Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Γευστικός Περίπατος στην Πλάκα με νοστιμιές από τη Λέσβο



Μόλις μπήκα μέσα στο μαγαζί, ήθελα να τα δοκιμάσω ...όλα! Προσωπική και άκρως υποκειμενική μου άποψη είναι ότι η Λέσβος έχει μακράν την καλύτερη κουζίνα στην Ελλάδα, καθώς συνδυάζει την τοπική παράδοση, τα εξαιρετικά προϊόντα, τις επιρροές της Ανατολής, αλλά και την αξιοποίηση των όσων μας φέρνει η θάλασσα...



Μιλάω για το Περί Λέσβου, στην οδό Αθηνάς, όπου δυο νέοι άνθρωποι με μεράκι έχουν στήσει ένα ξεχωριστό παντοπωλείο με πραγματικά διαλεκτά προϊόντα και φυσικά με μαι τεράστια ποικιλία ούζων Μυτιλήνης.


Έμαθα πως λειτουργεί και δεύτερο κατάστημα στην οδό Προσκόπων Αϊδινίου στη Νέα Σμύρνη και σκέφτηκα τις φοβερές συμπτώσεις. Ο παππούς μου καταγόταν από το Αϊδίνι και είχε χάσι φίλους και συγγενείς στη σφαγή των προσκόπων... Αλλά αυτό είναι μια άλλη -πικρή - ιστορία.

Μου ήρθε λοιπόν η ιδέα ο επόμενος γευστικός περίπατός μας στην Πλάκα να καταλήξει στο Περί Λέσβου και να έχουν την ευκαιρία όσοι συμμετέχουν ΄να δοκιμάσουν μεζεδάκια με το απαραίτητο ουζάκι.


Με προθυμία δέχτηκαν οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού την πρότασή μου και τώρα ετοιμαζόμαστε.
Ιδού και το Δελτίο Τύπου:

Γευστικός Περίπατος στην Πλάκα με νοστιμιές από τη Λέσβο

Το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου στις 13.00 το μεσημέρι το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης οργανώνει έναν διαφορετικό περίπατο στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι, όπου θα γνωρίσουμε τις παλιές ταβέρνες και την ιστορία τους.

Διάσημα στέκια καλλιτεχνών και διανοουμένων, κουτούκια όπου σύχναζαν οι πλαιοί Αθηναίοι, ταβέρνες που γνωρίσαμε από τον κινηματογράφο. 

Θα μάθουμε ποια είναι η πιο παλιά ταβέρνα της Πλάκας, τα «παθήματα» του Παπαδιαμάντη, τα αγαπημένα στέκια του Ορέστη Μακρή, αλλά και ποιητών όπως ο Γιώργος Σεφέρης.

Θα μάθουμε τι ήταν τα τζιερτζίδικα και τι συνέβαινε όταν άνοιγαν τα καινούργια βαρέλια με κρασί στην Πλάκα.

Ο περίπατός μας θα ολοκληρωθεί στο παντοπωλείο Περί Λέσβου στην οδό Αθηνάς, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε μοναδικά παραδοσιακά προϊόντα του νησιού και να γευτούμε το περίφημο ούζο του.

Οδηγός μας σε αυτό το γευστικό ταξίδι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Στοφόρος.

Η συμμετοχή κοστίζει 10 ευρώ και περιλαμβάνει εκτός από τον περίπατο ξενάγηση στο Μουσείο

Για ομάδες των πέντε ατόμων και άνω προβλέπεται έκπτωση 20%

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων: info@ekedisy.gr

Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, Τριπόδων 23 -Πλάκα, Στάση Μετρό Ακρόπολη. Τηλ. 2103250341


Για να γνωρίσετε το Περί Λέσβου, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.perilesvou.gr



Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Από τον Φουρφουρά στο Σάμερχιλ: Ντοκιμαντέρ για την ελευθεριακή παιδεία


Το Σπορείο ΚοινΣΕπ σας προσκαλεί στη βίντεο προβολή /συζήτηση για το ντοκιμαντέρ "από τον Φουρφουρά στο Σάμερχιλ" του Ευάγγελου Βλαχάκη με θέμα την ελευθεριακή παιδεία.
 
Πως κάνουμε τα παιδιά ορατά μέσα σε ένα σχολικό περιβάλλον; Έχουμε τα ίδια δικαιώματα όταν είμαστε ανήλικοι; Που βρίσκεται η ελευθερία της παιδικής ηλικίας; 
Δεν παρέχουμε τις απαντήσεις, αλλά ανοίγουμε το διάλογο για να τις εξερευνήσουμε... Με αφορμή την παρουσίαση του έργου σε εξέλιξη που βασίζεται στο κινηματογραφικό μας οδοιπορικό, ανιχνεύουμε την έννοια της ελευθεριακής παιδείας. Ένα ντοκιμαντέρ σε ύφος ταινίας «δρόμου» για τη γνώση και την περιπέτεια της μάθησης, εκτός κατεστημένων δομών και αναλυτικών προγραμμάτων.
Μια ταινία ντοκιμαντέρ με κύριο θεματικό άξονα τις εναλλακτικές μορφές εκπαίδευσης, την ελευθερία της επιλογής και τα δημοκρατικά σχολεία. 

 
Θα γίνει σύντομη προβολή αμοντάριστου οπτικοακουστικού υλικού και θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση"
 
Σπορείο ΚοινΣΕπ, Αιγαλέω 8, Βοτανικός
Κυριακή 21 Ιανουαρίου
16:30
fb event

είσοδος ελεύθερη
απαραίτητη δήλωση συμμετοχής:
Ευγενία Κακαγή τηλ.: 6976782243 ή sporeio.koinsep@gmail.com

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Τίτλοι τέλους για σιδηροδρομικούς σταθμούς;


Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ καταργεί σημαντικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς

Πλήρης αδιαφορία για την ταλαιπωρία των κατοίκων της περιφέρειας

Άρθρο από τον "Δρόμο της Αριστεράς" (13/1/2018)

«Λίγες ώρες μετά την επίσκεψη Σπίρτζη στο Λιανοκλάδι μέσω Τιθορέας και του νέου σιδηροδρομικού σταθμού Μώλου, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ επιβεβαίωσε τις δηλώσεις του υπουργού για τη λειτουργία της νέας γραμμής μέσω της ανακοίνωσής της για διακοπή των δρομολογίων για Αμφίκλεια, Λιλαία και Μπράλο»

Lamiareport.gr

Όταν στο βιβλίο μου «Η πέμπτη πόλη των Δωριέων» περιέγραφα ένα ταξίδι με τρένο και τη διαδρομή ανάμεσα σε Τιθορέα και Μπράλο δεν φανταζόμουνα πως σύντομα το απόσπασμα αυτό θα αποκτούσε …ιστορική σημασία.

Χάρη στις άοκνες προσπάθειες των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ενώ σε άλλες χώρες οι σιδηροδρομικές γραμμές συνεχώς επεκτείνονται, στη χώρα μας συρρικνώνονται και καταργούνται!
Με πρόσχημα τον «αναβάθμιση» της σιδηροδρομικής γραμμής με τη νέα χάραξη του δικτύου, «Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε. ενημερώνει το επιβατικό κοινό ότι από 1ης Φεβρουαρίου 2018, στα δρομολόγιά της δεν θα εξυπηρετούνται σιδηροδρομικά οι Σταθμοί, Αμφίκλεια, Λιλαία και Μπράλος»
Είναι βεβαίως ακατανόητο πως τα έργα σε ένα άλλο τμήμα της γραμμής επηρεάζουν τους συγκεκριμένους σταθμούς. Είναι ακατανόητο γιατί δεν μπορεί να δρομολογηθεί ένα τοπικό τρένο που να συνδέει Τιθορέα με το Λιανοκλάδι.

Η ανακοίνωση είναι προκλητική και προσβάλλει τη νοημοσύνη μας: 
«Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε. εξετάζει τρόπους εξυπηρέτησης των επιβατών των ανωτέρω Σιδηροδρομικών Σταθμών με υποκατάσταση της συγκοινωνίας για τα βασικά δρομολόγια (που μέχρι σήμερα εξυπηρετούν τους σταθμούς αυτούς) και θα επανέλθει με νεότερη ανακοίνωσή της»

Αυτό θα πει μακρόπνοος σχεδιασμός! Αντί να έχουν ληφθεί μέτρα για την εξυπηρέτηση του κοινού τα οποία θα εφαρμοστούν την ίδια μέρα της κατάργησης του συγκεκριμένου τμήματος της σιδηροδρομικής γραμμής, ακόμη εξετάζονται…

Βεβαίως οι προθέσεις φαίνονταν από καιρό με τη συνεχή υποβάθμιση των σταθμών και ιδίως του Μπράλου που εξυπηρετεί μεγάλο τμήμα του Νομού Φωκίδας.

Η πρόσβαση με άλλο μέσο μαζικής μεταφοράς είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ το τρένο πρόσφερε ασφαλή, γρήγορη και οικονομική μετακίνηση, ειδικά στους ηλικιωμένους που είναι πλέον οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής.

Βρέθηκα πρόσφατα στη Γερμανία (Μόναχο). Πυκνά δρομολόγια προς όλες τις κατευθύνσεις, γρήγορα τρένα, σταθμοί που εξυπηρετούν το κοινό και οικονομικά πακέτα. Υπάρχουν ειδικά οικογενειακά εισιτήρια για να γνωρίσεις τη Βαυαρία. Μια τετραμελής οικογένεια με 32 ευρώ μπορεί να πάει και να έρθει από το Μόναχο στο Ζάλτσμπουργκ ή σε άλλες πόλεις, να κατέβει σε όποιο σταθμό επιθυμεί, να πάρει το επόμενο τρένο κλπ.

Αδυνατώ να κατανοήσω πως σε κανένα σχεδιασμό, αντί της κατάργησης σιδηροδρομικών σταθμών, δεν προβλέπεται η ανάπτυξη τους. Παράδειγμα η Φωκίδα με τους τόσο σημαντικούς ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους. Γιατί να μην υπάρχει τοπικό τρένο που να οδηγεί στους Δελφούς, στην Ιτέα, στην Άμφισσα, στο Γαλαξίδι; Τι θα σήμαινε για τον τόπο ένα τέτοιο έργο; Πόσα οφέλη θα έφερνε σε έναν από τους πιο φτωχούς νομούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Αυτό που θα έπρεπε βεβαίως αρχικά να διεκδικήσουμε -και απορώ με την εκκωφαντική σιωπή των τοπικών αρχών- είναι η ανάκληση της απόφασης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η δρομολόγηση τοπικού τρένου για εξυπηρέτηση κατοίκων και επισκεπτών.

Στη συνέχεια η συγκροτημένη αναβάθμιση των υπαρχόντων σταθμών, μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας -όπως είναι ο Σταθμός του Μπράλου, η ανάδειξη των μνημείων (η γραμμή που καταργείται περνά πάνω από τη Γέφυρα του Γοργοπόταμου), η τουριστική αξιοποίηση της γραμμής και τελικά η επέκτασή της.

Ας πάρουμε την  πρωτοβουλία τώρα!


Κώστας Στοφόρος 


Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Προβολή του ντοκιμαντέρ "Portolago-Φαντάσματα στο Αιγαίο" στην Αθήνα

Φωτογραφία του Nikos Kafentzis.

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) συνεχίζει και τη νέα χρονιά τις προβολές του μηνιαίου κύκλου με τίτλο «Ιστορικά ντοκιμαντέρ Ελλήνων δημιουργών», στο Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ, στον Ταύρο.
Στο πλαίσιο αυτό, την Τετάρτη 17 Ιανουαρίου (ώρα 19:00), προβάλλεται το ντοκιμαντέρ «Portolago-Φαντάσματα στο Αιγαίο» (2017, 60’), συμπαραγωγής Cosmote TV, σε σενάριο- σκηνοθεσία της Ιωάννας Ασμενιάδου-Φωκά.
Αεροναύσταθμος, αμυντικές εγκαταστάσεις, πυροβολαρχίες και μια ολόκληρη νέα πόλη με μοναδικά αρχιτεκτονήματα είναι μερικά από τα έργα που έκαναν οι Ιταλοί στη Λέρο, την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ένα μικρό νησί με 7.500 Έλληνες κατοίκους φιλοξένησε έκτοτε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους στις εγκαταστάσεις αυτές. Στρατιώτες από διαφορετικές χώρες, έφηβοι, ψυχικά ασθενείς, πολιτικοί κρατούμενοι, πρόσφυγες και μετανάστες άφησαν τα σημάδια τους σε αυτόν τον τόπο.
Portolago
Το ντοκιμαντέρ απέσπασε το δεύτερο βραβείο καλύτερου ιστορικού ντοκιμαντέρ στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Πέρα από τα σύνορα», στο Καστελόριζο, ενώ η σκηνοθέτης έλαβε ειδική τιμητική διάκριση για ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους στο 11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest, στη Χαλκίδα.
Την προβολή θα προλογίσει η σκηνοθέτης Ιωάννα Ασμενιάδου-Φωκά, ενώ στο τέλος θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.
Η είσοδος είναι ελεύθερη. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
(Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 3418011, Δευτέρα - Παρασκευή 10:00-17:00)
Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠΔωρίδος 2 & Λεωφόρος Ειρήνης 14,Ταύρος
Τ: 210 3418051  |  www.piop.gr

Μια πόρτα ανοίγει το Σάββατο 20 Ιανουαρίου




Πόρτα ορθάνοιχτη μεταφορικά και κυριολεκτικά το Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018, στις 6:00 μμ στο φιλόξενο χώρο του Polis Art Cafe στην οδό Πεσμαζόγλου 5, στο κέντρο της Αθήνας. 

Τι είναι το iPorta.gr; Πού κατοικεί; Πού στοχεύει; Τι θέλει να πει; 

Για το περιοδικό μας θα μιλήσουν : 

α) η Μαρία Κοζάκου, Δημοσιογράφος και New Media Expert,

β) ο Γιάννης Πανούσης, Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παντείου Παν/μίου ,

γ) ο Μάνος Στεφανίδης, Ιστορικός Τέχνης και Αν. Καθηγητής του Καποδιστριακού Παν/μίου στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. 

Ένα πολύ ενδιαφέρον περιοδικού με εκλεκτούς συνεργάτες και πλούσια θεματολογία που αξίζει να ανακαλύψουμε http://www.iporta.gr/

Φωτογραφία του Κωστής Α. Μακρής.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Λούνα: Μια συγκλονιστική μαρτυρία για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης από τη Ρίκα Μπενβενίστε



Συνέντευξη που δημοσιεύτηκε το Σάββατο 30 Δεκεμβρίου στον Δρόμο της Αριστεράς


Λούνα: Μια συγκλονιστική μαρτυρία για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης από τη Ρίκα Μπενβενίστε

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

«Μια γυναίκα, η Λούνα, Θεσσαλονικιά Εβραία και επιζήσασα του Άουσβιτς, είναι το πρόσωπο γύρω από το οποίο πλέκεται στο βιβλίο αυτό μια ιστορική αφήγηση που εστιάζει στους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, στην πόλη τους, στη Shoah, στη φτώχεια και στα ανάποδα μεταπολεμικά χρόνια»

Έτσι ξεκινά η «Λούνα», ένα δοκίμιο ιστορικής βιογραφίας της Ρίκας Μπενβενίστε που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις. Η συγγραφέας, Καθηγήτρια Ιστορίας της Μεσαιωνικής Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας., είναι από εκείνους τους -λίγους- ιστορικούς που έχουν αναδείξει συστηματικά την ιστορία και την εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων…

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, το θέμα αυτό -θαμμένο επί της ουσίας- αναδεικνύεται και παίρνει μορφή.  Θα τολμήσω να πω ότι οι ενοχή και το συμφέρον εμπόδισαν και συσκότισαν την ιστορική έρευνα, δημιουργώντας μια ψευδή αφήγηση των γεγονότων.

Το τραγικό είναι ότι καμία κάθαρση δεν υπήρξε στην τραγωδία. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την εξόντωση του 96% των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Πολλές περιουσίες χτίστηκαν με βάση την αρπαγή των εβραϊκών περιουσιών. Πολλές πολιτικές καριέρες.

Ακόμη και σήμερα, άθλια ανθρωποειδή συνεχίζουν να σκορπούν το δηλητήριο του αντισημιτισμού. Νεοναζιστικές συμμορίες τυχαίνουν της αποδοχής μεγάλου τμήματος του πληθυσμού…

Η «Λούνα» είναι μια συγκλονιστική κατάθεση για μια ζωή σημαδεμένη από το Ολοκαύτωμα. Τη Shoah. Η Λούνα θα μπορούσε να είναι η θεία του καθενός μας. Που θα την συναντούσαμε στα οικογενειακά τραπέζια και στις γιορτές. Αυτό κάνει πιο δυσβάσταχτη την ιστορία της. Κι ας είναι επιζήσασα.

Θα ήθελα να χαρίσω αυτό το βιβλίο. Να το διαβάσω με φίλους. Να το παρουσιάσω σε σχολεία και βιβλιοθήκες. Να μοιραστώ τα πολλαπλά μηνύματα και τις αλήθειες του. Το θεωρώ -χωρίς υπερβολή- από τα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα το 2017.

Μια συζήτηση με τη συγγραφέα ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω…


Γιατί ένα βιβλίο σαν τη Λούνα σήμερα;

Η γενιά των ανθρώπων που επέζησαν από τις εκτοπίσεις και από τα ναζιστικά στρατόπεδα σιγά-σιγά φεύγει από τη ζωή. Ενώ γνωρίζουμε πλέον την ιστορία της εφαρμογής του ναζιστικού σχεδίου για την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης, διαθέτουμε δηλαδή και τα τεκμήρια και τις ερμηνείες, συνειδητοποιούμε ότι μπορεί να μας διαφεύγουν τα βάσανα ανθρώπων που έζησαν κοντά μας, που στα ανάποδα μεταπολεμικά χρόνια δεν έπαψαν να τυραννιούνται και οι οποίοι δεν άφησαν μαρτυρίες με τη δική τους φωνή. Ένα βιβλίο σαν τη «Λούνα» προσπαθεί, εκ των υστέρων πάντα, να τους πλησιάσει και να δείξει ότι, μολονότι  «αφανείς», αποτέλεσαν ξεχωριστό αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου μας. Το βιβλίο υποστηρίζει πως αν δεν σταθούμε στην εμπειρία τους, πάντοτε θα μας διαφεύγει ένα σημαντικό, δηλωτικό, κομμάτι της ιστορίας του πρόσφατου παρελθόντος.

 «Η ιστορία φτιάχνεται από πρόσωπα και όχι από απρόσωπες δομές που κατασκευάζει ο ιστορικός», γράφετε κάπου στην αρχή του βιβλίου. Θα θέλατε να μας αναλύσετε λίγο περισσότερο αυτή την άποψη;

Ασφαλώς,  οικονομικές,  κοινωνικές, πολιτικές, και πολιτισμικές δομές θέτουν όρια μέσα στα οποία ξεδιπλώνεται η ανθρώπινη δράση. Οπωσδήποτε, επίσης, δουλειά των ιστορικών είναι να κατανοήσουν πώς ο ατομικός βίος συναντά τις συλλογικές συμπεριφορές, τις κοινές αντιλήψεις, τα κοινά συναισθήματα. Πολλές φορές όμως, είναι ανάγκη να σκύψουμε σε πρόσωπα, σε προσωπικές διαδρομές, και να δούμε πώς στέκονται απέναντι σε διλήμματα που η ζωή δεν παύει να θέτει, κάποτε με βίαιο τρόπο, να δούμε πού οι διαδρομές τους συγκλίνουν με ένα συλλογικό πεπρωμένο, πού αποκλίνουν από αυτό, πώς εντέλει συμμετέχουν σε αυτό. Μια ιστορική μελέτη που ανασυνθέτει προσωπικές διαδρομές, τις κατανοεί μέσα στα όρια των δομών και ενίοτε σε σύγκρουση ή πέρα από αυτές.

Πιστεύετε ότι οι σημερινοί Έλληνες αντιλαμβάνονται στο βάθος του τι σήμαινε το Ολοκαύτωμα;

Δύσκολη ερώτηση, ίσως επειδή δεν ξέρουμε, ή εγώ δεν ξέρω, πώς μετριέται  το βάθος της αντίληψης. Με μνημονικές τελετές που πολλαπλασιάζονται; Με εκπαιδευτικά προγράμματα; Με την τέχνη που αντλεί από το Ολοκαύτωμα; Με την αντίσταση στο νεοναζισμό και στον αντισημιτισμό γενικότερα; Ίσως με όλα αυτά, χωρίς όμως τίποτα από αυτά να εγγυάται τη βαθιά κατανόηση. Θέλω να πω ότι παραμένω κάπως επιφυλακτική στις εκδηλώσεις του συρμού ή στην επιφανειακή ευπρέπεια, ότι παρακολουθώ ανήσυχη λεπτομέρειες στα λόγια που «ξεφεύγουν» κι ακόμη χειρότερα πολιτικές στάσεις  που «εκτρέπονται», ξύνοντας το εβραϊκό τραύμα, την ευρωπαϊκή πληγή, την ελληνική πληγή που δεν λέει να κλείσει.

Η τραγωδία είχε τελικά κάθαρση; Το γεγονός ότι επί της ουσίας τα εγκλήματα έμειναν ατιμώρητα, ενώ όσοι επωφελήθηκαν από την αρπαγή των περιουσιών των Εβραίων, μάλλον δεν είχαν καμία επίπτωση. Δεν θα έπρεπε κάποτε να μιλήσουμε με ονόματα για όλα αυτά;

Υπερβολικά συχνά τα εγκλήματα των ναζιστών και των συνεργατών τους έμειναν ατιμώρητα. Και αυτό, ας σημειωθεί, δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, ισχύει για τη Γερμανία (τις Γερμανίες παλαιότερα), ισχύει και για τις χώρες που κατακτήθηκαν από τους Ναζί. Οι παλαιότεροι γνώριζαν ονόματα, δεν μπορούσαν ή -πολύ συχνά- επέλεγαν να μην μιλήσουν με ονόματα. Οι καιροί ωριμάζουν, μαζί τους και ιστορικοί που εργάζονται ελεύθεροι,  και με ευθύνη θα κρίνουν οι ίδιοι.

Διαλέξατε να μη βάλετε φωτογραφίες της Λούνας στο βιβλίο σας. Γιατί αυτό;

Ήταν μια επιλογή που έγινε καθοδόν. Προβληματίστηκα γύρω από μια εικόνα του όμορφου νεανικού προσώπου της προπολεμικά, του πρησμένου από το οίδημα, σημαδεμένου από τα ναζιστικά εγκλήματα προσώπου της, το προσώπου που ξαναβρίσκει (;) τη φυσικότητά του και γερνάει. Προτίμησα να κρατήσω το πρόσωπό της, τα πρόσωπά της, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, μακριά από τον κίνδυνο να συνοψίζεται για κάποιους ο βίος σε μια τραυματισμένη όψη. Ήταν μια επιλογή, δεν ισχυρίζομαι ότι είναι η μοναδική ορθή αλλά ούτε μετανιώνω γι’ αυτήν.

Ποιο ζήτημα θα θέλατε να φωτίσετε σε κάποια επόμενη εργασία/ έρευνά σας;

Εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί το ζήτημα της  μετανάστευσης των Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα μετά το Ολοκαύτωμα, σε διάφορες χώρες, ιδιαίτερα στο Ισραήλ και την Αμερική. Διερωτώμαι για το βάρος του φαινομένου, για τις συνθήκες υλοποίησης της απόφασης, αλλά και για το ερώτημα τι κάνει κάποιους να φεύγουν ή τους κρατά στον γενέθλιο τόπο.


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

"Κόριννα": ένα βιβλίο για ένα ξεχωριστό μαθητικό περιοδικό

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο -μελέτη της συναδέλφου δημοσιογράφου Μαρίας Αδαμαντίδου.
Είναι η "Κόριννα" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΑΩ.

Το βιβλίο παρουσιάζει το περιοδικό Κόριννα που εξέδιδαν οι μαθήτριες 
του Αχιλλοπουλείου Παρθεναγωγείου τα χρόνια 1946-1949.
Η ιστορία του περιοδικού είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του ίδιου του σχολείου 
και καθρεπτίζει το υψηλό επίπεδο της εκπαίδευσης
που παρεχόταν στα κοριτσόπουλα της ελληνικής παροικίας του Καΐρου.
Η μελέτη επίσης περιγράφει γιατί το περιοδικό σταμάτησε ξαφνικά να εκδίδεται, 
λίγα χρόνια πριν έρθει η ανατροπή στην αιγυπτιακή πολιτική σκηνή.
Η έκδοση περιλαμβάνει αυτούσια 17 κείμενα των μαθητριών του Αχιλλοπουλείου 
διαλεγμένα από τα 9 τεύχη της δυσεύρετης πια Κόριννας
Τα γραπτά των κοριτσιών, που μιλούν για τα ιδανικά, τα όνειρά και την καθημερινότητά τους, είναι εύγλωττα ντοκουμέντα ελληνικής παιδείας, σχολικής κουλτούρας και του τρόπου ζωής της ακμάζουσας, ακόμη τότε, ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου.

Περισσότερα στις 22 Ιανουαρίου στις 7μμ στο εντευκτήριο του Συνδέσμου Αιγυπτιωτών Ελλήνων (3ης Σεπτεμβρίου 56, 1ος όροφος) όπου θα γίνει η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου