Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Βραδινός Περίπατος: Κινηματογραφικές και ρομαντικές ιστορίες κάτω από την Ακρόπολη


Βραδινός Περίπατος
Κινηματογραφικές και ρομαντικές ιστορίες κάτω από την Ακρόπολη

Τη Τετάρτη 23 Αυγούστου στις 7.30 το απόγευμα το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης οργανώνει έναν περίπατο στην Πλάκα που ξεκινώντας από την ιστορική οδό Τριπόδων θα μας ταξιδέψει σε κινηματογραφικές και ρομαντικές ιστορίες κάτω από την Ακρόπολη.

Ζευγάρια που έμειναν στην κινηματογραφική ιστορία, από τον Ελληνικό Κινηματογράφο ως το ...Χόλιγουντ. Από τον Αντωνάκη και την Ελενίτσα, στη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ...

Όμως θα μάθουμε ακόμα:

-Ποιος ήταν ο μεγάλος έρωτας του Κωστή Παλαμά; 
-Ποια ήταν τα «παιδιά της Βέρμαχτ»; 
-Η ρομαντική και δραματική ιστορία του Περικλή Γιαννόπουλου και της Σοφίας Λασκαρίδου…. 

Και ιστορίες που είδαν με τον δικό τους τρόπο σκηνοθέτες και σεναριογράφοι:

Η ανθισμένη αμυγδαλιά, ο Μιμήκος και η Μαίρη, η μυστηριώδης ζωή του Μπαρμπα Γιάννη Κανατά, αλλά και διάσημα ξένα ζευγάρια στην Ακρόπολη…

Αποτέλεσμα εικόνας για Σεφέρης μαρώ

Περπατάμε στα στενά της Πλάκας και γνωρίζουμε τις πιο ρομαντικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν ή αποτυπώθηκαν στο σελιλόιντ στη σκιά της Ακρόπολης. 

Οδηγός μας σε αυτό το ταξίδι στο χρόνο θα είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Στοφόρος.

Μετά τον περίπατό μας θα απολαύσουμε αποσπάσματα από ρομαντικές κινηματογραφικές ταινίες που διαδραματίζονται στη σκιά του Ιερού Βράχου

Η συμμετοχή κοστίζει συνολικά  10 ευρώ και περιλαμβάνει εκτός από τον περίπατο ξενάγηση στο Μουσείο
Για ομάδες των πέντε ατόμων και άνω προβλέπεται έκπτωση 20%

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων

Πλη­ρο­φο­ρίες:
Μου­σείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης-Εθνικό Κέντρο Έρευ­νας & Διά­σω­σης
Σχολικού Υλικού, Τριπόδων 23, Πλάκα, Αθήνα
210 3250341/
info@ekedisy.gr


Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Ο συγγραφέας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος






Την Κυριακή 20 Αυγούστου, μαζί με μια παρέα εκλεκτών συγχωριανών μου θα παρουσιάσουμε το βιβλίο μου "Η πέμπτη πόλη των Δωριέων -περιπέτεια στη Γκιώνα", εκεί όπου διαδραματίζεται: Στα Καστέλλια.
Στις 7 το απόγευμα σας περιμένουμε, τους μεν μεγάλους για να συζητήσουμε, τα δε παιδιά για να παίξουμε ένα διαφορετικό κυνήγι θησαυρού, ψάχνοντας για την χαμένη πόλη των Δωριέων.
Τόπος συνάντησης μας η νέα μας Δημοτική Βιβλιοθήκη που στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο του χωριού.
Την εκδήλωση διοργανώνουν ο Προοδευτικός Σύλλογος "Τα Καστέλλια" και η εφημερίδα "Καστελλιώτικα Νέα"






Λίγα λόγια για το βιβλίο «Η Πέμπτη πόλη των Δωριέων- περιπέτεια στη Γκιώνα» (εκδόσεις Κέδρος)/ Σημείωμα του συγγραφέα


Το βιβλίο αυτό είναι προϊόν μυθοπλασίας. Μην αναζητήσετε την πέμπτη πόλη των Δωριέων. Υπάρχει μόνο στη φαντασία μου. Ωστόσο η καταστροφή της Γκιώνας, που συντελείται εδώ και δεκαετίες, είναι πραγματική. Είναι ένα έγκλημα εναντίον της φύσης.

Στην αναλυτικότατη μελέτη του Δημήτρη Μπάκα «Η ιστορία της λεηλασίας του ορυκτού πλούτου της Φωκίδας» θα βρείτε όλα τα πραγματικά στοιχεία που αξιοποιήθηκαν σε αυτό το βιβλίο. Εφόσον σας ενδιαφέρει, μπορείτε να τη διαβάστε ολόκληρη στο διαδίκτυο  
.
Για τα ιστορικά στοιχεία αλλά και πηγή έμπνευσης για να γραφτεί αυτό το μυθιστόρημα είναι η μελέτη του Παναγιώτη Αθ. Τσακρή «Η Αρχαία Δωρίς: Η Μητρόπολη των Δωριέων» που αποτέλεσε και τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1970  . Σε αυτό το βιβλίο περιλαμβάνεται όντως εξαιρετικός χάρτης της περιοχής (χωρίς σημείωση για τη φανταστική Λαυσία).

Σημαντικές στάθηκαν οι συζητήσεις με το Δημήτρη Χαλατσά, δικηγόρο, συγγραφέα και βαθύ γνώστη της Ιστορίας. Τα Απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το Φεβρουάριο του 2007, παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για το χωριό και την (πραγματική) συνάντηση που κάλεσε ο Άρης Βελουχιώτης στο Μύλο των Καστελλίων. Η εισήγηση του ίδιου σε ένα συνέδριο στους Δελφούς για τους αρχαιολογικούς χώρους της Παρνασσίδας, που περιλαμβάνεται στον τόμο Οι αρχαιολογικοί χώροι της Παρνασσίδας (Αθήνα 2005), σε έκδοση της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Φωκίδας, καθώς και το κείμενο του αείμνηστου Γεωργίου Πουρνάρα για τη Δρυόπη   -που περιλαμβάνεται στην ίδια έκδοση- έδωσαν σχήμα σε όσα είχα στο μυαλό μου και μου χάρισαν   το όνομα «Λαυσία», που όντως έχει βρεθεί σε επιτύμβια στήλη.

Πολύτιμη πηγή υπήρξε, φυσικά, η εφημερίδα Καστελλιώτικα Νέα, τη οποία εκδίδει συνεχώς από το 1963, ο Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια». 

Χάρη στο συμπατριώτη μας Παναγιώτη Μπάσσιο  , μπορείτε να βρείτε όλα τα φύλλα της στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.kastelliotikanea.gr/loc_kn/efimerida.asp Η εφημερίδα πρωτοστατεί εδώ και χρόνια στην ανάδειξη της ιστορίας και των παραδόσεων του χωριού, αλλά και στη μάχη για την προστασία της Γκιώνας, αποτελώντας πρότυπο αδέσμευτης δημοσιογραφίας.

Για να γραφτεί οτιδήποτε, ανέσυρα από τη μνήμη μου πολλά διαβάσματα  σχετικά με την ελληνική ιστορία, που πολλοί επικαλούνται αλλά λίγοι γνωρίζουν.

Επίσης, πηγή αποτελούν οι ατέλειωτοι περίπατοι και εκδρομές   από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, καθώς και οι αφηγήσεις του πατέρα μου  και άλλων συγχωριανών από τα Καστέλλια.

Στο βιβλίο είναι αρκετές οι αναφορές στο έργο του Γιάννη Μαρή. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο πρώτος λόγος είναι πως όταν γραφόταν το βιβλίο γιορτάζαμε τα   εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Ο δεύτερος, πως ο Μαρής ανήκει στους λίγους συγγραφείς που μέσα από τη μυθοπλασία ανέδειξαν το ζήτημα της κλοπής αρχαιολογικών θησαυρών   από τους ναζί, αλλά και την ατιμωρησία που επεφύλαξε το ελληνικό κράτος στους συνεργάτες των στρατευμάτων Κατοχής.

Τέλος, πολλά οφείλω σε όσους στήριξαν τη δημιουργία της Εταιρείας Δωρικών και Δρυοπικών Μελετών, η οποία δυστυχώς μετά το θάνατο του προέδρου της, Γ. Πουρνάρα, έπαψε να λειτουργεί.
Ελπίζω το βιβλίο αυτό να αποτελέσει έναυσμα ώστε να στραφεί το ενδιαφέρον  της κοινής γνώμης σε όσα συμβαίνουν στην Γκιώνα. Να ξυπνήσει κάποιους από τον «αιώνιο ύπνο» τους, και επιτέλους να αναδειχτεί η ιστορική μας κληρονομιά.

Όσο   για το αν είναι κατάλληλο ένα τέτοιο βιβλίο για παιδιά, σας παραπέμπω στο ποίημα του Αναγνωστάκη που έχω ως προμετωπίδα:
«Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Oνόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.»

Μ. Αναγνωστάκης, «Στο παιδί μου», Τα ποιήματα, Πλειάς

Σκεφτείτε το.
Από την πλευρά μου, γράφοντας, ταξίδεψα κι εγώ στην παιδική μου ηλικία, ξανάζησα τις περιπέτειες και τις σκανδαλιές μας.
Η επιστροφή στο αγαπημένο μου χωριό ήταν λοιπόν κι ένα ταξίδι στο χρόνο που θέλησα να μοιραστώ με μικρούς και μεγάλους.


ΥΓ Την Παρασκευή 18 Αυγούστου θα βρεθούμε στο "μπαλκόνι της Γκιώνας", την Καλοσκοπή για άφθονο παιχνίδι και παραμύθια

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Υπερπλήρης ο κινηματογραφικός περίπατος για τις 26 Ιουλίου -επαναλαμβάνεται 2 Αυγούστου!

Αποτέλεσμα εικόνας για βουγιουκλάκη παπαμιχαήλ διπλοπεννιες

Τη Τετάρτη 2 Αυγούστου στις 7.30 το απόγευμα το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης οργανώνει έναν περίπατο στην Πλάκα που ξεκινώντας από την ιστορική οδό Τριπόδων θα μας ταξιδέψει σε κινηματογραφικές και λογοτεχνικές ιστορίες κάτω από την Ακρόπολη.

Γνωστές και άγνωστες στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου με ταινίες που άφησαν εποχή κι έχουν γυριστεί στους δρόμους, στα σπίτια και στα ταβερνάκια της Πλάκας.

Λογοτέχνες που έζησαν στιγμές ερωτικές, αλλά και στιγμές δραματικές και τις αποτύπωσαν με μοναδικό τρόπο σε ποιήματα και πεζογραφήματα.

Περπατάμε στα στενά της Πλάκας και γνωρίζουμε τις πιο ρομαντικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν στη σκιά της Ακρόπολης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μετά τον περίπατό μας στη  αυλή του Μουσείου θα απολαύσουμε αποσπάσματα από ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί στην Πλάκα.

Οδηγός μας σε αυτό το ταξίδι στο χρόνο θα είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Στοφόρος.

Η συμμετοχή κοστίζει συνολικά  10 ευρώ και περιλαμβάνει εκτός από τον περίπατο ξενάγηση στο Μουσείο
Για ομάδες των πέντε ατόμων και άνω προβλέπεται έκπτωση 20%

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων
info@ekedisy.gr

Πλη­ρο­φο­ρίες:
Μου­σείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης-Εθνικό Κέντρο Έρευ­νας & Διά­σω­σης
Σχολικού Υλικού, Τριπόδων 23, Πλάκα, Αθήνα
210 3250341 

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Ζβούρες στο Καρλόβασι




"Παίζουμε δική μας μουσική. Μεταξύ παράδοσης και rock περνώντας κατά διαστήματα κι από ethnik jazz. Οι στίχοι και η μουσική είναι δικά μας. Έχουμε ξεκινήσει φέτος το καλοκαίρι να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας. Είναι η τρίτη εμφάνιση. Οι δυο προηγούμενες στέφθησαν με  επιτυχία και είχαμε μεγάλη ανταπόκριση από το κόσμο...", λέει ο Λουκάς Τζόγιας, μέλος του συγκροτήματος Ζβούρες που θα εμφανιστεί αυτή τη φορά σε έναν πολύ όμορφο χώρο, στο Azurro στο Καρλόβασι που στην ασπρόμαυρη φωτογραφία μπορούμε να το δούμε στη  μορφή και τη λειτουργία που είχε παλιότερα: Ένα από τα πολλά βυρσοδεψεία που στα τέλη του 19ου και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα οδήγησαν σε μεγάλη ανάπτυξη την πόλη αυτή της Σάμου.  
Όσοι βρεθείτε εκεί στις 5 Αυγούστου, και πιστέψτε με αξίζει να το κάνετε, μπορείτε να απολαύσετε μαι μοναδική μουσική βραδιά!

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Σοφίαν Ζητεί μια εκπληκτική μικρού μήκους ταινία από την Academy of Hellenic Paideia

Φωτογραφία της Demetra Varsami.

Academy of Hellenic Paideia.  Ένα σχολείο στη Νέα Υόρκη, που κάνει τη διαφορά. Είχα τη χαρά να μιλήσω παλιότερα με τους μαθητές μέσω skype κι από τότε παρακολουθώ την πλούσια δράση του. Όμως τώρα πραγματικά ξεπέρασαν τον εαυτό τους με την ταινία "Σοφίαν ζητεί" που δημιούργησαν. καθημερινές καταστάσεις και συγκρούσεις, όπου σε κάθε μια εμφανίζεται ένα κορίτσι -άγγελος λέγοντας ένα Δελφικό Παράγγελμα -ένα μικρό απόφθεγμα-  που δένει με την κάθε περίσταση.
Αξίζει να το απολαύσετε ολόκληρο στο youtube: 
https://www.youtube.com/watch?v=dt6l7zxUe3Q&feature=youtu.be
Στις φωτογραφίες μια από τις μικρές πρωταγωνίστριες και οι  ...θαυμαστές της!

Οι συντελεστές:

Sofian Ziti (Seek Wisdom)
Sofia (wisdom), appears like a little girl, to give wisdom to people, using Delphic Maxims.
Production: Academy of Hellenic Paideia 2017
Director: Alex Agisilaou
Script: Konstantinos Doikos
Childrens Acting Coach: Ioanna Katsarou


Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.Φωτογραφία της Demetra Varsami.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Κινηματογραφικός & Λογοτεχνικός Περίπατος στη Πλάκα



Τη Τετάρτη 26 Ιουλίου στις 7.30 το απόγευμα το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης οργανώνει έναν περίπατο στην Πλάκα που ξεκινώντας από την ιστορική οδό Τριπόδων θα μας ταξιδέψει σε κινηματογραφικές και λογοτεχνικές ιστορίες κάτω από την Ακρόπολη.
Γνωστές και άγνωστες στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου με ταινίες που άφησαν εποχή κι έχουν γυριστεί στους δρόμους, στα σπίτια και στα ταβερνάκια της Πλάκας.
Λογοτέχνες που έζησαν στιγμές ερωτικές, αλλά και στιγμές δραματικές και τις αποτύπωσαν με μοναδικό τρόπο σε ποιήματα και πεζογραφήματα.
Περπατάμε στα στενά της Πλάκας και γνωρίζουμε τις πιο ρομαντικές ιστορίες που διαδραμτίστηκαν στη σκιά της Ακρόπολης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα
Μετά τον περίπατό μας στη  αυλή του Μουσείου θα απολαύσουμε αποσπάσματα από ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί στην Πλάκα.
Οδηγός μας σε αυτό το ταξίδι στο χρόνο θα είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Στοφόρος.

Η συμμετοχή κοστίζει συνολικά  10 ευρώ και περιλαμβάνει εκτός από τον περίπατο ξενάγηση στο Μουσείο
Για ομάδες των πέντε ατόμων και άνω προβλέπεται έκπτωση 20%

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων
info@ekedisy.gr

Πλη­ρο­φο­ρίες:
Μου­σείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης-Εθνικό Κέντρο Έρευ­νας & Διά­σω­σης
Σχολικού Υλικού, Τριπόδων 23, Πλάκα, Αθήνα
210 3250341 

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Οι ζωγραφιές των παιδιών από το Καρλόβασι για τον Χαμένο μύθο του Αισώπου

Μέσα στις πολλές χαρές που μου επεφύλαξε η Σάμος και το Καρλόβασι ήταν και οι όμορφες ζωγραφιές των παιδιών από το Δημοτικό Σχολείο Μεσαίου Καρλοβάσου που κόσμησαν τη βραδιά και προβάλλονταν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου.
Ευχαριστώ τα παιδιά και τις δασκάλες τους Μαρία Μπαρμπάκη και Κατερίνα Μανουσάκη για την πολύτιμη βοήθεια



















Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Σαμιώτικο κρασί


"...Ευτυχώς στο σπίτι των φίλων τους τα παιδιά κάθισαν χωριστά από τους μεγάλους. Τα σνίτσελ ήταν στ’ αλήθεια τα νοστιμότερα που είχαν φάει τη ζωή τους. Λεπτά -λεπτά και τραγανά, με χρυσαφένιο χρώμα. Το βουναλάκι που είχε φτιάξει η Αντρέα εξαφανίστηκε, όπως και η μεγάλη γαβάθα με την πατατοσαλάτα που το συνόδευε. Οι μεγάλοι άδειασαν και κάμποσα μπουκάλια Σάμαινα. Δεν χρειαζόταν να το ξέρεις, αρκεί να άκουγες τις εύθυμες και δυνατές φωνές τους.


Τα παιδιά δεν πρόλαβαν ούτε «ΕΥ-ΠΟ», «ΛΥ-ΠΟ» να πούνε. Με το που ακούμπησαν τα κεφάλια τους στα μαξιλάρια αποκοιμήθηκαν...."

Κώστας Στοφόρος, Ο χαμένος μύθος του Αισώπου, εκδόσεις Μίνωας

Πάλι στη Σάμο μετά από καιρό και φυσικά βρήκα την ευκαιρία να τιμήσω το καταπληκτικό Λευκό ξηρό, μοσχάτο κρασί τη Σάμαινα, αλλά και το μικρό του παιδί το ...Σαμαινάκι!

Φυσικά και μέσα στο βιβλίο υπάρχουν κάμποσες αναφορές, ενώ και ο Ενιαίος Οινοποιητικός Αγροτικός Συνεταιρισμός Σάμου στάθηκε δίπλα μου τόσο στην παρουσίαση του Χαμένου μύθου του Αισώπου στην Αθήνα, όσο και στο Καρλόβασι.


Με χαρά έμαθα ότι λειτουργεί κι ένα  θαυμάσιο Μουσείου Σαμιακού Οίνου. Διαβάζω:

"... Το Μουσείο Σαμιακού Οίνου, που εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2005, είναι ένας «ζωντανός» χώρος εικονικής ιστορικής πραγματικότητας για το σαμιακό κρασί και την Ένωση Ονοποιητικών Συνεταιρισμών Σάμου.
Αρχικά ιδιωτικό οινοποιείο και αργότερα αποθήκη και βαρελοποιείο της Ένωσης, το κτήριο του μουσείου αποτελεί «ζωντανό» έκθεμα, όντας «μπολιασμένο» με το σαμιακό Μοσχάτο και τα κρασιά του. Ακόμα και οι μεγάλες ξύλινες δεξαμενές, εκθέματα σήμερα του μουσείου, ήταν κάποτε χρηστικές.
Η διαρρύθμισή του, αποτέλεσμα σύγχρονης μουσειακής επιστήμης, ταξιδεύει γλαφυρά στο χρόνο, κερδίζοντας, αλλά αφήνοντας ξεκούραστο τον επισκέπτη. Η παραδοσιακή οινοποίηση, τα εργαλεία, οι δεξαμενές της και τα όργανα χημείου, αλλά και η κατασκευή βαρελιών, ζωντανεύουν, μέσω εκθεμάτων που φτάνουν σε βάθος χρόνου τον αιώνα. Έγγραφα, βραβεία, φιάλες οίνου, φωτογραφίες και αντικείμενα γραφείου συμπληρώνουν το ιστορικό παζλ. Κορυφαίας έμπνευσης είναι η αναπαράσταση της καλλιέργειας των αμπελιών σε πεζούλες (όπως συνηθίζεται στο νησί), που απεικονίζει πως φυτρώνει και αναπτύσσεται το αμπέλι μέχρι την στιγμή του τρύγου. Δεν λείπουν και οι κάβες, μια βαρελιών και μία φιαλών και μάλιστα εν χρήσει, προσθέτοντας ακόμα μεγαλύτερη ζωντάνια στο χώρο, συνδέοντάς τον με το παρόν.
Στο Μουσείο Οίνου λειτουργεί εξοπλισμένος συνεδριακός χώρος, για χρήση από την Ένωση Ονοποιητικών Συνεταιρισμών Σάμου ή άλλους φορείς.
Χορτασμένος από ιστορία, αλλά «διψασμένος» για κρασί ο επισκέπτης, μπορεί, τέλος, να δοκιμάσει ή και να αγοράσει τα κρασιά της ΕΟΣΣ, στο ειδικό κατάστημα του Μουσείου...."

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Αγία Κιουρά


"....Ανηφόρισαν προς την Αγία Κιουρά. Ο παππούς Λευτέρης και η γιαγιά Ζωή κρατιόντουσαν από το χέρι. Ήταν ο δικός τους τόπος. Εκεί που, από ένα βλέμμα, είχε ξεκινήσει η κοινή τους ζωή.
Μπήκαν στην εκκλησία με τις παράξενες ζωγραφιές. Αυτό που αμέσως έκανε εντύπωση στην Αντιγόνη ήταν τα μάτια του Χριστού και των αγίων. Δεν έμοιαζαν με καμία από τις εικόνες που είχε δει ως τότε.
Ο Χαμντάν, η Αϊσέ και ο Ελίας τους ακολούθησαν κάπως ντροπαλά στο εκκλησάκι. Ο παππούς τους μίλησε για την ιστορία του. Για την αγιογράφηση από τους εξόριστους στο Παρθένι, που κατάφεραν μέσα από τις εικόνες να μιλήσουν και για τα δικά τους πάθη. Ο Χαμντάν κοιτούσε προσηλωμένος τον παππού και κάθε τόσο γυρνούσε το βλέμμα του στις εικόνες, κουνώντας το κεφάλι του καταφατικά.
Τα παιδιά τούς είχαν ήδη αφήσει και κατηφόριζαν προς την παραλία. Ακόμη κι ο Ελίας βούτηξε μαζί τους στα διάφανα, σμαραγδένια νερά. Δυο νησάκια διακρίνονταν στο βάθος: η Στρογγυλή και η Τρυπητή...." (Κώστας Στοφόρος, Ο Κώδικας της Λέρου  -περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης, εκδόσεις Κέδρος) 





Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Η Έρη Ρίτσου για τον Χαμένο μύθο του Αισώπου


Παρασκευή βράδυ, στις 30 Ιουνίου παρουσιάσαμε στο Καρλόβασι, στην Χατζηγιάννειο Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου τον "Χαμένο μύθο του Αισώπου".
Μπορείτε να δείτε εδώ τα σχετικά.

Για το βιβλίο μίλησαν η Μαρία Πρεσβέλου, ο Λουκάς Τζόγιας και η Έρη Ρίτσου.
Τους ευχαριστώ θερμά και τους τρεις



Το κείμενο της Έρης Ρίτσου είναι αυτό που ακολουθεί



Κώστας Στοφόρος: Ο χαμένος μύθος του Αισώπου

Πριν από λίγο καιρό, όταν οι «Σβούρες» ετοίμαζαν την πρώτη παρουσίαση της μουσικής δουλειάς τους, είχα συναντηθεί με τον Λουκά Τζόγια στην Πλατεία του Μεσαίου.  «Να μου πεις τι έχεις γράψει για να μην συμπέσουμε» μου είπε.  «Δεν έχω γράψει τίποτα ακόμα για την παρουσίαση αλλά καθόλου δεν πειράζει αν συμπέσουμε» απάντησα.  

Το σκεφτόμουνα μετά κι αναρωτιόμουνα πώς είναι δυνατόν να μην συμπέσουμε, όταν και οι δυο είμαστε Καρλοβασίτες, και οι δυο ξέρουμε την ιστορία μας, και οι δυο αναγνωρίζουμε μέσα στις περιγραφές του Στοφόρου τα μέρη όπου περπατήσαμε σαν παιδιά και περπατάμε ακόμα.  Δεν υπάρχει περίπτωση να μην «συμπέσουμε» όλοι οι Καρλοβασίτες.  Για μας λοιπόν, το βιβλίο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία και νομίζω δίνει μεγαλύτερη χαρά απ’ ό,τι σε οποιονδήποτε άλλον αναγνώστη σ’ αυτήν τη χώρα.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή.   

«Η λογοτεχνία πρέπει να διασκεδάζει και να διδάσκει.  Με αυτήν τη σειρά.»  έλεγαν οι Βικτωριανοί συγγραφείς. Και «Ο χαμένος μύθος του Αισώπου» κάνει ακριβώς αυτό. Μας διασκεδάζει, με τον μύθο που έχει δημιουργήσει ο Κώστας Στοφόρος και μας διδάσκει την ιστορία μας.  Και είναι γνωστό σε όλους μας, από την πείρα μας, πως τα πράγματα που μαθαίνεις με τρόπο ευχάριστο και όχι καταναγκαστικό, σου μένουν πια όχι μόνο σαν γνώση χωνεμένη αλλά σαν βίωμα.  Από αυτή την άποψη λοιπόν, το βιβλίο τούτο είναι ένα βιβλίο πολύτιμο για τα παιδιά και έρχεται να κάνει αυτό που η κουτσή παιδεία μας αδυνατεί:  Να τα μάθει και να τα μάθει διασκεδάζοντάς τα.  Και μαζί με τα παιδιά, μαθαίνουμε ή ανακαλούμε στη μνήμη τις γνώσεις που είχαμε και μεις.  Δεν είναι λοιπόν μόνο ένα βιβλίο για παιδιά αλλά και για μεγάλους και διαβάζεται εξ ίσου ευχάριστα και από τους ενήλικες.

Η ιστορία ξεκινάει με μια οικογένεια που έρχεται στη Σάμο, τόπο καταγωγής των γονιών για να περάσει τις διακοπές της.  Και ξεκινάει έξυπνα, με τα παιδιά να δυσανασχετούν για την επιλογή του μέρους των διακοπών.  Τι να κάνουν, πώς να περάσουν την ώρα τους;  Πώς να διασκεδάσουν σ’ αυτό το μέρος, μόνοι, χωρίς τους φίλους τους; Και δυσανασχετούν επίσης, τουλάχιστον ο μικρός γιος, με τη μανία της μητέρας του να τους «μάθει» πράγματα.  Σιγά-σιγά όμως οι ιστορίες του παρελθόντος είτε αφορούν το καπλάνι της βιτρίνας που βρίσκεται στο Παλαιοντολογικό Μουσείο των Μυτιληνιών, είτε αφορούν την κατασκευή του Ευπαλίνειου ορύγματος, είτε αφορούν τον Πολυκράτη και την ιστορία του δαχτυλιδιού του αρχίζουν να αποκτούν ενδιαφέρον.  Ήδη λοιπόν από τα πρώτα δύο εισαγωγικά κεφάλαια του βιβλίου, όπου η οικογένεια έχοντας φτάσει με το αεροπλάνο μένει για λίγο στο Πυθαγόρειο, παίρνουμε το πρώτο μάθημα.  Η γνώση εκτός από χρήσιμη μπορεί να είναι και διασκεδαστική, καλό λοιπόν είναι να μην ξεκινάμε με προκαταλήψεις.  Στη συνέχεια, μαζί με τις κυρίως διακοπές τους στο Καρλόβασι πια, οι προκαταλήψεις των παιδιών καταρρίπτονται η μία μετά την άλλη.  Μπορείς να διασκεδάσεις και χωρίς ίντερνετ.  Μπορείς να περάσεις όμορφα και διασκεδαστικά και χωρίς τηλεόραση.  Μπορείς να απολαύσεις τις διακοπές σου και χωρίς τις ανέσεις του πεντάστερου ξενοδοχείου.

Γραμμένο με απίστευτο χιούμορ, που εκφράζεται κυρίως μέσα από τις σκέψεις και τις ατάκες των παιδιών, το βιβλίο εξελίσσεται σε μια ιστορία μυστηρίου με γρίφους οι οποίοι πρέπει να λυθούν, μια περιπέτεια με κινδύνους και αίσιο τέλος, που διαβάζεται απνευστί.

Ο Παντελής και η Χριστίνα με τα δυο τους παιδιά τη Ρόδη και τον Λυκούργο φιλοξενούνται στο Καρλόβασι στο σπίτι των θείων της Χριστίνας, του θείου Πυθαγόρα και της θείας Διαμαντούλας.  Το πάθος του θείου Πυθαγόρα για τον Λυκούργο Λογοθέτη θα είναι  αφορμή για να μπλεχτούν σε μια απίστευτη περιπέτεια.  Θα είναι επίσης το μέσον για να μάθουμε όλοι για τον πρωτεργάτη της Επανάστασης του 1821 στη Σάμο, για τους Καρμανιόλους και τους Καλικάντζαρους. Οι αφηγήσεις όμως του θείου Πυθαγόρα, δεν αφορούν μόνο ιστορικά γεγονότα ή τους βίους μεγάλων ανθρώπων που επηρέασαν την ανθρωπότητα ολόκληρη, όπως ο Αίσωπος, αλλά και τη σύγχρονη ιστορία του Καρλοβάσου, με την Πορφυριάδα, τις συναυλίες και τα θεατρικά δρώμενα στον αύλειο χώρο της, το αγγειοπλαστείο του Κοντορούδα, τα βυρσοδεψεία.  Νομίζω ακόμα πως ένα από τα μεγάλα χαρίσματα αυτού του βιβλίου είναι πως ο Κώστας Στοφόρος καταφέρνει με τρόπο απλό και απολύτως φυσιολογικά μέσα στην αφήγησή του να περάσει και διάφορες «ηθογραφικές» πληροφορίες, από τα χαρακτηριστικά σαμιώτικα φαγητά που σερβίρει η θεία Διαμαντούλα στο γιορτινό τραπέζι της υποδοχής, μέχρι το πώς φτιάχνεται το καλό δόλωμα για το πεταχτάρι, χωρίς ποτέ να έχει την αίσθηση ο αναγνώστης του ότι πρόκειται για κάτι «κατασκευασμένο» που απλώς έπρεπε να ειπωθεί, μια που όλες τούτες οι πληροφορίες εντάσσονται απολύτως μέσα στον γενικότερο μύθο.  Εξαιρετικός είναι επίσης το τρόπος με τον οποίο ο Στοφόρος ενσωματώνει μικρές ιστορίες στον κυρίως μύθο του, και με μια μόνο φράση θίγει θέματα σοβαρότατα.  

Έτσι, μιλώντας για τα γειτονόπουλα, τον Νικόλα και τη Μπέρτα, ο θείος Πυθαγόρας λέει με δυο λόγια την ιστορία των γονιών τους του ναυτικού Στρατή, που χάθηκε σε ναυάγιο και της Αυστριακής Αντρέα, και με μια φράση δίνει ένα ερέθισμα για συζήτηση. Ο Στρατής που δούλευε στα καράβια στη γραμμή Σάμος-Πειραιάς έθιξε κάποιο θέμα ασφάλειας του πλοίου και απολύθηκε. Κανένας δεν τον προσλάμβανε και αναγκάστηκε να μπαρκάρει για μακρινά ταξίδια και να λείπει μήνες. Η Αντρέα έμενε μήνες μόνη και είχε να αντιμετωπίσει και τις κουτσομπόλες του Καρλοβάσου. Βλέπουμε δηλαδή πως με δύο φράσεις εισάγονται δυο πολύ σοβαρά θέματα.  Οι συνέπειες τις οποίες μπορεί να υποστεί ένας φιλότιμος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το γενικό καλό όπως ο Στρατής, και η «αρρώστια» του κουτσομπολιού που κυρίως εκδηλώνεται στα μικρά μέρη, όπου όμως τελικά η αλληλεγγύη που έχει ο κόσμος υπερισχύει, γι’ αυτό και μετά τον πνιγμό του Στρατή όλοι αποδέχονται και πολλοί στηρίζουν την Αντρέα.

Φυσικά όπως καταλαβαίνετε, δεν πρόκειται να πω κουβέντα για το ποιο ήταν το μυστικό, ο θησαυρός που άφησε κρυμμένο ο Λυκούργος Λογοθέτης «ο μεγάλος μας πρόγονος» όπως τον αποκαλεί ο θείος Πυθαγορας, γιατί δεν θέλω καθόλου να το χαλάσω γι’ αυτούς που πρόκειται να διαβάσουν το βιβλίο.  Όπως είπα είναι μια ιστορία μυστηρίου και περιπέτειας και σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι αποκαλύψεις δεν είναι ευπρόσδεκτες.

Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι πως κάθε κεφάλαιο εισάγει ένα θέμα και μέσα από την κουβέντα των ηρώων περνάει όλη η ιστορία του τόπου, από την ιταλική κατοχή και τον εμφύλιο μέχρι τη Χούντα.  Και όλα αυτά μαζί με εξαιρετικές περιγραφές της Σαμιώτικης φύσης, ειδικά της περιοχής του Καρλοβάσου με την ακρογιαλιά στο Ποτάμι και τους καταρράκτες, που διαβάζοντάς τες θέλεις να σηκωθείς και να πας να τα δεις ακόμα μια φορά, καθώς και την περιγραφή της διαδρομής προς Μικρό και Μεγάλο Σεϊτάνι και τις ομορφιές της φύσης στις ακρογιαλιές αυτές.  Η περιγραφή τέλος της «παράστασης» της φώκιας που συνάντησαν στον δρόμο της επιστροφής απ’ το Σεϊτάνι, έφερε στο μυαλό μου την Αργυρώ και την ανθρώπινη μικρότητα και κακία.  Και αυτό είναι επίσης ένα μάθημα που παίρνει κανείς διαβάζοντας το βιβλίο τούτο.  Τα πράγματα και οι άνθρωποι, δεν είναι πολλές φορές αυτό που φαίνονται.  Η ευγένειά τους μπορεί να είναι μόνο μια βιτρίνα. Χρειάζεται λοιπόν μεγάλη προσοχή όταν κάνουμε νέες γνωριμίες.  

Καμμιά φορά το ένστικτό μας μας οδηγεί πιο σωστά απ’ ό,τι οι κοινωνικές μας γνώσεις, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τη Ρόδη στην πρώτη επαφή της με τον δημοσιογράφο Γκίκα.  Καλό θα είναι να μην παίρνουμε τοις μετρητοίς αυτά που ο άλλος λέει για τον εαυτό του αλλά να σχηματίζουμε τη δική μας εντύπωση, έχοντας προηγουμένως μελετήσει τον χαρακτήρα του άλλου.  Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό «μάθημα» ειδικά για τα παιδιά, που λόγω της αθωότητάς τους και της έλλειψης εμπειριών, δείχνουν εμπιστοσύνη πάντα και είναι πρόθυμα να πιστέψουν αυτά που λέει κάποιος.

Μέχρι όμως να ολοκληρωθεί το «μάθημα» περί ανθρώπων, οι πληροφορίες για τον τόπο συνεχίζονται καταιγιστικά.  Σειρά έχουν τα ταμπάκικα και οι γνώσεις που αποκομίζουν τα παιδιά για το πώς δούλευαν και τι σήμαιναν για την οικονομία του τόπου με την βόλτα τους ανάμεσα στα κουφάρια πια των λαμπρών βιομηχανικών κτιρίων και στο Μουσείο Βυρσοδεψίας, δυστυχώς κλειστό στις μέρες μας.  Μαζί όμως με τις πρακτικές πληροφορίες ο Στοφόρος δεν παραλείπει την αναφορά και στην λογοτεχνία με μνεία του βιβλίου του Κώστα Καλατζή «Το ταμπάκικο», ακριβώς όπως είχε κάνει σε προηγούμενα κεφάλαια με αναφορές στον Ρίτσο και θα συνεχίσει να κάνει αναφέροντας το ιστορικό έργο του Αλέξη Σεβαστάκη, ενώ δεν παραλείπει να πει και την ιστορία της Αιγύπτιας Σταχτοπούτας.

Στα τελευταία κεφάλαια, ο γρίφος που λύνεται μετατρέπει την πλοκή σε αστυνομική πλέον περιπέτεια και οι κακοί αποκαλύπτουν τον πραγματικό εαυτό τους.  Το τέλος θα έλεγα είναι «αίσιο και μη».  Αίσιο γιατί όλοι είναι ασφαλείς και καλά αλλά παράλληλα μια απώλεια τους στεναχωρεί, ειδικά τον θείο Πυθαγόρα, ο οποίος θα βρεθεί και στο στόχαστρο των αδηφάγων μέσων κοινωνικής δικτύωσης που λειτουργούν σε ένα μεγάλο μέρος τους σαν τις κουτσομπόλες του χωριού.  Το κύριο πάντως είναι πως η περιπέτεια αυτή ωρίμασε τα παιδιά και αυτό έγινε κατανοητό και από τους γονείς τους, έτσι ο πατέρας τους αποφασίζει να τους μιλήσει σαν να είναι ενήλικες και να τους εμπιστευθεί αυτά που τον απασχολούν και που είναι πολύ μικρότερα τελικά από αυτά που είχαν φοβηθεί τα παιδιά βλέποντας την κακή του διάθεση.  Ένα λοιπόν τελευταίο «μάθημα» για τους γονείς αυτή τη φορά, είναι να εμπιστεύονται τα παιδιά τους και να ξέρουν πως η αλήθεια είναι χίλιες φορές προτιμότερη απ’ τις αποσιωπήσεις που μπορεί να δημιουργούν πολύ χειρότερα σενάρια στο μυαλό των παιδιών.


Συνοψίζοντας θα έλεγα πως «Ο χαμένος μύθος του Αισώπου» είναι ένα βιβλίο που τα έχει όλα.  Περιπέτεια, λυρισμό, χιούμορ, πληροφορίες, γνώσεις, παρατηρήσεις για τα ανθρώπινα, σκηνές τρυφερές που δείχνουν την αγάπη της οικογένειας και την αγάπη προς τους συνανθρώπους, μαθήματα ζωής.  Ένα βιβλίο που όπως ήδη είπα διαβάζεται απνευστί προκαλεί το ενδιαφέρον και προσφέρει απόλαυση σε μικρούς και μεγάλους.

Παραμύθια και ταξίδια στη Λέρο


Μετά το κυνήγι θησαυρού του Σαββάτου την Κυριακή το βράδυ συναντηθήκαμε μικροί και μεγάλοι στον Φάρο στην Αγία Μαρίνα.
Ο υπεύθυνος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λέρου Δημήτρης Σταματέλος και η δασκάλα Έλενα Κτιστάκη διάβασαν ένα απόσπασμα από την Πέμπτη πόλη των Δωριέων.





Μαζί μας και η νηπιαγωγός Φανή Ιωαννίδου, αλλά και ο Πέτρος Κωνσταντάρας από το Βιβλιοπωλείο "Το Στέκι"



Όσο σουρούπωνε κι η ζέστη γινόταν λιγότερη όλο και περισσότεροι μαζευόμασταν.

Χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες και με τη βοήθεια της Μαγικής Τράπουλας των Παραμυθιών τα παιδιά δημιούργησαν τρεις ιστορίες που μας τις παρουσίασαν με μοναδικό τρόπο.





Η ...Κριτική Επιτροπή -από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Εκπαιδευτικών της Λάρισας- απεφάνθη ότι και τα τρία παραμύθια αρίστευσαν! Έτσι δεν βγήκε νικητής.



Οπότε λύσαμε τις διαφορές μας με διαγωνισμό τραγουδιού:

Τα παιδιά χωρίστηκαν σε αγόρια και κορίτσια και έπρεπε να βρουν και να τραγουδήσουν τραγούδια που να έχουν μέσα τη λέξη που αποφάσιζε η Κριτική Επιτροπή.



Τα αγόρια κέρδισαν στο νήμα...

Δεν μας έφταναν όμως αυτά και το άλλο πρωί βρεθήκαμε με πολλά ακόμη παιδιά στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και μιλήσαμε, διαβάσαμε, παίξαμε με θέμα τα ταξίδια.

Ακολούθησε και πάλι διαγωνισμός τραγουδιού, αλλά αυτή τη φορά είχαμε ισοπαλία.


Δώσαμε ραντεβού για το Φθινόπωρο!