Παραμύθια στη Χαλκίδα

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στο 3ο Νηπιαγωγείο της Χαλκίδας, μαζί με τη Μαγική Τράπουλα... Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί παρέλαβα πτυχίο... Αστρονομίας! Ένα παραμυθάκι για την Πούλια και τον Αυγερινό έκανε το θαύμα του! Μετά φτιάξαμε παραμύθια μαζί με τα παιδιά, παίξαμε, χορέψαμε, κάναμε γάμους και χαρές, ζωγραφίσαμε... Μοιράζομαι μαζί σας λίγες εικόνες από μια όμορφη μέρα...

/>

Το Λυπημένο Φεγγαράκι

ΤΟ ΛΥΠΗΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ
(της Κωνσταντίνας -από τη Θεσσαλονίκη/εκλεκτής μαθήτριας της Παραμυθοκουζίνας)

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα λυπημένο φεγγαράκι που δεν χαμογελούσε ΠΟΤΕ!!!Το φεγγαράκι αυτό ήταν λυπημένο γιατί δεν είχε φίλους… όλα τα αστέρια τον κορόιδευαν γιατί ήταν πολύ μικρό, εκτός από ένα. Μια πανέμορφη νύχτα του καλοκαιριού το φεγγάρι ξύπνησε και ετοιμάστηκε για την καθημερινή δουλειά του. Εκείνη την νύχτα δεν είχε κανένα αστέρι στον ουρανό, εκτός από ένα. Ένα λυπημένο(σαν κι αυτό) αστεράκι, που το είχε λυπηθεί... Τότε πήγε κοντά του και του είπε: «Τί έχεις μικρό αστεράκι, γιατί δεν είσαι μαζί μετ’ άλλα»; «Άσε με στον πόνο μου να χαρείς, κανείς δεν με παίζει, άσε με σε παρακαλώ»!!! «Όχι δεν θα σε αφήσω, γιατί και εμένα δεν με παίζει κανείς! Θες να γίνουμε φίλοι»; Το μικρό αυτό αστεράκι περίμενε τόσο καιρό αυτή την στιγμή, τον κοίταξε και του είπε: «Μα φυσικά και θέλω σε ευχαριστώ πάρα πολύ»!!! «Μην με ευχαριστείς, δική μου ευχαρίστηση»… …Και άρχισαν να γελάνε, να παίζουν και να τραγουδούν μες στην νύχτα!!!Τα άλλα αστέρια ζήλεψαν την φιλία τους πάρα πολύ και πήγαν και αυτοί στον ουρανό… Το αστεράκι με το φεγγάρι δεν τους έδωσαν καθόλου σημασία και συνέχισαν να γλεντούν. Αυτοί θύμωσαν και έκαναν πως κι εκείνοι περνούσαν καλά, μα του κάκου, πάλι ούτε το αστέρι, ούτε το φεγγάρι τους έδωσαν σημασία. Τότε τους πλησίασαν και τους είπαν: «Θέλετε να γίνουμε κι εμείς φίλοι σας»; «Εεε» έκαναν εκείνοι, «γιατί όχι, όμως δεν θα μας κοροϊδεύετε», τα άλλα αστεράκια είπαν με μια φωνή: «Εντάξει και συγγνώμη για τις προηγούμενες φορές»!!! Τότε όλος ο ουρανός φωτίστηκε λες και είχε φώτα και όλος ο κόσμος βγήκε απ’ τα σπίτια του για να δει τι είχε γίνει… Όλα τα αστέρια και το φεγγάρι μαζί, χαμογελούσαν, γελούσαν, έπαιζαν, χόρευαν, τα πάντα. Είχαν γίνει μια μεγάλη παρέα… κανένας άνθρωπος δεν είχε ξεχάσει αυτή την νύχτα… Και αν καμιά καλοκαιρινή μέρα δείτε ένα φεγγάρι κι ένα αστέρι, να τους χαιρετήσετε ……

ΤΕΛΟΣ

Η κλεμμένη κούκλα

Προσπαθώ -στο μέτρο του δυνατού- να μεταφέρω εδώ τα παραμύθια που φτιάχνουν τα παιδιά. Σήμερα είνα η σειρά της Μάρως Σερταρίδου από τη Θεσσαλονίκη, που σκέφτηκε αυτό το παραμύθι όταν ...μαγειρεύαμε μαζί στην Παραμυθοκουζίνα. Ελπίζω κάποια στιγμή να μαζέψουμε και να εκδώσουμε σε έναν τόμο τα παραμύθια των παιδιών. Σκεφτείτε πως τα γράφουν σε ελάχιστο χρόνο και συχνά βάζουν τα γυαλιά σε όλους εμάς τους μεγάλους!

 

Η ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΚΟΥΚΛΑ

Η   Σελένια ,  μια   πριγκiποπούλα   μια   μέρα…    μια   συνηθισμένη    μέρα,  που   έτρωγε   στο    αγαπημένο  της   καθιστικό    μπριζόλες   με   πατάτες   άκουσε    έναν   θόρυβο    που   την   δημιούργησε  μια   σκέψη     την  οποία    είχε   σχέση    με   τον   θάνατο  της   μητέρα   της.               

 Εκείνη    την   ώρα   αγκάλιασε     την   αγαπημένη  της   κούκλα,   και   γιατί  αγαπημένη  ,   γιατί   αυτή   η   κούκλα   δεν   ήταν   μια    συνηθισμένη   όπως   τις  άλλες.   Της  την   είχε   δώσει   η  μητέρα  της   λίγο   πριν    πεθάνει.

Την   ώρα   του   θορύβου,   έπεσε  σκοτάδι  πολύ   βαρύ   και   όταν   φώτισε   ξανά  η  κούκλα   της   είχε      εξαφανιστεί. Η   Σελένια    έκλαψε   με   μαύρο    δάκρυ,  μάλιστα   δεν   βγήκε  από  το   δωμάτιο   της    για   16    βδομάδες!

Μια   νύχτα    που   έκλεγε   και    παρακαλούσε  για  να  γυρίσει   η   κούκλα της  πίσω,   να  που  ο   θεός   της   έδωσε   μια   ιδέα.   Δηλαδή   εκείνο  το   βράδυ   μετά   από  το   μεσημεριανό   το   έσκασε    από  το  παράθυρο   της   βασιλικής   κρεβατοκάμαρας .   Ευτυχώς   δεν   την  άκουσε   κανείς.

Ακολούθησε     κάποιες    πατημασιές   από   μεγάλα  παπούτσια  με  λάσπη,  αλλά   κάπου   είχαν  σταματήσει.   Μα   φυσικά   σε   έναν  λάκκο   από  νερό! Αμέσως   έτρεξε   να   πάει   στον   καθηγητή    Δαμάσκηνο   που   ήταν   λίγο  πιο   πέρα. Άνοιξε   την   πόρτα   και   ακούστηκε   ένα     καμπανάκι.  Αναστέναξε   και   είπε…   είσαι…ακόμα…ανοιχτά; Ο   καθηγητής   Δαμασκηνός   απάντησε   ναι   και   την   υποδέχτηκε   στη   ζεστή   του   καρέκλα. Την   ρώτησε   πως   και   ήρθε   τέτοια   ώρα   και   εκείνη   του   τα  είπε   όλα.   

Η   Σελένια    ακολούθησε   τις   οδηγίες    του   καθηγητή   Δαμάσκηνου    (  να   έχει   θάρρος  να   είναι   σοβαρή   και  να  θυμάται   ότι   πιθανόν   να το   έκανε   ο    μιστερ   Μουστάρδας   και  να   περάσει   πρώτα   από   το   δικό   του   κάστρο      στον   χάρτη)

Καθώς   περπατούσε    κουράστηκε   αλλά   θυμήθηκε   τις   οδηγίες   του   καθηγητή  Δαμάσκηνου   και   συνέχισε.   Να ,   φώναξε, να   το   κάστρο   του   μίστερ   Μουστάρδα! Πλησίασε   και   είδε   όλα   τα   φώτα   κλειστά,  σκαρφάλωσε   πάνω   στο   μοναδικό   ανοιχτό   παράθυρο   του   κάστρου.  Μέσα   δεν   ήταν   κανείς,  λες  και   ήξερε   ο  μίστερ   Μουστάρδας   ότι    θα   ερχόταν   και   είχε   αφήσει    το   παράθυρο   ανοιχτό    για   να   μπει η Σελένια!

Σε   έναν   πάγκο,   υπήρχε   και   η   κούκλα   της. Την   αγκάλιασε   τόσο   σφιχτά   που    η   κούκλα   θα   πνιγόταν.

Γύρισε   στον   καθηγητή   Δαμάσκηνο    όπου   και   έμεινε  23   χρόνια.  Όταν   παντρεύτηκε   με  αυτόν     γύρισαν   στο   παλάτι   και   έγινε    βασίλισσα   και   ο   Δαμάσκηνος   βασιλιάς.   Όλο  το   βασίλειο    έζησε   καλά   και    η   Σελένια   ακόμα   καλύτερα!!!    

ΜΑΡΩ ΣΕΡΤΑΡΙΔΟΥ

Δυο τρελά -τρελά ...φρούτα!

Ο Φρουτένιος και η Λαχανίτσα αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στο δάσος. Καθώς πήγαιναν πιο βαθιά στο δάσος άρχισε να νυχτώνει. Αν και φοβόντουσαν συνέχισαν όλο και πιο βαθιά. Μια στιγμή άκουσαν έναν έντονο θόρυβο. Ξάφνου βγήκε ένας λύκος και επιτέθηκε στον Φρουτένιο και στη Λαχανίτσα. Τελικά ο λύκος έφαγε τον Φρουτένιο και τη Λαχανίτσα. Όταν ο λύκος πήγε στη σπηλιά του για να τους χωνέψει τον βρήκε ένας κυνηγογιατροχειρουργός, ο οποίος ονομάζονταν Μολυβδοκαγγελοπελεκητής. Έπιασε τον λύκο και του έκανε ένα χειρουργείο που δεν πολυπόνεσε –απλώς… πέθανε! Το καλό είναι πως έσωσε τη Λαχανίτσα και τον Φρουτένιο οι οποίοι τον ευχαρίστησαν δίνοντάς του 500 χιλιάδες ευρώ (ένα μικρό ποσό συμβολικό- μη σκεφτείτε πολλά!!!) Πολύ φοβισμένοι προχώρησαν πιο βαθιά στο δάσος. Έτσι καθώς περπατούσαν έπεσαν σε μια λίμνη με λάσπη. Αν και μαύροι συνέχισαν πιο βαθιά στο δάσος για να το εξερευνήσουν. Τι τρελά φρούτα! Έτσι πιο βαθιά στο δάσος συνάντησαν μια αρκούδα που τους πέρασε για συγγενείς, έτσι μαύροι που ήταν. Τελικά όμως, αυτοί από το φόβο τους τρόμαξαν την αρκούδα και εκείνη τα πλάκωσε στο ξύλο! Οι δυο φρουτοφίλοι μας, μετά από αυτή την τρομακτική εμπειρία κατάφεραν να βγουν έξω από το δάσος και να πάνε σε ψυχολόγο. Όχι σε νοσοκομείο! Γιατί μόνο τρελοί θα πήγαιναν σε αυτό το δάσος των αγρίων ζώων νυχτιάτικα. Έτσι αφού η ψυχολόγος τους είπε να πάνε σε νοσοκομείο, αυτοί πήγαν για να μη σας τα πολυλογούμε και πήγαν όλα τέλεια! Τέλος, την επόμενη μέρα οι δυο φρουτοφίλοι μας παντρεύτηκαν και μετά από χρόνια έκαναν μια τρελή φρουτοοικογένεια κι έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Το παραμύθι αυτό γράφτηκε από το Νικόλα Παραμέρα και τη Χρύσα Φραγκιαδάκη, στη Σαλαμίνα, με τη βοήθεια της Μαγικής Τράπουλας, στο πλαίσιο εκδήλωσης για τη Διατροφή, που οργανώσαμε μαζί με τη διατροφολόγο- διαιτολόγο Μαριέτα Μιχαήλ στις 5 Μούσες.

Ποιόν θα νικήσει ο Φρουτένιος;

Ήρωας: Ο Φρουτένιος
Αντίπαλος: Ο Πάστας Σοκολάτας
Συμπρωταγωνίστρια: Η Τένια η Φρουτένια

Τραπουλόχαρτα:
Ο ψεύτικος ήρως ξεσκεπάζεται (18)
Αποστολή (5)
Τιμωρία ανταγωνιστή (19)
Επιστροφή του ήρωα (12)
Ο γάμος του ήρωα  (20)

"Μια φορά κι έναν καιρό, ο ψεύτικος ήρωας, ο Πάστας Σοκολάτας με τ' όνομα, είχε πολλές ανησυχίες και αϋπνίες. Τελικά τον πήρε ο ύπνος κι ονειρε'ύτηκε πως πάλευε, λέει, με τον Φρουτένιο. Ήθελε να τον νικήσει και για έπαθλο να πάρει και να παντρευτεί τη φίλη του, την Τένια την Φρουτένια -που είναι στοργγυλή, ζουμερή και έχει χρώμα πορτοκαλί.

Στριφογύριζε από δω, στριφογύριζε από κει
μιας κι έκανε ζέστη πολλή
να σου τα σκεπάσματα χάμω, κατά κει
κι ανακαλύπτει πως ήταν σ' όνειρο πολύ βαθύ!!

Στη συνέχεια, πρωί -πρωί
παίρνει μια απόφαση τρομερή
με αφορμή το όνειρο που είχε δει:

Χωρίς να καθυστερεί, στέλνει λοιπόν ένα γράμμα στο Φρουτένιο να μονομαχήσουν και ο νικητή να πάρει ως έπαθλο και να παντρευτεί με την όμορφη και ζουμερή Τένια Φρουτένια.
Ωστόσο ο Φρουτένιος αποδέχεται την πρόκληση του Πάστα Σοκολάτα για χάρη της αγαπημένης του Τένιας Φρουτένιας.

Την ώρα της μάχης, οι δυο αντίπαλοι πάλευαν με ζήλο κι ο Πάστας, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να τον νικήσει, κάνει μια ζαβολιά και του βάζει μια τρικλοποδιά. Όμως παρόλη την πονηριά του, ο Φρουτένιος επειδή είναι δυνατός βαστάει ορθός και δεν πέφτει. Κι έτσι για τιμωρία τον έβαλε μια εβδομάδα εξορία.
Ελέυθερα λοιπόν τα πεδία!

Χαρούμενος ο Φρουτένιος για τη νίκη του επιστρέφει στην αγαπημένη του Τένια Φρουτένια και της κάνει πρόταση γάμου. Η Τένια Φρουτένια αποδέχεται την πρόταση με ευχαρίστηση γιατί δεν ήθελε να παντρευτεί τον Πάστα Σοκολάτα και να κάνουν Παστασοκολατοφρουτάκια για παιδάκια. Ενώ με τον Φρουτένιο θα γίνουν ένα τέλειο ζευγάρι και θα κάνουν μια ωραία φρουτοοικογένεια με πολλά -πολλά φρουτοπαιδάκια με ωραία μαγουλάκια.
Χαρούμενοι και πανευτυχείς αποφάσισαν λοιπόν να πάνε για αρχή σε ένα γαμήλιομταξίδι στον κόσμο της Φρουτοπίας.
Κι έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμη καλύτερα, με όλα τα παιδιά..."

Το παραμύθι αυτό φτιάχτηκε στη Σαλαμίνα από τη Μαρία Δουμάνικ, την Ευαγγελία και τη Μαρίνα Φαφούτη, στο πλαίσιο εκδήλωσης για τη διατροφή "Μαθαίνοντας να τρώμε σωστά με παραμύθια"
που οργανώσαμε μαζί με τη διαιτολόγο -διατροφολόγο Μαριέτα Μιχαήλ.
Ευχαριστούμε την Κλωντιάνα Πέπα για τη βοήθειά της.
Τα παιδιά χρησιμοποίησαν πέντε τυχαία τραπουλόχαρτα από τη Μαγική Τράπουλα και δημιούργησαν το παραμύθι τους σε 20- 25 λεπτά αφού είχαν πρώτα ενημερωθεί για θέματα διατροφής και είχαν ακούσει την αρχή του "Πράσινου Παραμυθιού".
Το παραμύθι διαβάστηκε σε όλη την ομάδα που περιελάμβανε παιδιά και γονείς.

Ο Πόλεμος των Βασιλείων

Το τέταρτο και τελευταίο παραμύθι από τα παιδιά της Α' Λυκείου στο Ίλιον. Σημειώνω ότι τα παραμύθια γράφτηκαν με τη βοήθεια της Μαγικής Τράπουλας, μετά από συζήτηση με τα παιδιά στο πλαίσιο σχετικού προγράμματος για το Ελληνικό Λαϊκό Παραμύθι. Καθηγήτρια τους η Δώρα Διέννη... Τα παραμύθια όλα γράφτηκαν μέσα σε 20 λεπτά. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 4 ομάδες και τράβηξαν τυχαί τραπουλόχαρτα. Μετά άφησαν τη φαντασία τους να καλπάσει...

Ο Πόλεμος των Βασιλείων Μια φορά κι έναν καιρό,σε μέρη μαγικά και μακρινά,δύο βασίλεια βρίσκονταν σε πόλεμο.Τα βασίλεια αυτά κυβερνούσαν ο καλός βασιλιάς Κορνάλλιος και ο κακός βασιλιάς Ροδόλφος.Πάνω στα τέσσερα χρόνια του πολέμου όμως,επειδή ο Ροδόλφος κατάλαβε ότι δε θα νικούσε ποτέ και άρχισε να απελπίζεται,κατέστρωσε ένα δαιμόνιο σχέδιο:ο Κορνάλλιος είχε μια κόρη τη βασιλοπούλα Βερόνικα.Αυτή ήταν το μοναχοπαίδι του και τη λάτρευε.Οι φήμες για την ομορφιά,την εξυπνάδα και την καλοσύνη της έφταναν ως τα πέρατα του κόσμου.Κι εκείνη όμως λάτρευε τον πατέρα της,γιατί μόνο αυτόν είχε.Η μητέρα της είχε πεθάνει λίγες μέρες μετά τη γέννησή της και δεν τη γνώρισε ποτέ.Η Βερόνικα ήταν,λοιπόν,δικαιολογημένα ο πολυτιμότερος θησαυρός του βασιλείου.Το σχέδιο του Ροδόλφου ήταν να την κλέψει και να την κλειδώσει στο σκοτεινότερο μπουντρούμι του κάστρου του,για να αναγκαστεί ο Κορνάλλιος να παραδοθεί.Μάζεψε έτσι τους πιο ικανούς στρατιώτες του και τους διέταξε:«Μόλις νυχτώσει και όλοι στο παλάτι του Κορνάλλιου κοιμούνται,θα μπείτε αθόρυβα και θα κλέψετε τη βασιλοπούλα.» Έτσι κι έγινε.Οι απεσταλμένοι του Ροδόλφου γλίστρησαν αθόρυβα στο υπνοδωμάτιο της Βερόνικας,που κοιμόταν γαλήνια,και την απήγαγαν προτού προλάβει να αντιδράσει.Το επόμενο πρωί,η γκουβερνάντα της βασιλοπούλας έντρομη ανακάλυψε την απουσία της.Σε λίγα λεπτά,ολόκληρο το παλάτι βρισκόταν σε μεγάλη αναστάτωση,καθώς στο δωμάτιο βρέθηκε ένας μανδύας με το έμβλημα του Ροδόλφου.Ο Κορνάλλιος κάλεσε σε συμβούλιο όλους τους αξιωματικούς του,για να αποφασίσουν τι θα κάνουν.Κανείς όμως δεν ήταν πρόθυμος να ταξιδέψει στο βασίλειο του Ροδόλφου,γιατί ο δρόμος ήταν μακρύς και γεμάτος κινδύνους.Μόνο ένας γενναίος υπηρέτης,ο Υάκινθος,είχε το θάρρος να σταθεί απέναντι στο βασιλιά. «Μεγαλειότατε,εγώ θα πάω να σώσω τη βασιλοπούλα!»δήλωσε ο Υάκινθος.Ο βασιλιάς,λόγω έλλειψης άλλων ανδρών,συγκατένευσε. «Πήγαινε»του είπε.«Πήγαινε και φέρε μου την κόρη μου πίσω.Μαζί σου θα έρθει και ο έμπιστός μου,ο μάγος Μπριγκέλ,για να σε βοηθήσει σ’αυτή τη δύσκολη αποστολή.»* Ο Μπριγκέλ,που παρέμενε αμέτοχος σε ολόκληρη τη συζήτηση,πετάχτηκε αλαφιασμένος από τη θέση του,μόλις ο βασιλιάς ξεστόμισε αυτά τα λόγια.Όμως,δεν μπορούσε να αρνηθεί,όσο κι αν δεν ήθελε να ανακατευτεί.«Πού να πάω εγώ στην άλλη άκρη του κόσμου;Και γιατί;Να βάλω το κεφάλι μου στο στόμα του λύκου για το τίποτα;Κάτσε μήπως τουμπάρω το γεροξεκούτη τον Κορνάλλιο και μ’αφήσει εδώ»σκέφτηκε. Ο Κορνάλλιος,λες και μάντεψε τις σκέψεις του,συμπλήρωσε:«Όποιος φέρει τη Βερόνικα σώα και αβλαβή,θα έχει ως ανταμοιβή το χέρι της και το βασίλειό μου.» Με τα τελευταία αυτά λόγια του βασιλιά,ο Υάκινθος και ο Μπριγκέλ αντάλλαξαν βλέμματα που προμήνυαν ότι ο ανταγωνισμός θα ήταν σκληρός.Ο Υάκινθος ήταν κρυφά ερωτευμένος με τη Βερόνικα και ήθελε πολύ να την κερδίσει.Τον Μπριγκέλ καθόλου δεν τον ενδιέφερε η Βερόνικα,αυτός το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει βασιλιάς. Έτσι,ξεκίνησαν το ταξίδι τους.Αφού πέρασαν πανύψηλα βουνά,καταπράσινες πεδιάδες,αχανείς ερήμους και απόκρημνες ακτές,έφτασαν τελικά στο βασίλειο του Ροδόλφου.Εκεί άρχισαν και τα δύσκολα. «Ωραία,φτάσαμε.Και τώρα τι;Απλώς θα μπούμε μέσα και θα πούμε: Γεια σας,ήρθαμε να πάρουμε πίσω τη βασιλοπούλα;Το ήξερα εγώ πως η Μεγαλειότητά του δεν έπρεπε να στείλει εσένα μαζί»άρχισε να μουρμουρίζει ο Μπριγκέλ. «Πολύ ωραίος ο λόγος που έβγαλες,»του απάντησε ο Υάκινθος«μόνο που εγώ,αντί να παραπονιέμαι συνεχώς,βρήκα τρόπο να μπούμε στο κάστρο.Θα περιμένουμε να νυχτώσει και θα κατέβουμε αθόρυβα στα μπουντρούμια.Εκεί θα ακολουθήσουμε το φρουρό και θα βρούμε το κελί της Βερόνικας.Θα χτυπήσουμε το φρουρό στο κεφάλι,θα τρέξουμε να ελευθερώσουμε τη βασιλοπούλα και όπου φύγει φύγει,προτού μας πάρει κανείς χαμπάρι!» Έτσι,ξεκίνησαν να εφαρμόσουν το λαμπρό σχέδιο του Υάκινθου.Μπαίνοντας στα μπουντρούμια,υπήρχε υπερβολική ησυχία,κάτι που έκανε τον Υάκινθο να σκεφτεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.Αφού βρήκαν το φρουρό και τον ακινητοποίησαν,προχώρησαν προς το κελί της Βερόνικας.Τι να δουν όμως!Ακριβώς μπροστά τους βρισκόταν ο βασιλιάς Ροδόλφος με τους στρατιώτες του. «Α,έχουμε επισκέψεις!»αναφώνησε ειρωνικά ο Ροδόλφος.«Τι προβλέψιμος που είναι ο Κορνάλλιος!»γέλασε χαιρέκακα.Το μυαλό του Υάκινθου,που δούλευε πυρετωδώς,τελικά του έδωσε τη μοναδική λύση:μπορεί οι στρατιώτες να ήταν πάρα πολλοί για να τους αντιμετωπίσει και να βγει ζωντανός,αλλά ο Ροδόλφος ήταν μόνο ένας. «Προκαλώ το βασιλιά Ροδόλφο σε μονομαχία!»φώναξε,γνωρίζοντας πως αν ο βασιλιάς αρνιόταν,θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την τιμή του. «Ωραία λοιπόν,θα μονομαχήσουμε οι δυο μας.»είπε ο Ροδόλφος και πρόσταξε τους φρουρούς του να μην ανακατευτεί κανείς.Η μονομαχία κράτησε αρκετή ώρα,γιατί και οι δύο πλευρές ήταν εξίσου ικανές στο χειρισμό του ξίφους.Σε μια στιγμή απροσεξίας του Ροδόλφου,όμως,ο Υάκινθος πήρε το προβάδισμα.Με μια κίνηση αφόπλισε το Ροδόλφο και τον ανάγκασε να παραδοθεί.*Ύστερα,γύρισε για να ελευθερώσει τη Βερόνικα.Ο Ροδόλφος,όμως,αρνούμενος να παραδεχτεί την ήττα του,τράβηξε το ξίφος του και πήγε να επιτεθεί στον Υάκινθο πισώπλατα.Και θα τον είχε σκοτώσει σίγουρα,αν δεν είχε παρέμβει ο Μπριγκέλ,με ένα ξόρκι που σκότωσε μια για πάντα το Ροδόλφο.Το κίνητρό του βέβαια δεν ήταν άλλο από το να φροντίσει να είναι ζωντανή η Βερόνικα για να γίνει βασιλιάς ο ίδιος.Η βασιλοπούλα τώρα,δεν έβρισκε λόγια να ευχαριστήσει τον Υάκινθο που την έσωσε,με τον οποίο ήταν στο μεταξύ ερωτευμένη.Για τον Μπριγκέλ ούτε λόγος. Και έτσι άρχισε το ταξίδι της επιστροφής τους.Κάνοντας την ίδια μακριά και επικίνδυνη διαδρομή,κατόρθωσαν τελικά να φτάσουν στο βασίλειο του Κορνάλλιου.Το τι έγινε βέβαια όταν μπήκαν στην αίθουσα του θρόνου,δε λέγεται! «Κορούλα μου!Μονάκριβή μου κόρη!Γύρισες επιτέλους κοντά μου!»κατάφερε να πει ο Κορνάλλιος μέσα από τα δάκρυά του. «Ναι πατέρούλη μου,κι εσύ μου έλειψες!»είπε η βασιλοπούλα τρέχοντας να αγκαλιάσει τον πατέρα της. «Με συγχωρείτε,μεγαλειότατε,που παρεμβαίνω σε μια τέτοια στιγμή,αλλά νομίζω ότι πρέπει να κανονίσουμε τα του γάμου μου με τη Βερόνικα πρώτα»είπε ο Μπριγκέλ στον Κορνάλλιο με κάποια επισημότητα στον τόνο της φωνής του.«Άλλωστε εγώ ήμουν αυτός που σκότωσε το Ροδόλφο,και γενικά οργάνωσε και συνέβαλλε καθοριστικά στο σχέδιο για την ασφαλή απελευθέρωση της κόρης σας και...» «Όχι,μεγαλειότατε,λέει ψέματα!»φώναξε ο Υάκινθος,διακόπτοντας το Μπριγκέλ. «Αυτή,νεαρέ μου,είναι βαριά κατηγορία και το καλό που σου θέλω να μπορείς να την υποστηρίξεις,αλλιώς εγώ ο ίδιος θα διατάξω να θανατωθείς.Θα το είχα κάνει ήδη,αν δεν ήσουν κι εσύ με το Μπριγκέλ στην αποστολή»του είπε ο βασιλιάς. «Μην ανησυχείτε,έχω στοιχεία και μάλιστα πολύ καλά.Καταρχήν,ο Μπριγκέλ ήταν αμμέτοχος σε όλη την αποστολή.Εγώ και μόνον εγώ φρόντιζα για τα πάντα.Εγώ μας γλύτωσα από αμέτρητους κινδύνους.Μάλιστα,το σχέδιο της σωτηρίας της βασιλοπούλας ήταν δικό μου.Εγώ χτύπησα το φρουρό,ενώ ο Μπριγκέλ κρυβόταν.Εγώ προκάλεσα το Ροδόλφο σε μονομαχία,όταν ο Μπριγκέλ προσπαθούσε να βρει τρόπο διαφυγής.Μάγος καθώς ήταν,θα τα κατάφερνε θαυμάσια.Πιο μετά,όταν ο Μπριγκέλ έκανε το ξόρκι και σκότωσε το Ροδόλφο,το έκανε για να μην πάθει κάτι η Βερόνικα και χάσει το θρόνο!»είπε ο Υάκινθος χωρίς να πάρει ανάσα.Επιφωνήματα έκπληξης και αποδοκιμασίας ακούστηκαν σε όλη την αίθουσα και ο Μπριγκέλ χλώμιασε. «Ναι,έτσι ακριβώς!Τον άκουσα μια νύχτα να παραμιλά στον ύπνο του πως το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει βασιλιάς!Γι’αυτό προσπαθεί να με σαμποτάρει όλο αυτό τον καιρό,ακόμα και σήμερα.Εγώ ήμουν αυτός που μονομαχούσε με το Ροδόλφο για ώρες,μέχρι που τον νίκησα.Μπορεί,άλλωστε,να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά μου και η βασιλοπούλα,που ήταν παρούσα.»έκλεισε την παρουσίαση των στοιχείων ο Υάκινθος.Ο Μπριγκέλ δεν μπορούσε να βγάλει άχνα,γιατί δεν είχε τι να πει.Έτσι,μίλησε η Βερόνικα. «Πατέρα,ο Υάκινθος έχει σε όλα δίκιο.Επιβεβαιώνω όλα του τα λεγόμενα και σε παρακαλώ,αν πραγματικά με αγαπάς,μην αφήσεις τον Μπριγκέλ να με παντρευτεί,παρά δώσε το χέρι μου και την ευχή σου στον Υάκινθο!»* «Φυσικά και σε αγαπώ κόρη μου!»είπε ο Κορνάλλιος«και σε πιστεύω.Υάκινθε,έχεις το χέρι της κόρης μου,το βασίλειό μου και την ευχή μου!» Και έτσι,ο υπηρέτης Υάκινθος-που δεν ήταν πια υπηρέτης,αλλά βασιλιάς-παντρεύτηκε την αγαπημένη του Βερόνικα.*Όσο για τον Μπριγκέλ,ο Κορνάλλιος τον εξόρισε για πάντα από το βασίλειό του.Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Τέλος

Παραμύθια της Μαγικής Τράπουλας: Το πουγκί με την αστερόσκονη

ΤΟ ΠΟΥΓΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια απομακρυσμένη πόλη, τη Λακουβούπολη, ζούσε ένας αφελής γεράκος, ο κος Κατρακύλας. Διόλου τυχαίο αυτό το παρατσούκλι, αν λάβουμε υπόψη μας το ότι η ζωή του ήταν γεμάτη σκαμπανεβάσματα, αφού από εύπορος, έγινε φτωχός και έπειτα τρελός, αλλά και το ότι δεν είχε αφήσει λακκούβα για λακκούβα!!!!!! Σε όλες είχε πέσει!!!!!

Ήταν λοιπόν φημισμένος σε ολόκληρη την περιοχή ως ο αλαφροΐσκιωτος του χωριού. Γι’αυτό το λόγο, επειδή όλοι τον φοβόντουσαν, τον είχαν περιορίσει σε ένα μικρό σπιτάκι και δεν τον άφηναν να βγει καθόλου έξω! Το μόνο πράγμα που του κρατούσε συντροφιά σε αυτήν τη μοναχική και μίζερη ζωή, ήταν το δώρο που του είχε κάνει το μονάκριβο εγγονάκι του λίγο πριν αυτό μετακομίσει και χαθούν για πάντα… Από τότε που τον απομόνωσαν, είχε χάσει κάθε επαφή! Ήταν ένα πουγκί με αστερόσκονη, την οποία αν φυσούσες, μπορούσε να σου πραγματοποιηθεί η πιο βαθιά επιθυμία σου! Υπήρχε όμως ένας περιορισμός….. Ίσχυε μόνο για μία ευχή. Ο κος Κατρακύλας δεν την είχε ακόμα σπαταλήσει….

Για κακή του τύχη όμως, ένα μεσημέρι κυκλοφόρησε στο χωριό η φήμη ότι ο παππούς είχε υπό την κατοχή του ένα μαγικό μέσο! Μια και δυο λοιπόν ένα βράδυ εισβάλλει στο σπίτι του ένας απελπισμένος και φτωχός ληστής και κλέβει το πουγκί με την αστερόσκονη! Μόλις το επόμενο πρωί ο κος Κατρακύλας πήρε μυρωδιά για το τι συνέβη, έχασε κάθε ελπίδα που είχε για να ξανασυναντήσει τον εγγονό του. Μην έχοντας λοιπόν άλλον άνθρωπο στον κόσμο, άλλη ψυχή να του κρατεί συντροφιά, αποφάσισε κατακλυσμένος από την απελπισία που ένιωθε, να πάει να τον βρει!

Έπρεπε όμως να βρει έναν τρόπο ώστε να μη γίνει αντιληπτός από τους κατοίκους του χωριού. Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει λοιπόν ένα πρωινό και ξεκινά στα κρυφά το μακρινό του ταξίδι…. Δίχως να είναι σίγουρος για το αν θα ξαναγυρίσει…..

Μόλις βγήκε έξω, όλα του φαίνονταν καινούρια! Ο Ήλιος ήταν πιο λαμπερός, ο ήχος των πουλιών ήταν σαν ψίθυρος…… σαν τα πουλιά να του έλεγαν κάτι στα κρυφά! Αισθανόταν πως η φύση ήταν μαζί του!

Όλη αυτή η γαλήνη όμως και η ευαισθησία της ψυχής του διακόπηκαν μέσα σε μια στιγμή!!!!!! Μια τεράστια λακκούβα μπήκε στο δρόμο του και έκανε τον Κατρακύλα να χάσει την ισορροπία του! Καθώς έπεφτε, και ενώ πίστευε πως αυτή τη φορά δεν θα ξανασηκωνόταν, ένιωσε ένα χέρι να τον κρατάει. Ένα χέρι γνώριμο ….και τρυφερό ……ήταν ο εγγονός του!!!!!

«Παππού είσαι καλά; Μήπως χτύπησες; Έλαβα το γράμμα που μου έστειλες!» του είπε το παιδί δείχνοντας του έναν φάκελο που κρατούσε στα χέρια του. Ο φάκελος έγραφε απ’έξω:

«Όταν όλα θα φαίνεται πως έχουν χαθεί, και νιώθεις πως η ζωή θέλει κάτι να σου πει, βαλε το χέρι στην καρδιά, και άκουσε την προσεκτικά! Γιατί είναι η μόνη που θα σου μιλήσει ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ!!!»

«Την άκουσα πάππου!!! Μου είπε πως έπρεπε να έρθω να σε δω! Μου έλειπες!»

«Χαίρομαι γιε μου …..Αυτό το γράμμα στο έστειλα πριν πολλά χρονιά! Όταν πρωτοέφυγες! Αλλά μάλλον θα άργησε λίγο να φτάσει….», απάντησε ο Κατρακύλας έτοιμος να καταρρεύσει.

«Μα πώς;» αναρωτήθηκε το αγόρι. «Και γιατί έφτασε τώρα; Είναι αργά!!!», είπε ο εγγονός κάπως θυμωμένα.

«Ποτέ δεν είναι αργά γιε μου!». Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του… «Θυμάσαι ένα δώρο που μου είχες κάνει πριν φύγεις; Δεν το είχα χρησιμοποιήσει μέχρι εχθές το βράδυ, όταν κατάλαβα πως ερχόταν η ώρα μου… Γι’αυτό άνοιξα το πουγκί και ευχήθηκα να έρθεις να με δεις! Μα σήμερα το πρωί το πουγκί δεν ήταν εκεί!!! Κάποιος το έκλεψε! Γι’αυτό ξεκίνησα να έρθω να σε βρω…. αλλά μάλλον η ευχή έπιασε!!!!!!!!»

«Έπιασε παππού, έπιασε!!! Και τώρα είμαι εδώ!», είπε το αγοράκι χαμογελώντας και χαϊδεύοντας τον παππού του στο μάγουλο.

«Σε ευχαριστώ πολύ…. Τώρα άσε η αναχώρηση μου να είναι ο τελευταίο δώρο για μένα…. Σε παρακαλώ να είσαι δυνατός! Όπως ο παππούς σου…»

Ήσυχος πλέον και με ήρεμη την καρδούλα του, ο κος Κατρακύλας ήταν έτοιμος να φύγει…

«Αντίο Αντωνάκη, αντίο…..» είπε και έκλεισε τα μάτια του για πάντα.

Το αγόρι μόλις είδε τον πολυαγαπημένο του παππού να αργοπεθαίνει, έχασε τη γη κάτω απ’τα πόδια του! Στενοχωριόταν, αλλά κατά βάθος ήξερε πως ο παππούς του τώρα θα ξεκουραζόταν, και δεν θα ξαναέπεφτε ποτέ…

Ο κος Κατρακύλας τελικά αποδείχτηκε πολύ πιο έξυπνος απ’όσο νόμιζαν όλοι ….Δίδαξε σε όλους να ακούν την καρδιά τους …Δεν έχασε την ελπίδα και το θάρρος του και έτσι το όνειρο του πραγματοποιήθηκε. Ξεπέρασε όλα τα εμπόδια που εμφανίστηκαν και δεν τα έβαλε κάτω, παρά με υπομονή και αισιοδοξία αντιμετώπισε τα γεγονότα!

Η κηδεία έγινε στο Παρίσι, όπου έμενε ο Αντώνης .Εκεί θα έχει κάποιον να του ανάβει το καντηλάκι και να προσεύχεται γι’αυτόν. Θα είναι πάντα κοντά στον πολυαγαπημένο του εγγονό. Και… όσο για τον ληστή, δε χρησιμοποίησε πουθενά την αστερόσκονη και καταδικάστηκε ισόβια για ληστεία, καθώς μάλλον ο Κατρακύλας δεν ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε κλέψει. Και οι κάτοικοι του χωριού μετάνιωσαν για τη συμπεριφορά τους. Έκριναν ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του και αυτό τους τύφλωσε με αποτέλεσμα να καταστρέψουν τη ζωή ενός αγαθού ανθρώπου…. Τουλάχιστον μετά το θάνατο του κανείς δεν τον ξανακατηγόρησε και όλοι έζησαν ήσυχα. Και για να τελειώσουμε και τυπικά, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτέρα!!!!

ΤΕΛΟΣ

Ομάδα «ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ ΑΛΑΝΙΑ»

Γρήγορης Μαρκάκης

Ανδριάνα Αγόρου

Τηλέμαχος Νικολάου

Τζίνα Πουρουτίδου

Ένα ακόμη παραμύθι από τα παιδιά της Α' Λυκείου στο Ίλιον