.

Απότοκος αυτής της προσπάθειας είναι μία πλοκή δομημένη,  πρωτότυπη αληθοφανής και πιστευτή.

Δεν πρόκειται δηλ. για απλή  παράθεση των γεγονότων, των σκηνών και των επεισοδίων αλλά για μια συνεκτική παρουσίαση όλων αυτών σε μία χρονική αλληλουχία, με συνεχή κίνηση προς την ίδια κατεύθυνση  έτσι ώστε να αποτελέσουν ένα ενιαίο νοητό σύνολο.

Αναφορικά με την ιδεολογική τοποθέτηση του βιβλίου πιστεύουμε ότι κανένα προϊόν λογοτεχνίας δεν μπορεί να πραγματωθεί αν δεν εκφράζει μια ιδεολογία. Και το βιβλίο που απευθύνεται στα παιδιά πρέπει να την έχει. Εξάλλου, ο πλουραλισμός δεν είναι εκείνος που διαμορφώνει   ολοκληρωμένες συνειδήσεις;

Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας και υπηρετεί τους επιδιωκόμενους εκπαιδευτικούς στόχους.

Η Σπηλιά του Δράκου μπορεί να αξιοποιηθεί ιδανικά μέσα στην τάξη στις 27 Ιανουαρίου Εθνική ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος.

Πρωταρχικός στόχος του διαθεματικού προγράμματος είναι να συνδέσουμε την  ιστορία του ολοκαυτώματος της Καστοριάς με την αντίστοιχη ιστορία του ολοκαυτώματος της  πόλης  των Ιωαννίνων τονίζοντας την ανάγκη να γνωρίσουμε την τοπική μας ιστορία.

Αναφορικά με την Διαπροσωπική προσέγγιση οι μαθητές μας θα εργαστούν σε ομάδες. Θα επικοινωνήσουν με επιζώντες της φρίκης του ολοκαυτώματος, θα πάρουν συνεντεύξεις θα επεξεργαστούν και θα παρουσιάσουν τα στοιχεία. Μέσα από το παιχνίδι ρόλων  επιδιώκουμε την καλλιέργεια της εν συναίσθησης.

Στο πλαίσιο της γλωσσικής έκφρασης αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματα της φωναχτής ανάγνωσης του βιβλίου  από τη Δασκάλα της τάξης. Στην προσπάθειά μας να καλλιεργήσουμε τη δημιουργική γραφή καλούμε τους μαθητές να εργαστούν ομαδικά και να δώσουν ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία του συγγραφέα.

Προβαίνουμε σε αναζήτηση και μελέτη κειμένων για να ανακαλύψουμε την παρουσία των Εβραίων στα Γιάννενα από το 1431να γνωρίσουμε το κοινωνικό πολιτισμικό και οικονομικό επίπεδο μέχρι και τα ξημερώματα της 25^ης Μαρτίου του 1944 που θα έρθει η φρικτή εντολή για τον αφανισμό τους στο πλαίσιο της τελικής λύσης.

Σε μια προσπάθεια νατουραλιστικής προσέγγισης προσδιορίζουμε το χώρο του τότε και του σήμερα, όπου έζησε και αναπτύχθηκε η εβραϊκή κοινότητα και αναζητούμε παλαιούς χάρτες και φωτογραφικό υλικό.

Διευρύνοντας τη λογικο-μαθηματική μας σκέψη μελετούμε την οικονομική κατάσταση των εβραίων των δύο πόλεων και συγκρίνουμε αριθμητικά στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό που έζησε και αναπτύχθηκε σε αυτές. Εξετάζουμε τον αριθμό των ατόμων που στάλθηκαν στο Άουσβιτς και τον αριθμό αυτών που γύρισαν πίσω ζωντανοί. Συζητούμε και καταγράφουμε σε στατιστικούς πίνακες τα στοιχεία.

Χρωματίζουμε μουσικά τις δραστηριότητές μας με τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη.

Κιναισθητική προσέγγιση: Οργανώνουμε διδακτικές επισκέψεις και καταγράφουμε την κατάσταση των σωζόμενων εβραϊκών κατοικιών. Συντάσσουμε επιστολή προς τον Δήμαρχο της πόλης τονίζοντας την ανάγκη συντήρησής τους εφόσον αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης μας.

Θα γνωρίσουμε τις παλιές εβραϊκές συνοικίες, τη Γιοσεφ Ελιγιά, την Κουντουριώτη, την παλιά συναγωγή που βρίσκεται μέσα στο κάστρο των Ιωαννίνων, το μνημείο του ολοκαυτώματος.

Θα βηματίσουμε με βαθιά συγκίνηση στη γειτονιά των αθώων θυμάτων εκεί όπου μας καλούν με φωνές μυστικές σε προσκύνημα και σε μνημόσυνο.

                              

Η μελέτη του συγκεκριμένου βιβλίου βασίστηκε στον Οδηγό Αξιολόγησης Παιδικών Λογοτεχνικών Έργων της Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Μάρθας Καρπόζηλου , έτσι όπως παρατίθεται στο βιβλίο της: Μάρθα Καρπόζηλου, Το Παιδί στη Χώρα των Βιβλίων, Αθήνα, Καστανιώτης, 1994.

*

Η Χαρούλα Παππά είναι δασκάλα στο 10ο Δημοτικό Ιωαννίνων. Το κείμενο είναι η εισήγησή της στην παρουσίαση της "Σπηλιάς του Δράκου" το Σάββατο 2 Νοεμβρίου στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Βυζαντινού Μουσείου στο Ίτς Καλέ 

Σύντομο Βιογραφικό

Εκπαίδευση

1989      Πτυχίο Παιδαγωγικού Τμήματος Ιωαννίνων.

2004      Δίπλωμα Διετούς Μετεκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή          (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων  Σχολή Επιστημών Αγωγής Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης).

2015     Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες στην   Εκπαίδευση με ειδίκευση στο Παιδικό Βιβλίο.

(Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων  Σχολή Επιστημών Αγωγής Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Δημοσίευση εργασίας με θέμα «Αυτοαντίληψη Ατόμων που Διαβιούν σε Ιδρύματα» Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων  Παιδαγωγικό Τμήμα Δ.Ε. Διδασκαλείο, 2005.

 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

2015-2017  Υποδιευθύντρια στο 12/ Θέσιο Δημοτικό Σχολείο Πεδινής.

2018-2019   Στο 10ο Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων ως Ειδική Παιδαγωγός. 23 Έτη υπηρεσίας.

ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ

2004        Παρακολούθηση σεμιναρίου εκμάθησης Μάκατον.

2009         Πιστοποίηση δεξιοτήτων και γνώσεων στις τεχνολογίες πληροφορίας και γνώσεων.

2012         Επιμόρφωση από το Περιφερειακό Επιμορφωτικό Κέντρο.

2016         Έπαινος στον Μαραθώνιο Ανάγνωσης - Γαλλοφωνία 2016

Συμμετοχή σε πλείστα επιμορφωτικά σεμινάρια.

  

Η Σπηλιά του Δράκου στην Αθήνα!

Το Βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει» και οι Εκδόσεις Κέδρος σας καλούν τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου στις 7 το απόγευμα στην παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Στοφόρου «Η σπηλιά του Δράκου -περιπέτεια στην Καστοριά»

Ιωάννα Δεκατρή, Φιλόλογος,  MSc στη Διδακτική της Ιστορίας,  Υπεύθυνη Πολιτιστικών θεμάτων Γ’  Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αθήνας

Θρασύβουλος Παπαστρατής, Δικηγόρος-Ιστορικός ερευνητής

Αποσπάσματα από το βιβλίο και ένα θεατρικό δρώμενο θα παρουσιάσουν μαθητές της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά «Saint Paul» 

Χαιρετισμό θα απευθύνει εκπρόσωπος του σχολείου

Βιβλιοπωλείο Επί Λέξει, Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού

Το βιβλίο

Φθινόπωρο στην Καστοριά. Μοιάζει με όνειρο, ειδικά αν εσύ και οι καλύτεροί σου φίλοι έχετε κερδίσει σε έναν διαγωνισμό και φιλοξενείστε στο καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης.

Η παρέα των παιδιών που ανακάλυψε τον Κώδικα της Λέρου, την πέμπτη πόλη των Δωριέων στην Γκιώνα και ακολούθησε τα ίχνη του Ομήρου στη Χίο μπλέκει σε μια κυριολεκτικά θανάσιμη περιπέτεια με φόντο τον «ανθό της λίμνης», όπως λένε την πόλη της Καστοριάς.

Η περίφημη Σπηλιά του Δράκου με τους σταλακτίτες και τις λίμνες της δεν είναι μόνο ένα από τα αριστουργήματα της φύσης. Κρύβει κι ένα μυστικό. Κάπου υπάρχει επίσης ένας θησαυρός κι ένα μοναδικό διαμάντι που πολλοί το λένε «καταραμένο». Όμως τα δώρα και οι θησαυροί καμιά φορά δεν είναι αθώα και δεν έχουν τη λάμψη που νομίζουμε…

Μέσα από την περιπέτεια και το μυστήριο τα παιδιά και όλοι εμείς θα ανακαλύψουμε λαμπρές στιγμές αυτής της ξεχωριστής πόλης της Μακεδονίας, αλλά και την πιο σκοτεινή σελίδα της ιστορίας της, που αφορά τον διωγμό και την εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων από τους ναζί.

Όμως η δύναμη της αγάπης θα δείξει πως, καμιά φορά, η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται για καλό σκοπό…

Μοναδικές στιγμές από την ιστορία των σχολείων ζωντανεύουν το Σάββατο 9 Νοεμβρίου!

Το Σάββατο 9 Νοεμβρίου από τις 11πμ στο Αμφιθέατρο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης θα πραγματοποιηθεί η τελετή απονομής των βραβείων του 6ου Διεθνούς Μαθητικού Διαγωνισμού με θέμα «Στιγμές από την ιστορία των σχολείων»  που διοργάνωσαν το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης  του Εθνικού Κέντρου Έρευνας & Διάσωσης Σχολικού Υλικού και το Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης και Ψηφιακών Μέσων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η Τελετή πραγματοποιείται υπό την Αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Προκόπιου Παυλόπουλου.

Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια από όλη την Ελλάδα και την Ομογένεια έλαβαν και αυτό τον χρόνο μέρος στον Διαγωνισμό με εξαιρετικές δημιουργίες των μαθητών. Με ταινίες μικρού μήκους, βίντεο, φωτοϊστορίες, κόμικς, εικαστικές συνθέσεις οι μαθητές αφηγήθηκαν την ιστορία του σχολείου τους άλλοτε με συγκινητικό τρόπο άλλοτε με χιούμορ μα πάντα δείχνοντας την αγάπη τους στο σχολειό τους και στους δασκάλους τους.

Από το Κολλέγιο Πνοή Αγάπης της Ιεράς Μητόπολης Αργυροκάστρου στην Αλβανία, τη Μεγάλη του Γένους Σχολής και το Ζωγράφειο στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι τα Χανιά, την Αμφίκλεια, τη Νάουσα, το Πέραμα, τη Σπάρτη, τη Χαλκιδική, τη Λαμία, την Αμφίκλεια, τη Θεσσαλονίκη, τη Κόρινθο, τη Ρόδο κι άλλες γωνιές της Ελλάδας οι μαθητές έδειξαν ταλέντο και ευαισθησία. Πολλές από τις ταινίες θα μπορoύσαν να σταθούν ακόμη και σε μεγάλα φεστιβάλ!

Στην τιμητική επιτροπή του Διαγωνισμού μετέχουν άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού, πανεπιστημιακοί, στελέχη της εκπαίδευσης, όπως η Λότη Πέτροβιτς, ο Παντελής Βούλγαρης, η Καθηγήτρια Ιωάννα Αθανασάτου, ο αντιπρόεδρος του ΙΕΠ Παύλος Χαραμής κ.α.

Όπως κάθε χρόνο στην τελετή θα παραστούν εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, όπως η υφυπουργός Παιδείας & Θρησκευμάτων Σοφία Ζαχαράκη, ο υφυπουργός Άμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής, ο  Γ.Γ Αποδήμου Ελληνισμού Ιωάννης Χρυσουλάκης, εκπρόσωποι των κομμάτων, του Δήμου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη κ.α.

Ακόμη πολλοί καλεσμένοι -έκπληξη θα είναι εκεί απονέμοντας βραβεία στους μαθητές από τα σχολεία της Ελλάδας και της ομογένειας.

Πολλές είναι οι ιστορικές και συγκινητικές στιγμές που μοιράζονται μαζί μας τα παιδιά των σχολείων:

-Η  ίδρυση σχολείων όπως η Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή ή το Ζωγράφειο στην Κωνσταντινούπολη.

-Το  Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) «Πνοή Αγάπης» Μεσοποτάμου, κοντά στους Άγιους Σαράντα στην Αλβανία μας θυμίζει τη συμβολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου στην ίδρυσή του.

-Η γιαγιά από τις Καλυθιές Ρόδου θυμάται την εποχή που ήταν κι εκείνη κοριτσάκι.

-Παππούδες και γιαγιάδες στο Δημοτικό Σχολείο της Αμφίκλειας διηγούνται τα δικά τους δύσκολα χρόνια μετά την κατοχή: «όταν ήταν χειμώνας πηγαίναμε  σχολείο με ένα ξύλο στο χέρι για να ανάψει η σόμπα και να ζεσταθούμε».

-Το σχολείο της Ισραηλιτικής κοινότητα Θεσσαλονίκης θυμάται και ψηλαφίζει τις τραγικές ιστορίες των μικρών εβραιόπαιδων μαθητών.

-Το 57^ο  δημοτικό σχολείο Αθηνών, σχολείο στον Κολωνό μας γυρίζει στην εποχή που τα παιδιά έπαιζαν μπάλα με πέτρες και κουρέλια

-Το 8ο Δημοτικό Σχολείο Ελευσίνας θυμάται τα χρόνια της Κατοχής

-Το ΕΠΑΛ του Άργους ζωντανεύει μια μοναδική ισοτρία αγάπης ανάμεσα σε μια Ελληνίδα κι έναν Ιταλό ανθυπίατρο.

…και πολλές ακόμη ιστορίες, όσα και τα σχολεία που θα βραβευτούν το Σάββατο 9 Νοεμβρίου στο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης….

https://www.youtube.com/watch?v=Cxv_q3a6ENk

Χορηγοί της τελετής βράβευσης είναι το Ινστιτούτο OSD Ελλάδας -Σχολή Μωραΐτη, η Βιομηχανία Αναψυκτικών ΕΨΑ και οι εκδοτικοί οίκοι Μάρτης, Μεταίχμιο και Ψυχογιός.