Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022

3ο Πανελλήνιο Συνέδριο: «Το εκπαιδευτικό παιχνίδι και η τέχνη στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό»

 


Tο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του ΕΚΕΔΙΣΥ, το Εργαστήριο Ψυχοπαιδαγωγικών Εφαρμογών στην Προσχολική Αγωγή, Labaratory for Research on Early Research on Early Childhood Psychopedagogy, Τμήμα Αγωγής και Φροντίδας στην Πρώιμη Παιδική Ηλικία, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, το  Μητροπολιτικό Κολλέγιο, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Ιδιωτικών Παιδικών Σταθμών (ΠΑ.Σ.Ι.Π.Σ) και το Greek Cultural Institute συνδιοργανώνουν στις 5 και 6 Νοεμβρίου 2022 το 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο με τίτλο «Το εκπαιδευτικό παιχνίδι και η τέχνη στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό»


Ο ρόλος του παιχνιδιού στο σύγχρονο περιβάλλον μάθησης είναι αναμφισβήτητα σημαντικός. Στη τυπική εκπαίδευση, αν και αναγνωρίζεται η σπουδαιότητά του, καθώς προχωράμε από την προσχολική στη δημοτική και δευτεροβάθμια εκπαίδευση η αποδοχή του μειώνεται. Από την άλλη η τέχνη ο ρόλος της τέχνης στην προαγωγή της παιδείας και του πολιτισμού είναι καθοριστικός και ουσιαστικός καθώς συνδέει την εκπαίδευση με τον πολιτισμό.
Στόχος του Συνεδρίου είναι να διερευνηθούν οι δυνατότητες που προσφέρει το εκπαιδευτικό παιχνίδι και η τέχνη τόσο στην τυπική εκπαίδευση όσο και στη μη τυπική. Το πρόγραμμα του Συνεδρίου θα περιλαμβάνει κεντρικές ομιλίες από ειδικούς επιστήμονες, εισηγήσεις και εργαστήρια. Το Συνέδριο απευθύνεται σε στελέχη της εκπαίδευσης, εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων και βαθμίδων, μουσειολόγους, μουσειοπαιδαγωγούς, βιβλιοθηκονόμους, φοιτητές, σπουδαστές, ερευνητές,  εμψυχωτές ομάδων άτυπης εκπαίδευσης και σε όποιον ενδιαφέρεται για τις θεματικές του.
 
Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά.  
Το πρόγραμμα του Συνεδρίου περιλαμβάνει:
α. Προφορικές ανακοινώσεις
β. Θεματικά Συμπόσια
γ. Εργαστήρια
δ. Αναρτημένες ανακοινώσεις, Posters

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Οι θεματικές ενότητες του Συνεδρίου είναι οι εξής:

Το παιχνίδι και η τέχνη στην προσχολική εκπαίδευση
Το παιχνίδι και η τέχνη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Το παιχνίδι και η τέχνη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Το παιχνίδι και η τέχνη ως μέσο συμπερίληψης
Το παιχνίδι και η τέχνη στην μη τυπική μάθηση
Εκπαιδευτικά πολιτιστικά προγράμματα
Τα έμφυλα στερεότυπα στο παιχνίδι και στην τέχνη
Το παιχνίδι και η τέχνη στο αναλυτικό πρόγραμμα
Παιγνιώδης μορφή διδασκαλίας
Ψηφιακά εκπαιδευτικά παιχνίδια
Τέχνη και Παιχνίδι
Παιχνίδι και τουριστική εμπειρία



Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022

Il marinaio innamorato

 


Il marinaio innamorato

Un racconto di Costas Stoforos

 

Oje vita, oje vita mia...

oje core 'e chistu core...

si' stata 'o primmo ammore...

e 'o primmo e ll'ùrdemo sarraje pe' me!…

Aniello Califano, 'O surdato 'nnammurato di Enrico Cannio

La canzone non gli si toglieva dalla testa. Il fumo della città in fiamme gli faceva venire le lacrime agli occhi...

Questo era stato nel viaggio precedente. Una notte magica in riva al mare. Un gruppo di suoi amici la cantava. Questa canzone che li accompagnava in guerra. Napoletani erano...

 

Oje vita, oje vita mia...

oje core 'e chistu core...

si' stata 'o primmo ammore...

e 'o primmo e ll'ùrdemo sarraje pe' me!

Quanta notte nun te veco,

nun te sento 'int'a sti bbracce,

nun te vaso chesta faccia,

nun t'astregno forte 'mbraccio a me?

Ma, scetánnome 'a sti suonne,

mme faje chiagnere pe' te...

 

Così dolce. Con i suoi capelli neri e gli occhi color carbone fissi che ti infiammano il cuore. Una nobildonna di questa città. Di Smirne. E lui, Carlo, marinaio al suo primo viaggio. Dalla Calabria. La povertà lo aveva riportato via dal suo villaggio dopo la Grande Guerra e lo aveva portato sulle navi. Il mare portava il pane alla sua famiglia. Il mare stava lentamente cancellando le immagini dell'orrore nelle trincee della Grande Guerra.

Sul ponte della "Kostantinupolis" che era venuta a caricare le merci, ma sarebbe tornata vuota. L'orrore della guerra era tornato.

Diceva che non avrebbe più rivissuto l'orrore. Ma ora era tutto peggiore. Fuoco nei primi giorni, gente sul molo e poi disperazione. Cadaveri galleggianti. Uomini, donne, bambini...

 

Nell'orrore si vide avvicinarsi una barca. Davanti c'era un uomo incongruamente elegante tra le rovine. Con gli occhiali rotondi, l'abito e la borsa di pelle, sembrava che andasse in ufficio in un giorno feriale di settembre.

Chiese in inglese il permesso di salire a bordo della loro barca.

Il capitano lo lasciò salire. Forse pensava che fosse uno sconosciuto dell’azienda con cui collaboravano.

Carlo aveva imparato un bel pò di inglese a Roma nel 1919 quando si era ritrovato con dei compagni di guerra americani.

Origliò il dialogo che avveniva in una lingua italo-americana tra il capitano e il visitatore.

 

-Eiza Jennings, si presentò. Dall'YMCA (Associazione Cristiana dei Giovani Uomini). Volevo vedere se poteste prendere…

-Non esiste! Rispose il capitano senza lasciare che l'americano continuasse

- Ma...

- Gli ordini del mio governo sono chiari. Nessun aiuto a quelli che stanno sulla sponda!

- Posso darvi seimila lire - per duemila passeggeri

- Vi ho detto che non è possibile, ripeté il capitano, ma questa volta senza determinazione. Seimila lire erano una fortuna...

- Se vi porto un permesso scritto del console d'Italia?

-Hmmm... Allora le cose cambiano. Ma senza le lire dimenticatelo!

L'americano si inchinò leggermente e si affrettò ad andarsene.

- Aspetterò fino a domani mattina. Poi salperò, gli gridò da dietro il capitano.

Carlo corse in cucina.

-Alfredo, devi aiutarmi!

Compatrioti calabresi e amici cercavano da due giorni di persuadere l'equipaggio a muoversi e salvare alcuni degli sfortunati della Smirne in fiamme. Ma incontrarono un muro di indifferenza e paura.

- Ma se non ci ascolta nessuno, gli disse Alfredo che pensava che il suo amico si riferisse a questo piano.

Carlo gli spiegò cosa era successo...

-E cosa dobbiamo fare?

- Niente... Penso che l'americano ci riuscirà, ma Erinaki...

-Erinaki?

-Non posso sopportarlo. Andrò a trovarla a Smirne. Per portarla alla nave.

-Sei fuori di testa? Come hai intenzione di arrivarci? E se anche ci arrivassi. Dove la troverai? Capisci cosa sta succedendo?

-Non mi interessa. So dove trovarla! Voglio solo il tuo aiuto. Dobbiamo abbassare la barchetta senza che ci scoprano.

Alfredo rimase senza parole...

 

Con molta fatica il suo amico lo convinse e nel buio lo aiutò con un altro loro compagno dell'equipaggio ad abbassare la barca.

Carlo iniziò a remare verso la città. Sembrava che delle stelle in fiamme fossero cadute sulla terra. Se non fosse così orribile...

Arrivò in una zone della costa dove c’erano dei soldati turchi.

Carlo si era vestito elegante e fingeva di essere un diplomate. Mostrò anche la carta d'identità italiana, lasciò una buona mancia al sergente maggiore e promise di dargli di più se avesse trovato la sua barca al suo ritorno...

Ben presto si ritrovò in una città piena di fumo. Una nebbia grigia. "Qui si convien lasciare ogne sospetto; ogne viltà convien che qui sia morta"... Come gli vennero in mente questi versi al posto della sua canzone?

L'odore di bruciato, urla, gemiti e lamenti si diffondevano nel cielo scuro. Le lacrime gli riempirono gli occhi. Voci sparse, bestemmie arrivavano da ogni dove. Urla e parole di dolore. Battiti di mani, sussurri, grida, un rombo terribile come un'improvvisa tempesta di sabbia. Terrore. L'Inferno di Dante era apparso sulla Terra...

Stava cercando di evitare le strade principali. Difficilmente riusciva a trovare la sua strada. Stava cercando di non vedere i morti. Di togliersi dalla mente cosa fosse quel liquido scuro sull'acciottolato.

Di raggiungere Erinaki. Nel loro nascondiglio. In quel quartiere lontano. Dietro la chiesa. Nella capanna del giardiniere. Un capanno degli attrezzi che sembrava il posto più magico quando si sono baciati per la prima volta lì.

Non sapeva da dove venisse la certezza che l'avrebbe incontrata lì.

Improvvisamente una pattuglia gli fu di fronte. Gli puntarono le pistole.

-Italiano! Italiano! Gridò disperatamente. Mostrò di nuovo le sue carte. Gli chiesero una spiegazione. Un altra mancia. Lo lasciarono...

La sua bocca si era seccata. Il fumo ovunque dentro di lui. Sapore di cenere.

Un morto. Braccio disteso sulla strada. Un dito amputato. Il modo più semplice per rubare un anello.

Si ricordò le trincee. Le maschere. I morti nel fango dopo tempesta.

Continuò ad avanzare. Era come se vedesse il viso di lei davanti a lui che lo guidava.

Si stava avvicinando. Una brezza venne forte dal mare e schiarì un po' il cielo. Un odore di sale avvolse per un attimo la canoa. Poi si fermò di nuovo. Come se il mare avesse emesso il suo ultimo respiro prima di esanimarsi.

Arrivò alla chiesa. Si avvicinò al suo grande ingresso.

-No! No! No! Sentì una voce dall'interno ed entrò nell'oscurità.

-Vai via!

La stessa voce.

Mentra i suoi occhi si abituavano, vide uno spettacolo raccapricciante. Cadaveri impilati in fila.

Molti anni dopo, quando vide Guernica di Picasso, gli venne in mente questa immagine di quella notte di settembre.

-Vai via!

Quella voce l'avrebbe perseguitato. Che non aveva osato. Che l’aveva lasciata indietro.

Corse di nuovo nel buio. Raggiunse la capanna. Sembrava essere rimasta illesa nella distruzione.

Ci girò intorno con cautela e aprì la porta nascosta sul lato posteriore. Qui dentro l'oscurità era ancora più densa.

Ma gli giunse un odore. Il suo. Che odorava di noce fresca. Quando tagli la buccia e le tue mani diventano nere.

- Erinaki!

Silenzio…

Non ce la faceva più. Cadde in ginocchio, lasciando scorrere le lacrime a torrenti.

E poi sentì un leggero tocco sulla spalla

-Carlo… si udì un dolce sussurro e l'aroma di noce fresca si fece più intenso. La capanna si trasformò in una piccola arca. Lontano dagli orrori del mondo.

Si abbracciarono, si baciarono, piansero insieme...

- Potrebbe essere l'ultima notte, sussurrò lei.

I loro corpi si scoprirono reciprocamente. E il sapore era di nuovo come quello di noce. Con un po' di amarezza in sottofondo.

Dalla finestrella entrò un po’ di luce. Brillò nei suoi occhi. L'alba si stava avvicinando. Dovevano andarsene.

 

 

 

Per anni si è chiesto come fossero riusciti ad arrivare agli edifici sula costa dove stava radunando la gente quell’americano con gli occhialini. Sembrava che ci fosse riuscito.

Carlo gli affidò Irini e andò a cercare la sua barca.

Lei non voleva rimanere sola. Sentiva che quando erano insieme si nascondevano agli occhi del mondo. Erano nella loro nuvola di profumo di noce fresca che li rendeva invisibili...

Lui aveva fiducia cieca nell'americano. Senza sapere perché.

Nel tardo pomeriggio i duemila profughi si erano imbarcati nella “Kostantinoupolis”. Momenti strazianti. I turchi lasciavano passare solo donne e bambini. Cercavano uomini travestiti da donne.

Irini osservava con orrore le famiglie che si separavano. Chissà dov'erano i suoi. Per un momento pensò di non salire sulla barca. Come se avesse vissuto in un sogno fino ad allora e fosse arrivata l’ora di di svegliarsi...

Qualcuno la spinse allora. Si voltò e non vide nessuno. Le venne in mente la Madonna Myrtidiotissa. Tu dici?

Realtà o fantasia, quattro anni dopo, quando avrebbero battezzato la loro figlia nella chiesa di San Paolo dei Greci a Reggio Calabria, l'avrebbero chiamata Myrto, ma Carlo l'avrebbe sempre chiamata la sua "noce".

Mentre l’ancora veniva sollevata sapeva che non avrebbe mai più rivisto la sua città. E Carlo sapeva che avrebbe lasciato le barche (?).

Stavano viaggiando verso l'isola di Lesbo. L'inferno era dietro di loro, ma sarebbe rimasto dentro di loro per sempre.

 

 

- Tradotto dal Greco: Irene Porcino

Η μετάφραση στα ιταλικά έγινε από την Irene Porcino την οποία ευχαριστώ θερμά

- Prima pubblicazione su giornale Eleftheros Typos (Ελεύθερος Τύπος), 8/9/2022

https://eleftherostypos.gr/politismos/smyrni-100-chronia-meta-26-syngrafeis-ston-e-t-gia-ti-mikrasiatiki-katastrofi-pebti-08-9-oi-liana-sakeliou-kai-kostas-stoforos

 

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022

Περίπατος στην Πλάκα | Ιστορίες Ελευθερίας Σάββατο 29 Οκτωβρίου

 


Περίπατος στην Πλάκα |  Ιστορίες Ελευθερίας

Σάββατο 29 Οκτωβρίου

 Το Σάββατο 29 Οκτωβρίου στις 11:00 το πρωί το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης  και το Greek Cultural Institute διοργανώνουν έναν διαφορετικό περίπατο για την 28η Οκτωβρίου, στα στενά της Πλάκας και κάτω από την Ακρόπολη.

Ταξιδεύουμε στην Αθήνα του 1940 και ζούμε στιγμή τη στιγμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου.

-Ποιος ήταν ο ρόλος του Γιώργου Σεφέρη και πως έζησε τα γεγονότα των πρώτων ωρών του Πολέμου;

-Τι συνέβη στη κηδεία του Παλαμά;

-Πώς γιόρτασε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος την 1η επέτειο του «Όχι»;

-Πού βρίσκεται η καμπάνα που σήμανε την ελευθερία στις 12 Οκτωβρίου του 1944;

-Τι είπε ο Μανώλης Γλέζος την τελευταία φορά που ανέβηκε στην Ακρόπολη;

Περιδιαβαίνουμε τα στενά της Πλάκας που κρύβουν  σκοτεινές και ηρωικές στιγμές της Κατοχικής περιόδου

Διαβάζουμε αποσπάσματα από τα βιβλία της Άλκης Ζέη και μαθαίνουμε που γυρίστηκαν εμβληματικές ταινίες όπως «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»

Μια ημέρα μνήμης στο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης για όλη την οικογένεια.

Οδηγός μας σε αυτό το ταξίδι θα είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Στοφόρος.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022

Αντόνιο Γκράμσι: Μισώ τους αδιάφορους


Αναμένοντας τα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών, ένα πάντα επίκαιρο κείμενο του Αντόνιο Γκράμσι 

Ο Λουκάς Αξελός και οι εκδόσεις Στοχαστής με τα βιβλία του Γκράμσι που έχουν εκδώσει μας έχουν διευρύνει τους ορίζοντες

Μισώ τους αδιάφορους

Μισώ τους αδιάφορους: Πιστεύω όπως ο Φεντερίκο Χέμπελ πως «να ζεις σημαίνει να συμμετέχεις στα κοινά». Δεν μπορούν να υπάρχουν οι μονάχα άνθρωποι, οι ξένοι στην πόλη. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και να μη συμμετέχει στα κοινά. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. 

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Είναι η μολυβένια σφαίρα για τον νεωτεριστή, είναι η αδρανής ύλη, μέσα στην οποία πνίγονται οι πιο θαυμάσιοι ενθουσιασμοί, είναι ο βάλτος που περιβάλλει την παλιά πόλη και την προστατεύει καλύτερα ακόμα και από τα πιο γερά τείχη, καλύτερα ακόμα και από τα στήθη των πολεμιστών της, γιατί καταβροχθίζει στις δίνες της τους επιτιθέμενους και τους αποδεκατίζει, τους αποθαρρύνει και καμιά φορά τους κάνει να παραιτηθούν από το ηρωικό εγχείρημα.

 Η αδιαφορία επενεργεί δυναμικά στην ιστορία. Επενεργεί παθητικά, ωστόσο επενεργεί. Είναι το πεπρωμένο. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να βασιστούμε επάνω του, είναι κάτι που ανατρέπει τα προγράμματα, που αντιστρέφει τα καλύτερα καταστρωμένα σχέδια, είναι η ακατέργαστη ύλη που εξεγείρεται ενάντια στην νόηση και την πνίγει. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει επάνω σε όλους, το πιθανό καλό που μια ηρωική πράξη (καθολικής αξίας) μπορεί να γεννήσει, δεν οφείλεται τόσο στην πρωτοβουλία των λίγων που ενεργούν, όσο στην αδιαφορία, στην απουσία των πολλών.

 Αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει τόσο γιατί μερικοί θέλουν να συμβεί, όσο γιατί η μάζα των ανθρώπων παραιτείται από την θέλησή της, αδιαφορεί, αφήνει να μαζεύονται οι κόμποι που έπειτα μόνο το σπαθί θα μπορέσει να κόψει, αφήνει να θεσμοθετούνται οι νόμοι που έπειτα μόνο η εξέγερση θα καταλύσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που έπειτα μόνο μια εξέγερση θα μπορέσει να τους ανατρέψει.

 […] Μερικοί κλαψουρίζουν ελεεινά, άλλοι βρίζουν αισχρά, μα κανείς ή λίγοι διερωτούνται: αν είχα κάνει και εγώ το καθήκον μου, αν είχα προσπαθήσει να κάνω έτσι ώστε να αναγνωριζόταν η αξία της θέλησής μου, της συμβουλής μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβηκε; Μα κανείς ή λίγοι αισθάνονται ένοχοι της αδιαφορίας τους, του σκεπτικισμού τους, του ότι δεν πρόσφεραν το χέρι τους και την δραστηριότητά τους σ’ εκείνες τις ομάδες πολιτών που, ακριβώς για να αποφευχθεί εκείνο το κακό, μάχονταν για να φέρουν εκείνο το κάποιο καλό που σκόπευαν.

 […] Μισώ τους αδιάφορους ακόμα και επειδή με ενοχλεί το κλαψούρισμα των αιώνιων αθώων. Ζητώ εξηγήσεις από τον καθένα απ’ αυτούς πώς έκανε το καθήκον που του έβαλε και του βάζει καθημερινά η ζωή, αυτού που έκανε και ειδικά αυτού που δεν έκανε. Και αισθάνομαι να μπορώ να είμαι αμείλικτος, να μην πρέπει να σπαταλήσω τον οίκτο μου, να μην πρέπει να μοιράσω μαζί τους τα δάκρυά μου.

 Συμμετέχω στα κοινά, ζω, αισθάνομαι στις αντρίκειες συνειδήσεις της τάξης μου ήδη να πάλλονται οι δραστηριότητες της μελλοντικής πόλης που η τάξη μου τώρα οικοδομεί. Και σ’ αυτήν η κοινωνική αλυσίδα βαραίνει επάνω στους λίγους, σ’ αυτήν κάθε τι που συμβαίνει δεν οφείλεται στην τύχη, στο αναπόφευκτο, μα είναι διανοητικό έργο των πολιτών.

 Δεν υπάρχει σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται στο παράθυρο και να κοιτά τους λίγους που θυσιάζονται χύνοντας το αίμα τους. Και δεν υπάρχει κανείς που να στέκεται στο παράθυρο παραμονεύοντας, και που θέλει να απολαμβάνει το ελάχιστο καλό που η δραστηριότητα των λίγων παρήγαγε και που ξεσπάει απογοητευμένος, βρίζοντας αυτόν που θυσιάζεται, που χύνει το αίμα του, γιατί απέτυχε στον σκοπό του. Γι’ αυτό μισώ όποιον δεν παίρνει το μέρος κανενός, μισώ τους αδιάφορους.

 

 

Ο Αντόνιο Γκράμσι (Άλες Σαρδηνίας 1891-Ρώμη 1937) υπήρξε φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός θεωρητικός. Από νωρίς ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες και εντάχθηκε δυναμικά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στις 21 Ιανουαρίου 1921, ιδρύει με μια πλειάδα σοσιαλιστών συντρόφων το Κ.Κ. Ιταλίας. Η άνοδος των φασιστών στην εξουσία είχε ως αποτέλεσμα να τεθούν εκτός νόμου το Κ.Κ.Ι. και οι άλλες δημοκρατικές οργανώσεις και να συλληφθούν οι ηγέτες τους, ανάμεσα στους οποίους και ο Γκράμσι. Καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση και πέθανε στη φυλακή, αφήνοντας πίσω έναν τεράστιο όγκο δοκιμίων, άρθρων και σημειώσεων, που εκδόθηκαν για πρώτη φορά ύστερα από τον πόλεμο υπό τον ευρύτερο τίτλο “Τα Τετράδια της Φυλακής” και επηρέασαν σημαντικά τις ριζοσπαστικές ιδέες σε όλον τον κόσμο. Το κείμενο “Οι αδιάφοροι” έχει παρθεί από τον τόμο: “Αντόνιο Γκράμσι, Σοσιαλισμός και Κουλτούρα”, μτφ. Γιώργος Μαχαίρας – Tania Gori, εκδ. “Στοχαστής”, Αθήνα 1982/2009.


Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Ο τορπιλισμός του Fiume πριν 80 χρόνια...

 




24 Σεπτεμβρίου του 1942, πριν από 80 χρόνια. Ο τορπιλισμός του Fiume από το ελληνικό υποβρύχιο "Νηρεύς" παραμένει μια σκοτεινή σελίδα της ιστορίας. 

Για άλλη μια φορά οι Βρετανοί, δίνοντας λανθασμένες πληροφορίες οδήγησαν στον υγρό τάφο δεκάδες Έλληνες αμάχους και Ιταλούς στρατιώτες που επέστρεφαν από τις άδειές τους.

Ακόμη περιμένουν δικαίωση τα θύματα...

Στο βιβλίο μου "Το ελάφι της Ρόδου" αναζήτησα μέσα από το μανδύα της μυθοπλασίας κάποιες απαντήσεις.

Εδώ αναδημοσιεύω τον επίλογο:


Λίγα Λόγια

Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε ένα χειμωνιάτικο βράδυ -Ιανουάριο του 2018 , επιστρέφοντας από την κοπή πίτας του Κοινωνικού Συλλόγου των Συμαίων «Ο Πανορμίτης». Πρόεδρός του η -υπερδραστήρια -Δέσποινα Αγγελίδη Μαρκαντέ

Στο τιμόνι η Μελίνα Σελάλμα και μαζί μας η κυρία Ελένη Κλαδάκη -Βρατσάνου. Τότε άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου για το FIUME και τον τορπιλισμό του. Έμεινα άναυδος και ζήτησα λεπτομέρειες.

Σύντομα είχα στα χέρια μου το αφιέρωμα της εφημερίδας Ροδιακή (Κυριακή 9 Μαρτίου 2008) με θέμα «60 χρόνια ελεύθερα Δωδεκάνησα -Συμβολή στην ιστορία του τόπου μας» και συγκεκριμένα από το εκτενές άρθρο της Ελένης Κλαδάκη -Βρατσάνου «Ο τορπιλισμός του FIUME»

Συγκλονιστικά. Μια εκπληκτική ιστορική δουλειά. Της είπα πως θα έπρεπε να γράψει βιβλίο. Να κάνει γνωστό το ζήτημα αυτό. Μου είπε χαμογελώντας πως εγώ θα έπρεπε αν γράψω το βιβλίο και μου έδωσε ένα σωρό βιβλία για τη Σύμη ώστε να μπω καλύτερα στο κλίμα.

Γνώρισα πολλούς ακόμη Συμιακούς καθώς το βιβλίο μου «Ο Κώδικας της Λέρου» τιμήθηκε με το Πανδωδεκανησιακό Βραβείο Δημοσθένης Χαβιαράς. Κι άλλα βιβλία ήρθαν στην κατοχή μου.

Διαβάζοντας προσεκτικά τα όσα έγιναν στο ναυάγιο, μια λεπτομέρεια τράβηξε την προσοχή μου. Για τον διασωθέντα από το ναυάγιο Μανώλη Χαραλάμπη αναφερόταν ότι «ήταν αδελφός του γνωστού ως «Πρίγκηπα» Τάσου Χαραλάμπη».

«Πρίγκηπας» στη Σύμη; Από που ως που;

Και πάλι το πλούσιο αρχείο της εξαιρετικής εφημερίδας «Ροδιακή» μου φώτισε τον δρόμο.

Τα ρεπορτάζ του Κώστα Τσαλαχούρη με τις «Αθάνατες ιστορίες του Μεσοπολέμου» παρουσίασαν πολλές πτυχές της υπόθεσης του γάμου του Τάσου Χαραλάμπη με την Πριγκίπισσα του Ιράκ.





Χρήσιμη και μια περίληψη του μυθιστορήματος του Κώστα Σκανδαλίδη «Ο πρίγκιπας της Ρόδου» (εκδόσεις Άγκυρα), που δεν θέλησα να διαβάσω για να μην επηρεαστώ και να μπορέσω να αφήσω τη φαντασία μου να …καλπάσει!

Εννοείται πως ότι σχετίζεται με το μυθικό «Ελάφι της Ρόδου» -που μόνο στο μυαλό μου δημιούργησε ο «Χάρης ο Λίνδιος»- είναι προϊόν μυθοπλασίας.

Είχα τα πρώτα υλικά για ένα βιβλίο, ίσως ένα μυθιστόρημα, αλλά όσο διάβαζα και ερευνούσα, όσο κι αν σχεδίαζα τον βασικό σκελετό, προχωρούσα με βήματα χελώνας.

Τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο όταν βρέθηκα στην Αστυπάλαια στο 1ο  Φεστιβάλ Παιδικού Βιβλίου «Τα βιβλία παίζει», το οποίο πραγματοποιήθηκε από 1η έως 4η Ιουνίου 2018 στην Αστυπάλαια. Τη διοργάνωση είχε αναλάβει ο δήμος Αστυπάλαιας σε συνεργασία με τη συγγραφέα Φωτεινή Κωνσταντοπούλου και την υποστήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.

Εκεί δημιουργήσαμε με τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου και το παραμύθι που περιέλαβα αυτούσιο στο βιβλίο.

Η καταγωγή της οικογένειας Χαραλάμπη από τον πατέρα τους ήταν ακριβώς από την Αστυπάλαια! Εκεί , μια καλή νεράιδα, η υπεύθυνη της βιβλιοθήκης που στεγάζεται στη Χώρα μου έδωσε ένα απίστευτο υλικό για το νησί. Παραδόσεις, παραμύθια, ιστορία, χάρτες…

Γνώρισα και τη «μυθιστορηματική» Ελένη Μεταξωτού από τη Σύρνα.

Ένιωθα πως όλα αυτά ήταν τα κομμάτια ενός μεγάλου παζλ.

‘Ερευνα, σκέψεις, κόλλημα.

Ήθελα να παντρέψω τη Σύμη με την Αστυπάλαια. Πώς;

Μέσα σε ένα χρόνο έγραψα ελάχιστες σελίδες και σταμάτησα. Το μυθιστόρημα είχε οδηγηθεί σε ναυάγιο. Όμως το FIUME με βασάνιζε…

..Και ήρθε ο δεύτερος μήνας Αστυνομικής Λογοτεχνίας στο βιβλιοπωλείο Monogram. Στην αρχή του παρουσίασα τη «Σπηλιά του Δράκου», ενώ προς το τέλος σχεδιάζαμε μαζί με την Ιωάννα Πετρίδου να κάνουμε κάτι που τελικά ονομάσαμε “Mystery Walk”. Ένα μυστήριο στον Χολαργό.

Τι να ήταν άραγε; Κάθισα να διαβάσω λίγα πράγματα για την ιστορία του Χολαργού, μήπως βρω κάποια έμπνευση. Και τότε…

«…Την 1 Μαρτίου του 1926 ιδρύεται ο συνεταιρισμός "εταιρεία Αγροπόλεων" με σκοπό την αναζήτηση έκτασης προς δόμηση. Ιδρυτής αυτής ήταν ο Παναγιώτης Βουτσινάς και μέλη της οι Γεώργιος Βεντούρης, Ιωάννης Κατσιμπίρης, Νικόλαος Σαλίγκαρος, Πασιθέα Ζουρούδη-Σαλιγκάρου (σύζυγος του προηγούμενου), Ιωάννης Καρύδης και Γεώργιος Μάνσολας.

…Κατά την περίοδο της κατοχής, μονάδα του ιταλικού στρατού καταλαμβάνει τον Χολαργό και εγκαθιστά το αρχηγείο της….»

Αρχηγείο ήταν η Βίλα Σαλίγκαρου, όπου σήμερα στεγάζεται το φωτογραφικό αρχείο του Δήμου. Η Πασιθέα Ζουρούδη, μια εκ των ιδρυτών του Χολαργού ήταν από τη Σύμη! Όσα γράφω για τη συμβολή στην Αντίσταση είναι πραγματικά, εκτός από την εμπλοκή της στη υπόθεση με το Ελάφι.

Αυτό ήταν! Οργανώνουμε τον περίπατο με στοιχεία λες κι ήταν οι «Επικίνδυνες Αποστολές». Τα παιδιά ανακαλύπτουν τα στοιχεία που έπρεπε στο τέλος αν ταιριάξουν και να δημιουργήσουν από μια δική τους αστυνομική ιστορία…

Ξαφνικά, με τη βοήθεια των παιδιών, βρέθηκα να ξαναπιάνω το μυθιστόρημα και να γράφω αλλοπαρμένος .

Όπως τους υποσχέθηκα τα αναφέρω ονομαστικά:

Δαμασκηνή, Κωνσταντίνα, Νάσος, Γιάννης, Κωνσταντίνος, Μύρωνας, Θωμάς, Εβελίνα, Σίλια, Χάρης, Έλια, Λυδία, Ίρις, Γιώργος, Λευτέρης, Θάνος, Δημήτρης, Κωνσταντίνα, Χριστίνα, Νίκος και Τζωρτζίνα.

Μαζί τους γονείς από τον Σύλλογο Γονέων του 5ου Δημοτικού Σχολείου Χολαργού…

 

Κοντά μου είχα πάντα μερικά βιβλία που συμβουλευόμουν κάθε τόσο, προσπαθώντας να μπω στο κλίμα της εποχής και της περιοχής. Ξεχωριστά ανάμεσά τους οι «Αναμνήσεις από τη Σύμη του χθες- με τη νοσταλγική ματιά και το φακό του Αντώνη Πάχου» του Αντώνη Φιληράτου Πάχου (Ρόδος 2009), «Μεγαλώνοντας στη Σύμη»  (εκδόσεις Μ. Τουμπής) και «Ο κύκλος του φεγγαριού και ιστορίες του Ναστραντίν Χότζα» (Αθήνα 2014) της Φωτεινής Κλαδάκη -Μενεμενλή και του Νίκου Βρατσάνου, «Βιωματικές αναμνήσεις από τη Σύμη» του Νίκου Χατζηνικήτα (Ρόδος 2011) και «Στη Σύμη των παραμυθιών» της Φωτεινής Κλαδάκη -Μενεμενλή και Ελένη Κλαδάκη -Βρατσάνου (Αθήνα 2004).

Ξαναδιάβασα και τα αγαπημένα βιβλία της Ευγενίας Φακίνου «Αστραδενή» και «Έρως, θέρος, πόλεμος». Ειδικά το δεύτερο με βοήθησε να μπω στο κλίμα της εποχής.

Συμβουλεύτηκα τα ηλεκτρονικά αρχεία της εφημερίδας «Ροδιακή» για κάθε είδους θέματα και λεπτομέρειες.

Για την Ιταλοκρατία στα Δωδεκάνησα, έμαθα πολλά συζητώντας με τη Μαρία Κλαδάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου, τον Μαυρίδη και τον Νικόλαο Νταλόγλου από τη Λέρο που αφηγήθηκε τα όσα έζησε στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ «Να μαθαίνω γράμματα».

Σε ό,τι αφορά στην Αστυπάλαια, πολύτιμο το βιβλίο του Μανόλη Νεόφυτου, «Αστυπάλαια -Μια λευκή πινελιά συναισθημάτων στο γαλάζιο Αιγαίο», οι διάφορες εκδόσεις του Δήμου του νησιού και ειδικά ο πεζοπορικός χάρτης με φυσιολατρικές και πολιτιστικές διαδρομές, το παραμύθι «Αστυπάλαια με λένε» της Φωτεινής Κωνσταντοπούλου (Ελληνοεκδοτική) αλλά και η αφηγήσεις της Ελένης Μεταξωτού από τη Σύρνα.

Ο μοναδικός βιβλιοθηκάριος της Λέρου Δημήτρης Σταματέλος φρόντισε να μου στείλει το αφιέρωμα της Καθημερινής, τότε που ακόμη εκδίδονταν οι περίφημες «Επτά Ημέρες», με τίτλο «Ιταλοκρατία στα Δωδεκάνησα -Πενήντα χρόνια από την Ενσωμάτωση» (Κυριακή 30 Νοεμβρίου 1997) απ’ όπου άντλησα πλήθος πληροφοριών κυρίως για τις αρχαιολογικές έρευνες αλλά και για τα αντιφασιστικά τραγούδια.

Να πω ακόμη ότι το πορτρέτο του διπλού πράκτορα βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, που φυσικά δεν έδρασε ποτέ στη Ρόδο, ούτε εκτελέστηκε κατ’ εντολήν κάποιας πριγκίπισσας. Ο πράκτορας ήταν ο Ουαλλός Arthur Owens που είχε το κωδικό όνομα  «Χιόνι». Είχε στρατολογηθεί από τη γερμανική κατασκοπεία και τη Βρετανική ΜΙ5, αλλά πρόδιδε και τις δυο πλευρές. Φυλακίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά αφέθηκε ελεύθερος κι έζησε ήσυχα τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιρλανδία. Η κόρη του, Patricia Owens, ήταν πράγματι ηθοποιός και πρωταγωνίστησε στην περίφημη «Μύγα» του 1958.  

Το επίθετο των Ιταλών ηρώων -Παβέζε- είναι φόρος τιμής στον μεγάλο συγγραφέα Τσέζαρε Παβέζε (9 Σεπτεμβρίου 1908 - 27 Αυγούστου 1950) και τα μικρά ονόματα -Πάολο και Βιτόριο- αναφορά στους αδελφούς Ταβιάνι. Οι εικόνες από τις ταινίες τους και κυρίως το «Χάος» τριγύριζαν συνεχώς στο μυαλό μου όσο έγραφα…

Το «Μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές» του Ίταλο Καλβίνο, που ξαναδιάβασα, με βοήθησε να κατανοήσω τη ζωή των παρτιζάνων της Ιταλίας.

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

PEN GREECE: Παιδική Λογοτεχνία- Διαδικτυακό Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής


 

Εισηγητές:

Ελένη Γεωργοστάθη, Αγγελική Δαρλάση, 

Βασίλης Παπαθεoδώρου, Κώστας Στοφόρος

 

14 Οκτωβρίου 2022 – 04 Νοεμβρίου 2022

Εισηγητής: Βασίλης Παπαθεοδώρου

Βουτιά σε άγνωστα νερά ή δαμάζοντας τα κύματα: Γράφοντας για τους πιο δύσκολους αναγνώστες, τους εφήβους.

Σκοπός του σεμιναρίου είναι να αναπτυχθούν όλα τα στοιχεία ενός βιβλίου μεγάλης φόρμας: Δομή, ήρωες, ρυθμός, λεξιλόγιο, θεματολογία, οικονομία, κλπ. Θα δοθεί έμφαση στις ηλικιακές ανάγκες και την ψυχολογία του παιδιού. Θα γίνουν διάφορες ασκήσεις πάνω σε αυτά που έχουν ήδη αναπτυχθεί. Οι συμμετέχοντες θα διαβάζουν το γραπτό τους και θα εκφέρουν άποψη επί εναλλακτικών τρόπων χειρισμού των υπολοίπων γραπτών. 

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου είναι συγγραφέας παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας τρεις φορές, ενώ τα έργα του έχουν αποσπάσει άλλα δέκα εννέα βραβεία και διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διατελέσει μέλος σε κριτικές επιτροπές των Κρατικών Βραβείων, του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Έχει διδάξει ως επισκέπτης εισηγητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και έχει συνεργαστεί με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου και το Πανεπιστήμιο Frederick. Υποψήφιος της Ελλάδας για το Διεθνές Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Astrid Lindgren το 2021 και 2022. Εργάζεται ως υπεύθυνος εκδόσεων σε μεγάλο εκδοτικό οίκο.

  

11 Νοεμβρίου 2022 – 25 Νοεμβρίου 2022

Εισηγήτρια: Ελένη Γεωργοστάθη

Βιβλία για παιδιά: Το μεγάλο ταξίδι από την αρχική ιδέα ως την έκδοση

Σκοπός του σεμιναρίου είναι να διερευνηθούν τα ακόλουθα:

  • Χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες του βιβλίου για παιδιά και του κοινού στο οποίο απευθύνεται ο συγγραφέας του.
  • Η διαδρομή από την αρχική ιδέα ως το τελικό κείμενο (θεματικές, ζητήματα δομής, ύφους και οπτικής, χτίσιμο χαρακτήρων).
  • Πώς διαβάζουμε τον εαυτό μας (τεχνικές αυτοδιόρθωσης).
  • Η μεγάλη περιπέτεια της έκδοσης (κριτήρια επιλογής χειρογράφων, εκδοτικές πολιτικές, συνήθεις δυσκολίες).
  • Θα δοθεί έμφαση στα εκτενή αφηγήματα για παιδιά (μεσαία φόρμα).

Η Ελένη Γεωργοστάθη γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1973. Σπούδασε νεοελληνική φιλολογία στην Αθήνα και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Birmingham. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων. Βιβλία της έχουν περιληφθεί στις βραχείες λίστες για τα βραβεία του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του περιοδικού Ο αναγνώστης και του βιβλιοπωλείου Public. Παράλληλα με τη συγγραφή βιβλίων για παιδιά, ασχολείται και με την κριτική, παλιότερα στο προσωπικό της ιστολόγιο και από το 2020 ως συνεργάτρια του περιοδικού Ο αναγνώστης, ενώ έχει συμμετάσχει και σε επιτροπές των βραβείων της ΓΛΣ. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα τηςwww.elenigeorgostathi.gr

 

02 Δεκεμβρίου 2022 – 16 Δεκεμβρίου 2022

Εισηγητής: Κώστας Στοφόρος

Από την πραγματικότητα στη μυθοπλασία

  • Αξιοποιούμε τη Μαγική Τράπουλα και τις λειτουργίες των λαϊκών παραμυθιών τους για  να φτιάξουμε τις δικές μας ιστορίες
  • Η ιστορία και οι παραδόσεις μεταμορφώνονται και γίνονται ένα δικό μας -μικρό ή μεγάλο- αφήγημα.
  • Μαθαίνουμε να δημιουργούμε τόσο ατομικά όσο και ομαδικά.

Ο Κώστας Στοφόρος γεννήθηκε στη Ρώμη το 1960. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κινηματογράφο στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Εργάστηκε στην τηλεόραση πολλά χρόνια και αυτή τη στιγμή συνεργάζομαι με το Μουσείο Σχολικής Ζωής & Εκπαίδευσης. Είναι τακτικός αρθρογράφος στον τύπο και στο διαδίκτυο, κυρίως σε πολιτιστικά και λογοτεχνικά θέματα (literature.gr, περιοδικό Beaute, εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» κ.λπ.) Γράφει επίσης το σενάριο για πολλά ντοκιμαντέρ. Παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία της Ελληνικής Παιδείας.

Είναι συγγραφέας μιας σειράς βιβλίων με τον τίτλο «A Father’s Journal» και γράφει επίσης παιδικές ιστορίες, καθώς και βιβλία για εφήβους και ενήλικες. Μαζί με τη ζωγράφο Στεφανία Βιλντιμίρη δημιούργησε την «Παραμυθοκουζίνα». Επίσης, συνθέτει παραμύθια σε περιοδικό interacaute, με παιδιά, χρησιμοποιώντας τη «Μαγική Τράπουλα» και σχεδιάζει πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα.


 13 Ιανουαρίου 2023 – 27 Ιανουαρίου 2023

Εισηγήτρια: Αγγελική Δαρλάση

Σεμινάριο: Παιδικό εφηβικό βιβλίο

Λόγος και εικόνα στο βιβλίο βραχείας φόρμας για παιδιά

Βασικές αρχές του story-telling και πως αυτές διαμορφώνονται στην περίπτωση των βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά. Πως και κατά πόσο επηρεάζει η ηλικία του αναγνώστη τη διαδικασία συγγραφής ενός κειμένου.

Ποιος ο ρόλος της εικόνας και ποιος του λόγου ∙ πως λειτουργούν, αλληλεπιδρούν, αλληλοσυμπληρώνονται και συνδιαλέγονται σε διαφορετικά είδη: picture books, εικονογραφημένα, graphic novel, βιβλία γνώσεων. Πως χειρίζεται το λόγο σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο συγγραφέας. 

 

H Αγγελική Δαρλάση γράφει συστηματικά  από το 2000 θεατρικά έργα και πεζογραφία (για ενηλίκους και παιδιά – νέους). Βιβλία της έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, τις εκδόσεις Πατάκη και την Κάπα Εκδοτική.Έργα και βιβλία της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Τουρκικά, Κορεατικά, Ισπανικά και Γαλλικά. Βιβλία της έχουν διασκευαστεί για θεατρικές παραστάσεις, (με πιο πρόσφατη την παράσταση «Το αγόρι στο θεωρείο» από το Εθνικό Θέατρο- 2021-2022), κουκλοθεατρικές παραστάσεις και κάποια βρίσκονται σε στάδιο προπαραγωγής για ταινίες (σε δικό της σενάριο) – σε Ελλάδα κι εξωτερικό.Συμμετείχε ως συν-συγγραφέας με ανάθεση σε συμπαραγωγή των Κρατικών θεάτρων Καρλσρούης και Ουψάλας και Εθνικού Θεάτρου του Λουξεμβούργου (2021&2022) και της Union des Théâtres del’Εurope (2018). Θεατρικά έργα της έχουν παρουσιαστεί από σκηνές του ελεύθερου θεάτρου στην Αθήνα (Θέατρο Αλκμήνη, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Φεστιβάλ Αναλόγια του Θεάτρου Τέχνης, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, στο θέατρο Αμόρε-Β σκηνή κά). Έχει επανειλημμένως βραβευθεί και διακριθεί για το συγγραφικό της έργο (πεζογραφικό και θεατρικό). Διδάσκει Δημιουργική γραφή ή/και Θέατρο από το 2006 συνεργαζόμενη τόσο με δημόσιους όσο και ιδιωτικούς φορείς (π.χ. Τμήμα θεατρικών Σπουδών Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Δημόσια και Ιδιωτικά ΙΕΚ, εκδόσεις Μεταίχμιο κά) Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και του The Royal Central School of Speech and Drama (MA in Performance Studies)

 

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

Η «Μεγάλη Ελλάδα» στο Πόρτο Κάγιο

 


 

Η «Μεγάλη Ελλάδα» στο Πόρτο Κάγιο

 

Τη Τρίτη 11 Οκτωβρίου, στις 9 το βράδυ σας περιμένουμε στο μεζεδοπωλείο Πόρτο Κάγιο στην Αγία Παρασκευή, για μια ξεχωριστή Βραδιά αφιερωμένη στη Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia), γεμάτη γεύσεις, μουσικές, παραμύθια και ιστορίες.

Ένα μοναδικό ταξίδι στη Καλαβρία (Calabria) και στην Απουλία (Puglia) τα ελληνόφωνα χωριά και τις παραδόσεις τους.



Μαζί μας η Ομάδα αφήγησης Παραμυθανθός

Αφήγηση: Δημήτρης Μάλλης – Καλλιρρόη Μουλά

Μουσική: Δημήτρης Μάλλης

 

Παράλληλα θα έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από τη μοναδική κουζίνα της περιοχής

 

Κόστος: 12 ευρώ -στην τιμή περιλαμβάνεται κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες από τη Σικελία

 

Πληροφορίες:

Πόρτο Κάγιο, Γαρυττού 112 Αγία Παρασκευή -κοντά στο Μετρό Χαλάνδρι- τηλ.  21 0600 3352 /6974586419