Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος της φετινής χρονιάς του Εργαστήριο Συγγραφής στην Αστράμαξα, οι ωραίες εκπλήξεις πληθαίνουν και τα παιδιά ξεδιπλώνουν το ταλέντο και τη φαντασία τους.
Απολαύστε αυτή την πραγματικά αστεία ιστορία που ούτε ο καλύτερος σεναριογράφος του Χόλιγουντ δεν θα είχε φανταστεί!
Σας περιμένουμε κι εσάς την επόμενη χρονιά
Μια αλλιώτικη bachelorette
της Μαρίας Ιωάννας Παρασκευοπούλου
Το
ταχύπλοο έσκιζε τα κύματα και η Μάρω, η κουμπάρα, ήταν όρθια στην πλώρη και
ούρλιαζε «Ερχόοοομαστε». Η Ελένη, η νύφη, καθόταν στην άκρη και προσπαθούσε να
σώσει το πέπλο της από το αλάτι της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Όλες οι κοπέλες
φορούσαν ροζ μπλουζάκια που έγραφαν «Ομάδα νύφης». Ήταν η εβδομάδα πριν
από τον γάμο της Ελένης και οι φίλες της θα την πήγαιναν σε ένα παραδεισένιο
νησί για να το γιορτάσουν.
«Καλέ
Μάρω… είσαι σίγουρη ότι εδώ είναι το ξενοδοχείο;» ρώτησε η Άννα, η πιο λογική
της παρέας, κοιτάζοντας το σκοτεινό νησί που πλησίαζαν. «Δεν βλέπω ούτε μια
ξαπλώστρα, ούτε ένα μπαράκι».
«Σου
είπα Άννα, το μέρος είναι διαδραστικό» απάντησε η Μάρω. «Το θέμα είναι η
επιβίωση. Θα μας αφήσουν στην παραλία και πρέπει να βρούμε μόνες μας τον δρόμο
για το πάρτι. Είναι μέρος του παιχνιδιού».
Μόλις
πάτησαν στην άμμο, ο καπετάνιος έβαλε μπρος την μηχανή και πήρε τον δρόμο της
επιστροφής. Στο βάθος του νησιού υψωνόταν ένας επιβλητικός πύργος, από γυαλί
και τσιμέντο, που έμοιαζε περισσότερο με αρχηγείο κακού σε ταινία δράσης του
Τομ Κρουζ παρά με πεντάστερο ξενοδοχείο.
Ξαφνικά,
ένας τεράστιος προβολέας άναψε και τις τύφλωσε. Πέντε άντρες με μαύρες στολές,
κράνη και αυτόματα όπλα πετάχτηκαν από τα δέντρα. «Ακίνητες! Πώς μπήκατε στην
περίμετρο;» ούρλιαξε ο ένας σημαδεύοντας της Μάρω, η οποία άρχισε να
χειροκροτεί χαρούμενη. «Μπράβο παιδιά! Τι στολές, τι ύφος…! Ελένη δες, έχουν
βάλει μέχρι και ψεύτικα όπλα για να μας τρομάξουν».
«Μα
τι λέτε κυρία μου; Αυτό δεν είναι παιχνίδι! Πείτε αμέσως. Ποιός σας έστειλε; Η
αστυνομία; Ποιός;» ρώτησε ένας από τους άντρες σοβαρά.
«Ο
Μπάμπης, ο ταξιδιωτικός πράκτορας με έστειλε χρυσόοο μου, είπε η Μάρω και του
έπιασε την κάνη του όπλου για να τη δει από κοντά. «Πολύ καλή δουλειά με το
πλαστικό, μοιάζει με αληθινό σίδερο. Αλλά πες στο αφεντικό σου ότι θέλουμε τα
ποτά μας. Η νύφη διψάει!».
Ο
φρουρός έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Δεν είχε ξαναδεί κάποιον που να μη φοβάται
το όπλο του. Η Ελένη πλησίασε και του έδωσε την τσάντα της.
«Αχ
κράτα τη μου λίγο σε παρακαλώ γιατί μου κόπηκε ο ώμος. Μη φοβάσαι θα αφήσω καλό
τιπ! Και δείξε μας επιτέλους το ασανσέρ για τις σουίτες!».
Ο
αρχηγός των φρουρών μίλησε στον ασύρματο. «Αρχηγέ έχουμε πρόβλημα. Τέσσερις
γυναίκες με ροζ ρούχα νομίζουν ότι το νησί είναι ξενοδοχείο! Τί κάνουμε;».
«Φέρτε
τες πάνω, θα τις ανακρίνω εγώ», ακούστηκε μια βαριά φωνή.
Τις
ανέβασαν στον πύργο, σε μία τεράστια αίθουσα με οθόνες, που έδειχναν χάρτες και
δορυφόρους. Στο κέντρο καθόταν ο Αντώνης, ένας άντρας με γκρίζα μαλλιά, ακριβό
κουστούμι και μια απαίσια ροζ γραβάτα με πίκλες επάνω.
«Λοιπόν;
Ποιό είναι το σχέδιό σας; Ποιός είναι ο στόχος σας;» ρώτησε.
«Στόχος
μας είναι να γίνει η Ελένη λιώμα από το ποτό μέχρι το πρωί», είπε η Μάρω και
κάθισε στον αναπαυτικό δερμάτινο καναπέ πίσω της.
«Ωραίο
γραφείο Αντώνη! Θέλει λίγο χρώμα βέβαια… Κανά κάδρο… Ίσως μια ροζ κουρτίνα…»,
πρόσθεσε η Ελένη.
Ο
Αντώνης δεν ήξερε τι να πει. «Αυτή τη στιγμή σχεδιάζω κυριολεκτικά πώς να ρίξω
το internet. Δεν
φοβάστε καθόλου;».
«Άπαπααα,
μη λες τέτοια!» φώναξε η Άννα. «Πώς θα ανεβάσουμε φωτογραφίες χωρίς wifi;».
«Μα
δεν καταλαβαίνετε; Είστε αιχμάλωτες! Φρουροί κλείστε τες στο υπόγειο 5!»
διέταξε ο Αντώνης.
Τις
πήγαν σε ένα δωμάτιο με τσιμεντένιους τοίχους και μια βαριά σιδερένια πόρτα. Η
Ελένη άρχισε να ψάχνει τις γωνίες.
«Εδώ
είναι το πρώτο escape
room κορίτσια! Πρέπει να
βρούμε τον κωδικό για αν πάμε στο επόμενο επίπεδο! Άννα, εσύ που είσαι έξυπνη…
δες το πληκτρολόγιο στην πόρτα».
«Μάρω,
νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι είναι όντως επικίνδυνοι. Είδα το φρουρό να γεμίζει
το όπλο με πραγματικές σφαίρες».
«Έλα
τώρα υπερβολές! Είναι όλα μέρος της εμπειρίας! Αλλά επειδή πεινάω πρέπει να
βγούμε γρήγορα, εεε;».
Η
Άννα έβγαλε από την τσάντα της μία λακ, extra hold. «Κοιτάξτε τι έμαθα στο ΤΙΚ ΤΟΚ» είπε. Πλησίασε
στον ανιχνευτή καπνού στο ταβάνι. «Αν ανάψω τον αναπτήρα, το σύστημα θα νομίζει
ότι υπάρχει φωτιά και οι πόρτες θα ανοίξουν αυτόματα για λόγους ασφαλείας. Το
έχουν όλα τα κακόγουστα ξενοδοχεία!».
Άναψε
τον αναπτήρα, έριξε μια ψεκασιά με τη λακ και ΜΠΑΜ!!! Μια μικρή έκρηξη φωτιάς
χτύπησε τον αισθητήρα και η πόστα έκανε ένα «ΚΛΙΚ».
«Ορίστε!»
είπε η Μάρω. «Πάμε τώρα να βρούμε τον μπουφέ!».
Βγήκαν
στο διάδρομο και συνάντησαν δύο φρουρούς που έτρεχαν να δουν τι έγινε. Πριν
προλάβουν να αντιδράσουν η Μάρω τους ψέκασε στα μάτια με τη λακ. Οι φρουροί
μπερδεμένοι και τυφλωμένοι από το άρωμα τριαντάφυλλο της λακ, έπεσαν κάτω. Οι
κοπέλες άρχισαν να τρέχουν προς το κέντρο ελέγχου. Μπήκαν μέσα ακριβώς την ώρα
που ο Αντώνης ετοιμαζόταν να πατήσει το ENTER για να ρίξει το internet.
«Σταμάτα
εκεί που είσαι Αντωνάκη!», φώναξε η Άννα.
Ο
Αντώνης γύρισε και αντίκρυσε τρεις γυναίκες με ροζ μπλουζάκια, ανακατωμένα
μαλλιά και εξαιρετικά άγριες διαθέσεις.
«Πώς
βγήκατε;» ρώτησε έντρομος.
«Με
τη δύναμη της κουμπάρας!» απάντησε η Ελένη και του άρπαξε τη γάτα που κρατούσε
στην αγκαλιά του. «Αν πατήσεις το κουμπί, η γατούλα θα έρθει μαζί μας», είπε
σοβαρά.
Ο
Αντώνης, που αγαπούσε τη γάτα του, περισσότερο από την παγκόσμια κυριαρχία,
σήκωσε τα χέρια ψηλά. «Εντάξει! Μην πειράξετε την Πίσσα! Τι θέλετε;».
«Για
αρχή, το ελικόπτερό σου, δύο μπουκάλια σαμπάνια και να μας πας στη Μύκονο σε
μία ώρα ακριβώς!», είπε η Μάρω.
«Και
να μας ζητήσεις συγγνώμη που το ξενοδοχείο σου δεν έχει ούτε μία παντόφλα μιας
χρήσης!», πρόσθεσε η Άννα.
Δέκα λεπτά αργότερα, το μαύρο ελικόπτερο του
Αντώνη, πετούσε πάνω από το Αιγαίο. Η Μάρω έπινε το τέταρτο ποτήρι σαμπάνια και
η Ελένη έβγαζε τη δωδέκατη selfie με
τον ακόμα τρομοκρατημένο πιλότο.
«Τελικά
Μάρω», είπε η Άννα, «Είχες δίκιο. Ήταν πράγματι απίστευτο».
«Σας
τα έλεγα εγώ», είπε η Μάρω. «Αλλά του χρόνου, σκέφτομαι κάτι πιο χαλαρό. Ίσως
μια ωραία διαστημική βάση στη Σελήνη…».
