Μια ανάρτηση της Παναγιώτας Στρίκου Τομοπούλου που αξίζει να διαβάσετε:
Αυτό που συμβαίνει με το Παράρτημα Τριφυλίας - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας είναι ένα φωτεινό-και ταυτόχρονα οδυνηρό- παράδειγμα του πόσο εύκολα θεωρούμε αυτονόητα πράγματα που δεν είναι καθόλου αυτονόητα.
Δεν είναι αυτονόητο να υπάρχει σε μια τοπική κοινότητα ένας ζωντανός χώρος βιβλίου, συνάντησης, πολιτισμού και παιδικής εμπειρίας. Δεν είναι αυτονόητο να δημιουργούνται δράσεις, λέσχες, φεστιβάλ, συνεργασίες, γέφυρες με σχολεία, οικογένειες και ανθρώπους κάθε ηλικίας.
Δεν είναι αυτονόητο να βρίσκονται άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το βιβλίο και το παιδί, και να μετατρέπουν μια βιβλιοθήκη σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινότητα-τι λέω! Για ολόκληρη τη χώρα.
Κι όμως, όλα αυτά έγιναν.
Έγιναν χάρη σε ανθρώπους που δούλεψαν με γνώση, φροντίδα, επιμονή και ψυχή. Έγιναν γιατί κάποιος πίστεψε ότι μια βιβλιοθήκη δεν είναι απλώς ράφια και βιβλία, αλλά οξυγόνο για τα παιδιά, για τα σχολεία, για τις οικογένειες, για μια πόλη που θέλει να κρατά ανοιχτά τα παράθυρά της στον κόσμο.
Και τώρα, με μια απόφαση, μοιάζει σαν κάποιος να λέει: «Ωραία, κάνατε σπουδαία δουλειά. Τώρα τέλος». Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες αποφάσεις μοιάζουν να παίρνονται χωρίς να ακούγονται εκείνοι που ζουν την πραγματικότητα από μέσα.
Αποφάσεις για τα παιδιά χωρίς τα παιδιά.
Για τα σχολεία χωρίς τους εκπαιδευτικούς.
Για τα βιβλία χωρίς τη γνώμη των βιβλιοθηκονόμων και των ανθρώπων που γνωρίζουν ουσιαστικά τι σημαίνει παιδικό βιβλίο, φιλαναγνωσία, κοινότητα, πρόσβαση στον πολιτισμό.
Σε μια εποχή που μιλάμε διαρκώς για την ανάγκη τα παιδιά να διαβάζουν, να συμμετέχουν, να ανήκουν, να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικά ερεθίσματα, δεν γίνεται να αφήνουμε τέτοιους χώρους να αποδυναμώνονται.Όταν είδα τα βιβλία που έστειλε το Υπουργείο Παιδείας στα σχολεία, είχα σκεφτεί-μισοαστεία, μισοσοβαρά- ότι θα ήθελα να ρωτήσω τους ανθρώπους που πήραν αυτή την απόφαση, τι βιβλία διαβάζουν στα δικά τους παιδιά. Με ποια κριτήρια επιλέγονται τα βιβλία που φτάνουν στις σχολικές βιβλιοθήκες; Ποιοι διαβάζουν, αξιολογούν, εισηγούνται;
Τώρα με έχει πιάσει να βρω τρόπο να στείλω στην κυρία Ζαχαράκη όλα τα links, όλες τις δράσεις, όλα τα μηνύματα των ανθρώπων που στηρίζουν το Παράρτημα Τριφυλίας. Να προσκληθεί προσωπικά να δει τι έχει δημιουργηθεί εκεί. Όχι στα χαρτιά. Στην πράξη.
Να δει μια βιβλιοθήκη που άνοιξε δρόμους, που έφερε κοντά παιδιά, σχολεία, οικογένειες, φορείς, εκπαιδευτικούς, αναγνώστες και ανθρώπους της κοινότητας (και όχι μόνο). Να δει δράσεις ανοιχτές, συμμετοχικές, ζωντανές. Να δει τι σημαίνει ένας δημόσιος χώρος πολιτισμού όταν λειτουργεί με γνώση, φροντίδα και ψυχή. Να καταλάβει τι ακριβώς κινδυνεύει να χαθεί.
Οι βιβλιοθήκες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δημόσιο αγαθό. Είναι καταφύγιο, αφετηρία, συνάντηση, μνήμη και μέλλον. Και όταν μια τοπική βιβλιοθήκη καταφέρνει να γίνει όλα αυτά, δεν την αφήνεις να μαραθεί. Της δίνεις ρίζες, μόνιμη στήριξη και ανθρώπους που θα συνεχίσουν να την ποτίζουν,
**Σημείωση: Υπάρχει ενεργή φόρμα συλλογής υπογραφών για τη Βιβλιοθήκη των Φιλιατρών:
**2η σημείωση-προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Όπως διευκρινίζει και ο ίδιος ο φορέας, το Παράρτημα Τριφυλίας δεν κλείνει για τρία χρόνια! Το ζήτημα είναι ότι, με τις φετινές αποσπάσεις, δεν προβλέπεται καμία θέση για τα παραρτήματα της Κεντρικής Βιβλιοθήκης Καλαμάτας. Αυτό είναι που δημιουργεί εύλογη αγωνία και χρειάζεται άμεση λύση, ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα το έργο της. Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ανθρώπους να τη στελεχώσουν.
για να ανθίζει μαζί με την κοινότητα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου