Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Περιπέτεια στο Άγιο Γάλας



Περιπέτεια στο Άγιο Γάλας

"...«Μια φορά, πάνε χρόνια και ζαμάνια από τότε, κατοικούσαν στ’ αψηλά της Αμανής -κάπου εδώ κοντά μας- ένα σόι δράκοντες, μικροί και μεγάλοι, που ποτέ τους δεν είχανε πειράξει άνθρωπο. Μουγκρίζανε πότε -πότε, βαριεστημένα και δίχως κακία, έτσι για να μη ξεμαθαίνουν. Τρομάζανε κανέναν τσοπάνη ή αγωγιάτη στην ερημιά, μα ποτέ δεν απλώνανε χέρι σε ζωντανό ή σε μποστάνι. Είχανε ένα δικό τους μεγάλο μαντρί και τρώγανε τα ψητά τους και τα τυράκια τους, πίνανε και το γαλατάκι τους, κάνανε και τους τραχανάδες τους και περνούσαν ζωή χαρισάμενη, κάνοντας τους ανθρώπους να απορούνε…»


Μικροί και μεγάλοι κρέμονταν από το στόμα της παραμυθούς και τον «Δράκο Ρουφήχτρα», που είχε σώσει τους χωριανούς από τους Μπερμπερίνους πειρατές του Αχμέτ Αλή μαζί με τους άλλους δράκους. Ένα παραμύθι του Χιώτη Νίκου Γιαλούρη από το «Συναξάρι των καλών δράκων». Αυτό το ζωγράφο και συγγραφέα τιμούσαν στη σημερινή βραδιά στο Άγιο Γάλας, το μικρό χωριουδάκι, σκαρφαλωμένο σε ένα βράχο στις εσχατιές της Βορειοδυτικής Χίου.

Ακολουθώντας ένα δρόμο με πολλές στροφές, αλλά απίθανη θέα είχαν φθάσει εκεί νωρίς το απόγευμα. Κάτω από το χωριό κυλούσε ένα ποταμάκι και μέσα στη ρεματιά ήταν φτιαγμένος ένας «Πολυχώρος» όπως ονομαζόταν. Τα παιδιά γκρίνιαζαν σε όλη τη διαδρομή για τις στροφές αλλά και γιατί θα έχαναν το απογευματινό τους μπάνιο. Μόλις όμως έπιασαν να κατηφορίζουν τη ρεματιά όπου το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος του νερού και τα κελαηδίσματα των πουλιών, έμοιαζαν σα να μπήκαν σε κάποιο μαγεμένο δάσος. Οι κουβέντες σταμάτησαν και προχωρούσαν σιωπηλά, ο ένας πίσω από τον άλλο, κάτω από τα πυκνά φυλλώματα των δέντρων.

Ευτυχώς που πήγαν εκείνοι γιατί δεν υπήρχε και πολύς κόσμος να ακούσει την όμορφη παραμυθού και τις μελωδίες του μουσικού που την συνόδευε παίζοντας φλάουτο, αυλό του Πάνα, αλλά διάφορα παράξενα κρουστά...."

(Από το μυθιστόρημα "Στα ίχνη του Ομήρου -περιπέτεια στη Χίο"


Την Πέμπτη, 13 Αυγούστου στις 7.30 μμ, σας περιμένουμε στον Πολυχώρο Άγιο Γάλας (τηλ. 22740-22004) στην περιοχή της Αμανής, όπου με αφορμή το βιβλίο του «Στα ίχνη του Ομήρου -Περιπέτεια στη Χίο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, ο συγγραφέας Κώστας Στοφόρος θα είναι μαζί μας για μια διαφορετική παρουσίαση βιβλίου, όπου οι παρευρισκόμενοι -μικροί και μεγάλοι, θα δημιουργήσουν τη δική τους περιπέτεια στο Άγιο Γάλας.

Να σημειώσουμε ότι μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος διαδραματίζεται στη Βολισσό και στο Άγιο Γάλας.

Παράλληλα ο συγγραφέας θα μιλήσει για το νέο βιβλίο της σειράς με τίτλο «Το ελάφι της Ρόδου -περιπέτεια στα Δωδεκάνησα»


Για τα «Ίχνη του Ομήρου»

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ. Περιπέτεια στη Χίο - Βιβλία για παιδιά και ...Τι κρύβεται πίσω από τον μυστηριώδη θάνατο του ανθρώπου που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β;

Μια παράξενη ιστορία ξετυλίγεται από το Βουκουρέστι στη Χίο και από εκεί στο βροχερό Λονδίνο.
Η παρέα των παιδιών που ανακάλυψε τον Κώδικα της Λέρου και την Πέμπτη πόλη των Δωριέων ταξιδεύει στη Βολισσό της Χίου, αποφασισμένη να αποφύγει τα  …μπλεξίματα, όμως δύσκολα θα τα καταφέρει, ειδικά όταν στο νησί εμφανίζεται ο αστυνόμος Παπαγεωργίου με την οικογένειά του.
Ποιος πιστεύει στις συμπτώσεις;

Πάντως όχι ο Ιάσονας, ο νεότερος Έλληνας ντετέκτιβ, που ακονίζει τη σκέψη του μασώντας μαστίχα Χίου. Ούτε η Αντιγόνη που λατρεύει την ιστορία και τα μυστήρια.

Το ανέμελο καλοκαίρι στο πανέμορφο νησί του Αιγαίου, θα κινδυνέψει να μετατραπεί σε εφιάλτη, ωστόσο στο βάθος κρύβεται μια πολύ σημαντική ανακάλυψη.

Θα τα καταφέρουν αυτή τη φορά τα παιδιά;

Μέσα από την περιπέτεια και το μυστήριο ανακαλύπτουμε την ξεχωριστή ιστορία και τις παραδόσεις της Χίου.

Από τον Όμηρο στην Αγια-Μαρκέλλα, από το Άγιο Γάλας στον Εμπορειό, από τα Μαστιχοχώρια ως τον  Ανάβατο, με συζητήσεις και ανατροπές, με γλέντια και βουτιές στη θάλασσα, με γεύσεις και αρώματα, με έρωτες και με καυγάδες, ταξιδεύουμε κι εμείς στο λαμπρό καλοκαίρι…

Έγκλημα στη Χίο!



Mystery Walk: Έγκλημα στη Χίο

Μια δράση για μικρά και μεγάλα παιδιά στη Βιβλιοθήκη Κοραής (προαύλιο) τη Τετάρτη 12 Αυγούστου στις 7.30 μμ

Με διάφορους γρίφους και μηνύματα, ξεκινώντας από την αυλή της Βιβλιοθήκης Κοραής, θα εξερευνήσουμε την γύρω γειτονιά, ανακαλύπτοντας στοιχεία της ιστορίας της Χίου και παράλληλα θα βρούμε τα κλειδιά ενός μυστηρίου.

Ολοκληρώνοντας τον «περίπατο μυστηρίου» θα χωριστούμε σε ομάδες και η κάθε ομάδα, με βάση τα στοιχεία που ανακαλύψαμε, θα δημιουργήσει τη δική της αστυνομική ιστορία. 

Πρόκειται για μια δράση που ήδη υλοποιείται με επιτυχία στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης στην Πλάκα και διαπιστώσαμε ότι βοηθά στη βιωματική γνώση της ιστορίας. 
(Μπορείτε να δείτε εδώ, περισσότερα:  https://www.ekedisy.gr/mystery-walk-peripatos-stin-plaka/ )

Στη διάρκεια της καραντίνας τροποποιήσαμε αυτή τη δράση για να μπορεί να γίνει στο σπίτι:

Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στη μορφή του Κοραή και στην εκπαίδευση στη Χίο με την οποία έχω ασχοληθεί αναλυτικά στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Να μαθαίνω γράμματα» στο οποίο είχε σημαντική συμβολή και η Βιβλιοθήκη Κοραής.

Βεβαίως θα αναφερθούμε και σε άλλα ιστορικά θέματα, αλλά και σε μορφές όπως ο Φίλιππος Αργέντης,  η Πηνελόπη Δέλτα κ.α.



Πρόκειται για ένα ιδιότυπο «κυνήγι θησαυρού», όπου λαμβάνεται υπόψη και η ανάγκη τήρησης αποστάσεων λόγω της πανδημίας.


Στη διάρκεια της έρευνας θα ανακαλύψουμε διάφορα στοιχεία και με αυτά θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε το μυστήριο με τα αγαλματάκια με τις φορεσιές της Χίου και να φτιάξουμε αστυνομικές ιστορίες!

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Περίπατοι Αυγούστου -Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης


Περίπατος στην Πλάκα απο το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης ...

Περίπατοι Αυγούστου -Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
(Πρώτη ανακοίνωση)

Σάββατο 22 Αυγούστου
Mystery Walk/ Έγκλημα στην Πλάκα
Ένα κλειδί
Ένα αρχαίο νόμισμα
Μια σκοτεινή ιστορία
Ένα έγκλημα
Ακολουθώντας μηνύματα, σημειώματα και ίχνη, ξετυλίγουμε σιγά – σιγά το νήμα της υπόθεσης. Ερευνώντας στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, στο διαδίκτυο, στους δρόμους και στα κτίρια της Πλάκας βρίσκουμε διάφορα ίχνη που μπορούν να οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου.
Μετά από τον μυστηριώδη περίπατο, επιστρέφουμε στο Μουσείο έχοντας τα στοιχεία στα χέρια μας, χωριζόμαστε σε ομάδες και σχεδιάζουμε τη δική μας εκδοχή της υπόθεσης.
Κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; 
Ο συγγραφέας Κώστας Στοφόρος μας βοηθά να το ανακαλύψουμε, παρουσιάζοντάς μας τελικά την αστυνομική ιστορία με τίτλο «Έγκλημα στην Πλάκα»
Ένα διασκεδαστικό παιχνίδι μυστηρίου που μας βοηθά να ανακαλύψουμε την ιστορία της περιοχής, αλλά και τον ντετέκτιβ που κρύβουμε μέσα μας.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, 7μμ
Ρομαντικός περίπατος κάτω από το φως του φεγγαριού
Ξεκινώντας από την ιστορική οδό Τριπόδων θα περπατήσουμε στα στενά της Πλάκας για να γνωρίσουμε τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης κάτω από το φως του φεγγαριού.
Στις 7.40 μ.μ. που ανατέλλει η πανσέληνος του Σεπτεμβρίου θα βρεθούμε στα Αναφιώτικα κι από εκεί θα συνεχιστεί ο περίπατος μας στην Πλάκα κάτω από το φως του φεγγαριού.
Θα περιπλανηθούμε στην ιστορία της λογοτεχνίας, του θεάτρου και του κινηματογράφου και θα μάθουμε για τους αληθινούς έρωτες που άνθισαν στα στενά της Πλάκας.

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, 6 μμ
Περίπατος στις εκκλησίες της Πλάκας
Το 326 μΧ η Αγία Ελένη ανακάλυψε τον λεγόμενο Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ.
Με αφορμή τη γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, περπατάμε στην Πλάκα και ανακαλύπτουμε την ιστορία των εκκλησιών της. Στο επίκεντρο βρίσκεται φυσικά το Μετόχι του Παναγίου Τάφου, αλλά στον περίπατό μας θα μάθουμε για πολλά ακόμη σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο Ελευθέριο, τον Άγιο Νικόλαο τον Ραγκαβά, την Μεταμόρφωση του Σωτήρος κ.α.

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, 7 μμ
Εκπαιδευτικές Ιστορίες
Με αφορμή το 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο με τίτλο «Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα: Ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, της δημιουργικότητας και της καινοτομίας» που διοργανώνουν το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του ΕΚΕΔΙΣΥ, η Παιδαγωγική Εταιρεία Ελλάδος και τα Αρσάκεια-Τοσίτσεια Σχολεία συνδιοργανώνουν στις 25- 27 Σεπτεμβρίου 2020 στην Αθήνα (Σεράφειο Δήμου Αθηναίων), θα πραγματοποιηθεί περίπατος στην Πλάκα όπου θα ανακαλύψουμε άγνωστες πτυχές της εκπαίδευσης στην Αθήνα.
-Πώς έμαθε ελληνικά ο Λόρδος Βύρωνας
-Που και πότε λειτούργησε το πρώτο σχολείο για κορίτσια 
-Ποιο ήταν το 1ο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο
-Σχολικοί έρωτες και σκανδαλιές στην Αθήνα του 19ου αιώνα
-Το πρώτο Πανεπιστήμιο
-Το πειραματικό σχολείο
Στον περίπατο αυτό θα υπάρχει ειδική έκπτωση για τους συνέδρους του 5ου Πανελληνίου Συνεδρίου

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

Καλό μήνα με ένα παραμύθι




Αύγουστος

Έγραψε το παραμύθι της ένα αυγουστιάτικο βράδυ με πανσέληνο στην άμμο. 
Ήθελε να το καταπιούν τα ασημένια κύματα ή να χαθεί «πλέων επί οίνοπα πόντον, επ’ αλλοθρόους ανθρώπους»… 
Άνθρωποι να θροϊζουν σαν τα φύλλα ακούγοντας τις ιστορίες της που ψιθυρίζει η θάλασσα του Αυγούστου. 
Όμως όλα έμεναν ακίνητα εκείνη τη βραδιά. 
Το παραμύθι έμεινε στην άμμο όλη νύχτα και κρύωσε. 
Το πρωί το βρήκε ένα κορίτσι και κόλλησε. 
Μια βδομάδα έλεγε συνέχεια συναχωμένα παραμύθια. 
Μέχρι που της έδωσαν αντιβιοτικό και όλα τελείωσαν. 
Όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε τελωνειακό.

Από το "Ημερολόγιο για να θυμάσαι ή να ξεχνάς" που κυκλοφόρησε από το περιοδικό Εξώστης της Θεσσαλονίκης με ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη και τα δικά μου παραμυθακια.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2020

1ος Ποδηλατικός γύρος Καστελλίων "Τάκης Ζεΐνης"


Την Κυριακή 2 Αυγούστου στις 11 πμ διοργανώνεται ο 1ος Ποδηλατικός γύρος Καστελλίων «Τάκης Ζεΐνης» στη μνήμη του αγαπημένου συγχωριανού που έφυγε πρόωρα από τη ζωή.

Ο Τάκης ήταν λάτρης του ποδηλάτου.

Όπως ανακοινώθηκε, ο γύρος θα ξεκινήσει στις 11 πμ από το σταυροδρόμι στα Λυκόρραχα, μπροστά στα δυο καφέ, θα προχωρήσει προς τον Άγιο Αθανάσιο, θα ακολουθήσει την κάτω στροφή δεξιά προς Άγιο Νικόλαο, στροφή Δημοτικού Σχολείου και κατάβαση προς Πιπεριώτες, μετά Ιατρείο, Μερμυγκιάρης -προς Άγιο Γεώργιο, στροφή Μπακέϊκα- Τσικνή προς ταβέρνα Μιράντα, στροφή δεξιά κι αριστερά προς Λυκόρραχα, τερματισμός στο σταυροδρόμι στα καταστήματα.

Προσοχή:

-Δεν θα είναι αγώνας δρόμου. Όλοι μαζί θα ξεκινήσουμε και όλοι μαζί θα τερματίσουμε.
-Επιτρέπονται και ηλεκτρικά ποδήλατα
-Εξοπλισμός - ένα μπουκάλι νερό
-Συμμετέχουν μικροί και μεγάλοι
-Μπορούν να λάβουν μέρος και ποδηλάτες από άλλα χωριά

Ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο της Κοινότητας Γιώργο Χαλατσά ότι η  Εταιρεία Ποδηλάτων του Καστελλιώτη Κωνσταντίνου Κεφαλά (25ης Μαρτίου 71, Πειραιάς, τηλ. 210-4204171, κάνει δώρο ένα καταπληκτικό ποδήλατο το οποίο θα κληρωθεί ανάμεσα στους συμμετέχοντες.
Όπως γράφει σε ανάρτησήτ ου ο Γ. Χαλατσάς που είχε και την πρωτοβουλάι για τη διοργάνωση του ποδηλατικού γύρου "Ξεσκονίστε τα ποδήλατά σας μικροί -μεγάλοι. Ευπρόσδεκτοι και φίλοι από άλλα χωριά. Τιμούμε τον φίλο μας τον Τάκη και ευελπιστούμε κάθε χρόνο να γίνεται αυτό"




Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2020

Μια βραδιά στη Λέρο




Μια βραδιά στη Λέρο

Μετά από δυο χρόνια βρέθηκα πάλι στη Λέρο.

Μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο στο Παρθένι, παρά τη μάσκα που φορούσα, με τύλιξε αυτό το μοναδικό άρωμα του νησιού. Θυμάρι, φασκόμηλο…

Κι ύστερα ήρθε η ώρα των αγαπημένων φίλων, παλιών και νέων.

Η Μαρία Μαρή, ο Δημήτρης Σταματέλος, η Φανή Ιωαννίδου, ο Σάββας και η Πόπη Φιλακούρη…
Γνώρισα τα δυο καταπληκτικά κορίτσια που το βράδυ θα διάβαζαν αποσπάσματα από το «Ελάφι της Ρόδου» στη βραδινή εκδήλωση: Την Πετριάννα και την Αναστασία.

Βρέθηκα στο LEDU της «Άρσις» όπου γνώρισα -σε ένα σεμινάριο που κάναμε- τους ανθρώπους που φροντίζουν για την μόρφωση των παιδιών / προσφύγων. Νέα φίλη λοιπόν η Άννα – Μαρία Παλυβού…


Το βραδάκι βρέθηκα στον «Παράδεισο». Καφέ και εστιατόριο σε μια από τις πιο αγαπημένες μου παραλίες, στον Βρομόλιθο. Υπέροχο μέρος/ μοναδικοί άνθρωποι. Η οικογένεια Μακρή δεν λειτουργεί απλώς άψογα μια επιχείρηση, φροντίζει για τον τόπο της και βοηθά όπου μπορεί (την άλλη μέρα δοκίμασα πάλι τη θαυμάσια κουζίνα τους).


Οι Ιταλοί φίλοι από τον «Ιταλικό Σύλλογο Φίλων Λέρου» /«Associazione Italiana Amici di Leros» (AIAL) με τον Έντσο Μπονάνο φρόντισαν να έχουμε και μικροφωνική εγκατάσταση, ενώ για όλα φρόντισε ο Μάρκος Σπανός -πανταχού παρών!


Ήρθε τόσος κόσμος που δεν το πίστευα!



Πήρα κι ένα υπέροχο δώρο από τον κήπο της Ευαγγελίας Λιβανού. Ένα φούλι/ τη γαρδένια της Λέρου που -όπως έμαθα- διατηρείται αν βάλεις το λουλούδι σε μια …ντομάτα!



Κι η εκδήλωση άρχισε με τον υπεύθυνο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης να συντονίζει, τη νηπιαγωγό Φανή Ιωαννίδου να κάνει μια υπέροχη ομιλία και τα δυο κορίτσια -οι μαθήτριες Αναστασία Γαντζία και Πετριάννα Καραμπάτη- να ζωντανεύουν το βιβλίο διαβάζοντας αποσπάσματα.



Ακούσαμε το Sole Mio και το Bella Ciao

Μαζί μας όπως πάντα και ο Πέτρος Κωνσταντάρας από το βιβλιοπωλείο «Στέκι» στο Λακκί…



Ο ήλιος έδυε σε μια ακύμαντη θάλασσα.

Το βλέμμα μου έπεφτε κάθε τόσο στο νησάκι της Αγίας Κυριακής…



Πραγματικά Παράδεισος!



Να και η ομιλία:

Το Ελάφι της Ρόδου

Φανή Ιωαννίδου -Νηπιαγωγός



Κυρίες και κύριοι, αγαπημένα μας παιδιά, καλησπέρα σας !

   Με μεγάλη χαρά βρισκόμαστε σήμερα σε ένα απ’ τα πιο όμορφα σημεία της Λέρου, στον Βρομόλιθο και για άλλη μια φορά καλωσορίζουμε τον συγγραφέα της καρδιάς μας, τον λάτρη της Λέρου και φίλο πολλών από εμάς, τον Κώστα Στοφόρο.

   Να πω δυο λόγια για το βιβλίο του «τo ελάφι της Ρόδου – περιπέτεια στα Δωδεκάνησα», το νέο του «παιδί» που «μυρίζει τυπογραφείο» μιας και εκδόθηκε μόλις πριν μία εβδομάδα. «Δυο λόγια μόνο» … αυτό μου είπε …την αίσθηση που μου άφησε σαν απλή αναγνώστρια. Γρήγορα να φτάσει λοιπόν το ολοκαίνουριο βιβλίο στο βιβλιοπωλείο μας, για να το διαβάσω…  και η ευθύνη που με βάρυνε μεγάλη μιας και είναι η πρώτη φορά που καλούμαι να κάνω κάτι τέτοιο! Αναθεώρησα όμως όταν σκέφτηκα τα λόγια της αλεπούς προς τον «μικρό πρίγκιπα»,  πως «την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια αλλά μόνο η καρδιά»,  έβαλα, λοιπόν, το χέρι στο σημείο της καρδιάς  και να’ μαστε όλοι εδώ να μιλήσουμε για το βιβλίο!

Τιμή μας και χαρά μας η πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου στην καλοκαιρινή Λέρο. Τιμή μας που είσαι σήμερα εδώ μαζί με τα παιδιά της Λέρου.

«Το ελάφι της Ρόδου»

Ξανά στα Δωδεκάνησα ο Κώστας Στοφόρος αυτή τη φορά κάνει βόλτα με την πένα του στην Αστυπάλαια του σήμερα,  τη Ρόδο και τη Σύμη του χθες!

   Στα γαλάζια νερά του Αιγαίου, συνεχίζει  τα λογοτεχνικά του ταξίδια μετά το Πόρτο Ράφτη, την Καστοριά, τη Γκιώνα, τη Σάμο, τη Χίο, τη Λέσβο  και φυσικά τη Λέρο. Λες κι έχει βάλει σκοπό να τη γυρίσει όλη την Ελλάδα, να μη μείνει καμιά πόλη , κανένα χωριό και νησάκι παραπονεμένο. Τους αγαπά τους τόπους τούτους , φαίνεται στα γραπτά του, τους έχει περπατήσει, έχει κάνει έρευνα και μέσα απ’ τα βιβλία του τους γνωρίζει και στους αναγνώστες προκαλώντας τους να τους επισκεφτούν  ή να τους φανταστούν.

Βόλτες ατέλειωτες και εξερευνήσεις   των ηρώων, κάνουν τους νεαρούς αναγνώστες και όχι μόνο,  να ανακαλύπτουν τις γειτονιές , την ιστορία του τόπου, τις ιδιαιτερότητες της περιοχής και έτσι ονόματα και μνημεία του παρελθόντος, ξεπηδούν απ’ τις σελίδες του βιβλίου φωνάζοντας δυνατά πως δεν πρέπει να ξεχάσουμε!  Ιστορικές αναφορές και γεγονότα έρχονται στη επιφάνεια και  αβίαστα έρχονται να γίνουν γνώση για τους εφήβους που διαβάζουν το βιβλίο, όπως και όλα τα άλλα βιβλία του συγγραφέα. Οι ήρωες του ψάχνουν στην ιστορία, στα μνημεία, στα γραμμένα του παρελθόντος, διαβάζουν χάρτες και λύνουν μυστήρια. Και ο Κώστας πετυχαίνει τον στόχο του, καθώς διασκεδάζοντας, αγωνιώντας για τη συνέχεια της ιστορίας, περιμένοντας τη λύση του μυστηρίου,  οι νεαροί αναγνώστες μαθαίνουν.

   Δεξιοτέχνης πλέον ο συγγραφέας μιλάει απευθείας στα παιδιά της πρώτης εφηβείας σα να είναι ένας από αυτούς , ακούει τη φωνή τους , διαβάζει τις σκέψεις τους , βλέπει μέσα από τα δικά τους μάτια και αισθάνεται τη ψυχοσύνθεση των παιδιών αυτής της ηλικίας . Νιώθεις πως έχει ψάξει, έχει μιλήσει με πολλούς εφήβους και έχει πιάσει τον παλμό όσο κανείς άλλος. Και ένα αίσθημα νοσταλγίας ξεπροβάλλει …για εμάς τους λίγο μεγαλύτερους…  για όλες τις ανακαλύψεις που κάναμε μικροί , τότε που δεν ακολουθούσαμε δουλικά την τεχνολογία  και η φύση ήταν εκεί να την εξερευνήσουμε , να γίνουμε ένα με αυτήν. Πιστεύω πως ένας από τους μεγάλους στόχους του Κ. Στοφόρου είναι και αυτός: «Nα φωνάξει στους νέους μας να ρουφήξουν τη ζωή, ν ’αφήσουν καθετί αναλώσιμο και να δουν την ουσία των πραγμάτων , τη φύση,  την ομορφιά, την ιστορία» 

Η γνωστή παρέα του «Κώδικα της Λέρου»,λοιπόν, συγκεκριμένα η Κατερίνα, η Ζηνοβία, η Αντιγόνη, ο Ιάσονας και ο Σάββας γνωρίζουν στην Αστυπάλαια τους Ιταλούς Ρένο και Φρατζέσκα και η νέα ιστορία ξεκινά. Μια νοητή γραμμή ενώνει το παρελθόν με το παρόν – την Αστυπάλαια του τώρα με τη Σύμη και τη Ρόδο του 1935 και του 1943. Ιστορικά γεγονότα, ιστορίες του πολέμου, μνήμες του παρελθόντος και γεγονότα εκείνης της εποχής παρουσιάζονται με ευρηματικό τρόπο και ενώνονται τα κομμάτια του παζλ.

Ο συγγραφέας με μαεστρία συνδέει πραγματικά γεγονότα με τη μυθοπλασία, έτσι που ν’αναρωτιέται ο αναγνώστης για το πού σταματάει η ιστορία και πού ξεκινά ο μύθος.

Το βιβλίο κινείται σε πολλούς άξονες:

  Η Αστυπάλαια, στην οποία περνούν τις διακοπές τους τα παιδιά και είναι ο βασικός χώρος δράσης. Μέσα από τις βόλτες των παιδιών μαθαίνουμε για τις ομορφιές του τόπου, για ιστορικά μνημεία και χώρους. Βλέπουμε το κάστρο, επισκεπτόμαστε τη Χώρα και το νεκροταφείο βρεφών,  γευόμαστε παραδοσιακά εδέσματα του τόπου, κολυμπάμε κι εμείς στις ακρογιαλιές και μαθαίνουμε το νησί.
Η ιστορία του “πρίγκιπα της Ρόδου”, της αληθινής αγάπης του Τάσου με την πριγκίπισσα Αζζά, έρχεται να συνδεθεί με μια από τις πιο μελανές ιστορίες του β’ παγκοσμίου πολέμου, τη βύθιση του «Φιούμε», ενός πλοίου που εκτελούσε δρομολόγια ανάμεσα στα Δωδεκάνησα. Και εκεί που συνδέεται το παρελθόν με το παρόν, η Αστυπάλαια, η Ρόδος και η Σύμη …  ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για να βρεθεί το ¨ελάφι της Ρόδου”. Τα παιδιά θα εμπλακούν για άλλη μια φορά σε μια επικίνδυνη ιστορία! Θα καταφέρουν άραγε να ξεφύγουν από τους κακοποιούς που είναι ικανοί για όλα προκριμένου να πετύχουν τον στόχο τους;

   Ένα ακόμη σημείο στο οποίο στέκεται ο συγγραφέας είναι τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας. Τα παιδιά νιώθουν την αγάπη να κατακλύζει την καρδιά τους, ζηλεύουν, θαυμάζουν και διαβάζοντας το βιβλίο νιώθουμε αυτό το πρώτο ερωτικό χτύπημα της καρδιάς, αυτή την αθωότητα με την οποία όλοι μας αρχίσαμε ν’ αγαπάμε και ν’ αγαπιόμαστε, χωρίς υπερβολές, χωρίς λόγια πολλά.  Πλατωνικοί  έρωτες που μπορεί να μην καταλήξουν πουθενά, αλλά πάντα θα είναι σημείο αναφοράς γιατί θα είναι οι πιο γλυκοί, οι πιο αυθεντικοί και ελεύθεροι .

   Ένα τρίτο σημείο που  μας εντυπωσιάζει είναι ότι το βιβλίο έχει έντονο  το μουσικό στοιχείο. Είναι τόσο δυνατό που σε ταξιδεύει! Μουσικές της Ελλάδας και της Ιταλίας “στήνουν χορό στην Αστυπάλαια”. Νοσταλγικές μελωδίες και ολόκληρες ιστορίες τραγουδιών αναλύονται με δεξιοτεχνία. Εδώ θα τοποθετήσω  και  μια άλλη μεγάλη αγάπη του συγγραφέα την Ιταλία..πώς θα μπορούσε να μην είναι, αφού εκεί γεννήθηκε κι ας μην έζησε πολύ. Έντονο το ιταλικό στοιχείο, οι μουσικές, οι μυρωδιές και οι ιστορίες. Μεγάλες φιλίες Ελλήνων και Ιταλών δημιουργούνται εκείνο το καλοκαίρι στην Αστυπάλαια, φιλίες εφήβων , αλλά και φιλίες ενηλίκων. Ένα υπέροχο «πάντρεμα» γλωσσών και τραγουδιών ! Κάπως έτσι μαθαίνουμε δυο πραγματάκια …σιγοτραγουδώντας το “bella ciao”

   Και μέσα σε όλα αυτά … στους περιπάτους στην Αστυπάλαια, στη Ρόδο, τη Σύμη, στα τραγούδια, στους πρώτους έρωτες, στα μυστήρια και τις εξερευνήσεις … η Λέρος μας …

Γράφει ο Κώστας :          
                                                                     
«Αφού είπαμε το τραγούδι των κοριτσιών, καιρός να πούμε και το τραγούδι της αγαπημένης μου», είπε γυρνώντας προς τη γιαγιά Ζωή.

Φυσικά, εννοούσε το «Λέρικο». Αυτό δεν το γνώριζαν οι Ιταλοί, το γνώριζε όμως ο συγγραφέας”.

Πότε θ' ανοίξουμε πανιά
να κάτσω στο τιμόνι;
Να δω της Λέρος τα βουνά,
να μου διαβούν οι πόνοι.
Α, μπρατσέρα μου, έλα γιαλό,
που ‘χω δυο λόγια να σου πω.
Πάψε βοριά μου να φυσάς,
τα κύματα ν’ αφρίζεις.
Και την μπρατσέρα που 'ρχεται
να μην τη φοβερίζεις.

Ο Κώστας δε μας ξεχνάει ποτέ ! Όχι μόνο  στα λόγια, αλλά στα γραπτά του ! Η Λέρος είναι πάντα στην καρδιά του γι’ αυτό κι εγώ τον αποκαλώ συγγραφέα της δικής μας καρδιάς.

    Ο «Κώδικας της Λέρου διαβάζεται από τόσα παιδιά σε όλη την Ελλάδα , τόσοι άνθρωποι γνωρίζουν το νησί μας μέσα από την ιστορία αυτή . Και είναι τιμή μας να έχουμε εδώ τον Κώστα Στοφόρο, είναι τιμή μας να μας αγαπά τόσο , να θέλει να έρχεται στη Λέρο να μιλάει γι’ αυτήν με τόσο καλά λόγια.

 Τελειώνοντας,          
                                                                                  
Θα πω και μια σκέψη ακόμη …   Τυχερά τα Ελληνόπουλα που το 2020, στις δύσκολες εποχές που διανύουμε,  έχουν τη δυνατότητα να διαβάζουν τα βιβλία του Κώστα Στοφόρου, που καμιά δυσκολία, καμιά πανδημία, κανένας εξωγενής παράγοντας δεν τον σταματά απ’ τον σκοπό του.

Καλοτάξιδο το «ελάφι της Ρόδου»

 Γράφεις …:” Ίσως αυτό το βιβλίο να είναι το τελευταίο της σειράς. Έτσι έλεγα πριν το ολοκληρώσω. Μόλις έγραψα όμως την τελευταία λέξη, με έπιασε μια μελαγχολία. Πραγματικά, δεν ξέρω τι θα κάνω.

Το μέλλον θα δείξει”.

Εγώ πιστεύω πως η παρέα έχει κι άλλα να πει, κι άλλους τόπους να ταξιδέψει …

 Καλοτάξιδες όλες οι συγγραφικές σου απόπειρες!

Ανυπομονούμε για τα επόμενα,  όποια κι αν είναι αυτά!!!!

Ευχαριστούμε !

Λέρος, 20 Ιουλίου 2020
Φανή Ιωαννίδου
Νηπιαγωγός

Οι φωτογραφίες είναι της Δανάης Σταματέλου και του Πέτρου Κωνσταντάρα

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2020

Λεριακή Οδύσσεια: Σώζοντας τις μνήμες και την παράδοση




Το κείμενό μου δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς  , αλλά καθώς -αφού το έγραψα- επισκέφθηκα και την έκθεση, ήθελα να πω ακόμη δυο λόγια και να προσθέσω τις ανάλογες φωτογραφίες που δεν μπήκαν στην εφημερίδα.
Το στήσιμο της έκθεσης είναι εξαιρετικό και πέρα από τις φωτογραφίες -που αλλάζουν από μέρα σε μέρα - και βρίσκονται στους τοίχους ή σε διάφορες κατασκευές, μπορεί κανείς να απολαύσει πολύ περισσότερες σε ένα βίντεο που παίζει.

Ο Σάββας Φυλακούρης είναι εκεί για να σας πει και την ιστορία κάθε φωτογραφίας!

Μακάρι να μπορούσαμε να δούμε αυτή την έκθεση και στην Αθήνα...


Λεριακή Οδύσσεια: Σώζοντας τις μνήμες και την παράδοση

Θα προτιμούσα να γράψω γι’ αυτή την έκθεση αφού θα την έχω δει στη Λέρο, αλλά καθώς το φύλλο που κρατάτε στα χέρια σας είναι το τελευταίο για το καλοκαίρι, δεν θα προλάβαινα και είναι κρίμα…
Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Λεριακή Οδύσσεια -Ταξίδια ζωής που κύλησαν στη Λέρο» και πραγματοποιείται στο Φωτογραφείο "Φυλακούρη" στον Πλάτανο Λέρου.

Διαβάζω:

«Πώς θα μπορούσαμε να μείνουμε απαθείς ,όταν έχουμε μπροστά μας θησαυρούς αναμνήσεων! Σα να άνοιξε ένα κουτί και βγήκαν μνήμες και ζωές! Το μοίρασμα με τους συμπατριώτες μας ήταν η πρώτη σκέψη. Ό,τι δε μοιράζεται χάνει την αξία του!

1960 …1970…1980 
Μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Φώτη και του Σάββα Φυλακούρη.

Πορτρέτα Λεριών, οικογενειακές φωτογραφίες , φωτογραφίες γάμων και στιγμές, περιλαμβάνονται στην έκθεση που με συγκίνηση σας παρουσιάζουμε  στο φωτογραφείο «Φυλακούρη» στον Πλάτανο. 
Φωτογραφίες που χρόνια πολλά βρίσκονταν «κρυμμένες» και ήρθε η ώρα να ξαναζωντανέψουν. Κι εμείς οι ίδιοι ψάχνουμε να βρούμε πρόσωπα και οικογένειες! Σας περιμένουμε στο φωτογραφείο μας καθημερινά τις εργάσιμες ώρες και ημέρες να ταξιδέψετε κι εσείς στη Λεριακή Οδύσσεια!

Η είσοδος είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ για όλο τον κόσμο!»

Έχω τη μεγάλη τύχη και χαρά να γνωρίζω τον σημαντικό φωτογράφο Σάββα Φυλακούρη από τη δεκαετία του ’80 που επισκέφθηκα για πρώτη φορά το νησί. Πολλές φορές έχω χαθεί μέσα σε φωτογραφίες που έβλεπα στο κατάστημά του στην πλατεία του Πλατάνου. Οι κόρες του συνεχίζουν το έργο του…

Ένα έργο που ξεκινά το 1955 από τα αδέρφια Σάββα και Φώτη Φυλακούρη, όταν άνοιξαν το φωτογραφείο αυτό.

Ο Σάββας Φυλακούρης δεν διασώζει μόνο τις μνήμες μέσα από τις φωτογραφίες του.
Μοναδικός δεξιοτέχνης στο σαντούρι, έχει φροντίσει εδώ και δεκαετίες να διδάσκει στα παιδιά την τέχνη του, με αποτέλεσμα το νησί να διαπρέπει στη μουσική παράδοση.

Το φωτογραφείο μετατρέπεται συχνά σε μουσικό εργαστήρι!

Ο Λεριός φωτογράφος και παραδοσιακός οργανοπαίκτης  ήταν για μένα πηγή έμπνευσης και για τα βιβλία μου, όπου πρωταγωνιστεί ως ήρωας στον «Κώδικα της Λέρου».

Πριν από δυο καλοκαίρια οργανώσαμε κι ένα «κυνήγι θησαυρού» στη Λέρο, όπου για αν προχωρήσουν τα παιδιά, έπρεπε να τον συνοδεύσουν με τις φωνές τους σε παραδοσιακά τραγούδια που έπαιζε στο σαντούρι. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη που παιδιά όλων των ηλικιών γνώριζαν τα τραγούδια αυτά…





Χάρηκα πολύ μαθαίνοντας τη νέα πρωτοβουλία της οικογένειας Φυλακούρη. Έχοντας μάλιστα πρόσφατα ασχοληθεί με τη δημοσιογραφική έρευνα στη σειρά του σκηνοθέτη Τάκη Παπαγιαννίδη «Οι κυνηγοί της αιωνιότητας» -που αφορούσε σε σημαντικούς Έλληνες φωτογράφους που διέσωσαν και διασώζουν τη μνήμη σε πολλές γωνιές της Ελλάδας και του κόσμου- είδα αυτή την έκθεση σαν ένα κομμάτι ενός μεγάλου παζλ.


Δυστυχώς ό,τι διασώζεται είναι από ατομικές και διάσπαρτες πρωτοβουλίες.

Είδαμε για παράδειγμα την εκπληκτική συλλογή του Άλκη Ξανθάκη με φωτογραφικές μηχανές κι ενώ είναι πρόθυμος να τις παραχωρήσει για τη δημιουργία Μουσείου δεν βρίσκεται κανένας φορές να αποδεχτεί αυτή τη δωρεά.

Και φυσικά δεν είναι η μόνη περίπτωση… Ευτυχώς, όπως η οικογένεια Φυλακούρη, υπάρχει η οικογένεια Τλούπα στη Λάρισα, Ζημέρη στον Βόλο και προφανώς σε διάφορους τόπους που μένει να ανακαλύψουμε.

Οι φωτογραφίες είναι ιστορικά ντοκουμέντα και συχνά η ανακάλυψη κάποιας εικόνας από το παρελθόν μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες.

Πολλές σίγουρα χάνονται, όταν δεν υπάρχουν συνεχιστές…

Οι παλιότεροι θα θυμούνται ίσως τον «Φωτογράφο του χωριού» μια από τις καλύτερες σειρές που έχουν παιχτεί στην τηλεόραση και μιλούσε γι’ αυτό το βλέμμα στον κόσμο που χάνεται σιγά -σιγά.
Ευτυχώς υπάρχουν οι άνθρωποι που διασώζουν, αλλά και μοιράζονται την πολύτιμη κληρονομιά τους…