Σωματείο Επαγγελματιών Αφήγησης Ιστόρησης : Πρωτοβουλία για την ανάδειξη της 9ης Φεβρουαρίου ως Εθνικής Ημέρας Αφήγησης

 

Το Σωματείο Επαγγελματιών Αφήγησης Ιστόρησης απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα στις αφηγήτριες και στους αφηγητές, μέλη και μη μέλη του ΣΕΠΑΦΙ, και σε όσους αγαπούν την Τέχνη της Αφήγησης Ιστόρησης, να στηρίξουν την πρώτη μας δράση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, 9η Φεβρουαρίου.
Πρόθεση του Σωματείου μας είναι να καθιερωθεί η 9η Φεβρουαρίου και ως Εθνική Ημέρα Αφήγησης, κατά το παράδειγμα άλλων χωρών (πχ. Δανία). Μια ημέρα που θα γιορτάζεται πανελληνίως με εκδηλώσεις και αφιερώματα στην τέχνη της Αφήγησης-Ιστόρησης.
Ως πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αυτή, σας προσκαλούμε σε μια διαδικτυακή συνάντηση αφηγήσεων τη
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στις 19:00 στον σύνδεσμο:

https://us02web.zoom.us/j/83281421128...

Όροι συμμετοχής
Διάρκεια αφήγησης: έως 10 λεπτά
Υποχρεωτική αναφορά στην πηγή της ιστορίας
Συμμετοχή
Μέλη του Σωματείου, αφηγητές/αφηγήτριες εκτός Σωματείου και θεατές που αγαπούν τα παραμύθια, τις ιστορίες και επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με την ευρύτερη αφηγηματική κοινότητα.

Πρωτοβουλία του ΣΕΠΑΦΙ για την ανάδειξη της 9ης Φεβρουαρίου ως Εθνικής Ημέρας Αφήγησης

Τα χρονικά ορόσημα που μετατρέπονται σε σημαντικές ημερομηνίες με αναφορές εθνικού, διεθνούς ή οικουμενικού χαρακτήρα, αποτελούν ένα τρόπο υπενθύμισης αλλά και προβολής ξεχωριστών στιγμών από την ιστορία του Πολιτισμού. Τούτες οι επικεντρώσεις αξιοποιούνται κάθε φορά ανάλογα με το ειδικό βάρος που έχουν ιστορικά, θέτοντας στο επίκεντρο της προσοχής και παράλληλα δρομολογούν πρωτοβουλίες, επιθυμώντας την ανάδειξη των επιλεγμένων θεμάτων που έρχονται στο προσκήνιο, προκειμένου να ενημερώσουν και να συγκροτήσουν ένα ιδιαίτερο είδος πολιτιστικής μνήμης στη συνείδηση ενός πλατιού κοινού.

Ανάμεσα σε όλες εκείνες τις «Ημέρες» παγκόσμιας θεσμοθέτησης οι οποίες επιχειρούν να προωθήσουν και να προβάλλουν μια ιδέα, αποτελεί η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού καθώς συνδέεται με το θάνατό του το 1857. Καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας σύμφωνα με την υπ. αριθμ. 17889 κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (ΦΕΚ Β’ 1384/24/04/2017) και υιοθετήθηκε από την UNESCO μόλις το 2025. Η Ημέρα αυτή έχει κεντρικό της άξονα την προβολή και ανάδειξη της διαχρονικότητας αλλά και του σημαντικού ρόλου που διαδραμάτισε η ελληνική γλώσσα στους αιώνες και της συμβολής της στην εδραίωση του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού, καθώς έγινε η βάση για τη μορφοποίηση και μεταβίβαση λογοτεχνικών έργων, φιλοσοφικών θεωρήσεων και επιστημονικών θεωριών που επηρέασαν την ανθρωπότητα.

Η Γλώσσα αποτελεί για τους αφηγητές όλων των τόπων και όλων των εποχών, το βασικό μέσο μετάδοσης ιστοριών που διακρίνονται από την αποτύπωση μέσα τους, θεμελιακών αξιών που διαμορφώνουν και αναδεικνύουν την ποιότητα του ανθρώπου καθορίζοντας τη ζωή του στο παρόν και στο μέλλον της διαδρομής του στον κόσμο. Είναι καράβι και ταξίδι γνώσης, μνήμης, σοφίας, τόπος συνάντησης και διάδρασης πολιτιστικής των λαών αλλά ταυτόχρονα και μπόλι εθνικής ταυτότητας.

Το Σωματείο Επαγγελματιών Αφήγησης Ιστόρησης επιθυμώντας να συμβάλλει στην αναγνώριση, προβολή, υπεράσπιση και θεσμική επισημοποίηση της επαγγελματικής ιδιότητας των εργαζόμενων στο χώρο των προφορικών αφηγήσεων, αλλά ταυτόχρονα και της αφήγησης-ιστόρησης ως σημαντικής σχέσης και πολιτιστικής έκφρασης του ανθρώπου, προβάλλει την ιδέα της ανάγκης σύνδεσης της 9ης Φεβρουαρίου με την προφορική αφήγηση-ιστόρηση και δρομολογεί πρωτοβουλίες ανάδειξής της ως Εθνικής Ημέρας Αφήγησης.

Η Ελλάδα χάνεται: Με αφορμή την Αμανή της Χίου

 Κείμενό μου στην εφημερίδα Δρόμος της αριστεράς (φύλλο 7/2/2026)

Η Ελλάδα χάνεται: Με αφορμή την Αμανή της Χίου

Έχω γνωρίσει και αγαπήσει την περιοχή της Αμανής στη Χίο. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό κομμάτι του νησιού και αντιμετωπίζεται -χρόνια τώρα- ως Β Κατηγορίας τόπος.

Τραγικό οδικό δίκτυο, σχεδόν ανύπαρκτη συγκοινωνία, ουδεμία κεντρικά σχεδιασμένη αναπτυξιακή προσπάθεια…

Λίγοι Δον Κιχώτες το παλεύουν. Ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Γεωργούλης, συνάδελφος δημοσιογράφος που αποφάσισε κάποτε να αλλάξει ρότα και στο Άγιο Γάλας, ακρότατο και πανέμορφο σημείο του νησιού δημιούργησε έναν εκπληκτικό πολυχώρο, που βρήκε συνεχιστές, όταν μετακινήθηκε στο Πιτυός και με μια ομάδα ανθρώπων έχουν καταφέρει εκεί πολλά στα οποία αναφερθήκαμε και παλιότερα.

Η Βολισσός, η ιστορική κωμόπολη και η γύρω περιοχή, πέρα από την εγκατάλειψη που βιώνουν δοκιμάστηκαν σκληρά και από τις πυρκαγιές.

Θα περίμενε κανείς αυτό τουλάχιστον να αφυπνίσει τις αρμόδιες αρχές…

Πώς θα αναπτύξουν την περιοχή; Πώς θα κάνουν τον τόπο να ζωντανέψει ξανά;

Αντί για σχεδιασμό και πρωτοβουλίες προς αυτή τη κατεύθυνση, ιδού τι συνέβη.

Από ανάρτηση του Νίκου Γεωργούλη στο facebook:

«ΕΥΡΗΚΑΜΕΝ! ΕΝΑ ΚΗΦΗ Η ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΩΘΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΝΗ!

Εξιστόρηση πρώτη: Ένα νέο ζευγάρι (χιακής καταγωγής) παραπλανήθηκε πριν ένα εξάμηνο, παραιτήθηκε από τις δουλειές του στην Αθήνα κι είπε να ακούσει τις σειρήνες μιας άλλης ζωής στη Βολισσό, παίρνοντας μαζί και τα κουτσούβελα του. Τι ωραία είδηση...

Μισό χρόνο μετά κι αφού είδαν κι έπαθαν να εντοπίσουν διαθέσιμο σπίτι σε ένα χωριό που είναι ζήτημα αν κατοικείται μόνιμα το 5% των σε καλή κατάσταση κτιρίων του, προετοιμάζουν ήδη την επιστροφή τους στην Αθήνα, αδυνατώντας οικονομικά να στηρίξουν το εγχείρημα τους. Δουλειές περιστασιακές και με αμοιβές που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μιας νέας αρχής. Ας μην μιλήσουμε για το επίπεδο της κοινωνικότητας...

Εξιστόρηση δεύτερη: Ένα άλλο νέο ζευγάρι, χωρίς δεσμούς καταγωγής με τη Βολισσό, αλλά μόνιμοι κάτοικοι της εδώ και κάποια χρόνια, απέκτησαν πρόσφατα το πρώτο τους παιδί. Μέχρι και τη γέννηση του παιδιού τους το διπλό μεροκάματο που έμπαινε στο σπίτι δεν δημιουργούσε πονοκέφαλο βιωσιμότητας για το ζευγάρι. Η ανυπαρξία συγγενών για να βοηθήσουν την ανατροφή του παιδιού υποχρέωσε τη μητέρα να διακόψει τη δουλειά της. Ο οικονομικός οικογενειακός προγραμματισμός επιβαρύνθηκε και - δεν το κρύβουν - εξετάζουν τη μετακόμιση στη Χώρα, εκεί που ο Βρεφονηπιακός θα επιτρέψει στη μητέρα μια εκ νέου επαγγελματική ενασχόληση.

Εξιστόρηση τρίτη: Χρόνια τώρα ο Νίκος Αγραφιώτης, ιδιοκτήτης του κεντρικού καφεστιατορίου της Βολισσού, μονολογούσε ότι ο μοναδικός λόγος που επέμενε στην πρωινή λειτουργία του είναι το κοινωφελές έργο να ανταμώνουν και να πίνουν το καφεδάκι τους τα πέντε - έξι γερόντια της Βολισσού. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα με πληροφορούσε ότι χάσαμε ένα. Κι άλλο ένα... Τελευταία με ενημέρωσε πως απ’ την παρέα απέμεινε πια ένας, που ζωή να ‘χει γιατί είναι η ζωντανή ιστορία της Βολισσού.

Τελικό συμπέρασμα: Παρακολουθώντας χθες τη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Χίου για την έγκριση του προϋπολογισμού και τα κροκοδείλια δάκρυα συμπολιτευόμενων κι αντιπολιτευομένων για την έρημη την Αμανή, άκουσα τον δήμαρχο να εξαγγέλει το μεγαλόπνοο αναπτυξιακό όραμα δημιουργίας Κέντρου Ημέρας Φροντίδας Ηλικιωμένων στη Βολισσό. Με την επεξήγηση ότι θα δημιουργήσει 5 θέσεις εργασίας στην περιοχή, ασχέτως αν δεν θα έχει και τόσους επωφελούμενους να βοηθήσει.

Πρακτικά, πέντε θέσεις εργασίας με ελάχιστη παραγωγικότητα είναι το επινοημένο αναπτυξιακό όραμα για την Αμανή. Εκεί που η σκιά του θανάτου επιβάλλεται κατά κράτος της αμυδρής ελπίδας για ζωή»

Μου θυμίζει τα …καταπληκτικά αντισταθμιστικά οφέλη που πήρε η Φωκίδα όταν έδωσε το νερό του Μόρνου: Κατασκευή φυλακών!

Θέσεις εργασίας. Καταλάβατε; Διορισμοί εν ολίγοις για όποιον έχει τις κατάλληλες άκρες.

Χωρίς συνέχεια, χωρίς σύνδεση, χωρίς τίποτα…

Γίνονται έργα χωρίς πνοή, χωρίς να συνδέονται με άλλους τρόπους ανάπτυξης. Και μιλάμε για μια πανέμορφη περιοχή, την Αμανή που θα είχε να προσφέρει πολλά σε διάφορα επίπεδα. Χρειάζεται όμως στήριξη, πρωτοβουλίες, υποδομές.

Αν πραγματικά ήθελε η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση να οδηγήσουν στην ανάπτυξη και στο ζωντάνεμα ενός τόπου θα έπρεπε να δημιουργήσουν κίνητρα.

Πώς θα μπορούσε να στηριχθεί ο πρωτογενής τομέας; Ποια μέτρα θα πρέπει άμεσα να ληφθούν;

Θα στηριχτούν οικονομικά οικογένειες για να αποφασίσουν την εγκατάστασή τους εκεί;

Θα υπάρξει κατάργηση της φορολογίας για όσους δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στις μειονεκτικές περιοχές όπως η Αμανή;

Θα ληφθούν άμεσα μέτρα για την εκπαίδευση, της υγεία, τις μεταφορές και τη συγκοινωνία;

Θα χρηματοδοτηθούν πρωτοβουλίες για την ανάδειξη της περιοχής και την καλλιέργεια του πολιτισμού της;

Δυστυχώς ξέρω πως η απάντηση θα είναι όχι.

Μόνο τα χρήματα που χαρίζονται κάθε χρόνο στις τράπεζες να κατευθύνονταν σε μέρη όπως η Αμανή, θα μπορούσαμε να έχουμε αλλαγή του σκηνικού.

Δεν θα μπορούσαν άραγε να δημιουργηθούν υποδομές για συνταξιούχους που θα ήθελαν να ζήσουν ήρεμα, με ασφάλεια και περίθαλψη σε τέτοιους μαγικούς τόπους;

Και κυρίως θα στηριχτούν αποφασιστικά οι λίγοι που ήδη τολμούν να κάνουν πράγματα παρά τις αντίξοες συνθήκες;

Δυστυχώς έχω το παράδειγμα ενός φίλου που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή κι είχε δώσει μεγάλο αγώνα δημιουργώντας μια πρότυπη κτηνοτροφική μονάδα στο χωριό μου. Δούλευε σκληρά, από το χάρμα ως τη νύχτα, αλλά εύρισκε τον χρόνο να δουλεύει και για τον πολιτισμό της περιοχής.

Μόνο εμπόδια εύρισκε μπροστά του. Ανύπαρκτη η στήριξη από φορείς της πολιτείας.

Η κατάληξη; Ηθικό που κάμπτεται, δυσκολίες που οδηγούν σε αδιέξοδα, υγεία που κλονίζεται.

Είναι κάποιοι θάνατοι που θεωρούνται «φυσιολογικοί» κι όμως στο βάθος είναι δολοφονίες.

Δολοφονίες τόπων και ανθρώπων…

Θα σταματήσουμε το έγκλημα;

Στην περιοχή αυτή διαδραματίζεται το βιβλίο μου "Στα ίχνη του Ομήρου -περιπέτεια στη Χίο"

Στη Βέροια στις 12 & 13 Φεβρουαρίου

 12 και 13 Φεβρουαρίου επιστρέφω για ακόμη μια φορά στη Βέροια

Την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου στις 6.30 μμ, λίγο πριν το ...τσίκνισμα θα βρεθούμε στο βιβλιοπωλείο Ηλιοτρόπιο για να συναντηθούμε και να συζητήσουμε με αφορμή την "Κούπα του Πτολεμαίου" και τ υπόλοιπα βιβλία της σειράς που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος.

...άλλωστε γίνεται τσίκνισμα χωρίς ...κούπα;

Με αφορμή τη "Βιολάντα" -Μια μαθήτρια Λυκείου γράφει: Τι είναι μητέρα;

 Κι αν είχα αποτύχει σε όλα όσα καταπιάνομαι, θα έχω πάντα να μιλάω για τα υπέροχα παιδιά που έτυχε να είναι μαθητές μου. Και πως να μη ξεχωρίσω ανάμεσά τους τη Μαριαλένα Πορίχη;

Ένα κορίτσι του Λυκείου που διαβάζει και γράφει εξαιρετικά, αλλά έχει και μεγάλη ευαισθησία και ενσυναίσθηση. 

Τα τελευταία χρόνια έχω την τύχη να παρακολουθεί το καλλιτεχνικό μας εργαστήρι στο Αετοπούλειο του Δήμου Χαλανδρίου.

Και για να μη νομίζετε πως υπερβάλλω, διαβάστε το ποίημα που έγραψε για τον τραγικό θάνατο των εργατριών στη Βιολάντα.

Και κάντε τις συγκρίσεις σας...

Τι είναι μητέρα;

Μητέρα είναι η γυναίκα που σε αγαπάει με όλη της καρδιά, με όλο της το είναι.

Η γυναίκα που κάθε ίνα της ύπαρξής της λατρεύει το παιδί της.

Η μητέρα είναι αγάπη.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που δίνει ζωή, από την καρδιά όχι από τη μήτρα.

Η γυναίκα που κάνει θυσίες, για να ζήσει το παιδί της την πιο όμορφη ζωή.

Η μητέρα είναι ζωή.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που κάθε χτύπος της καρδιάς της, κάθε ανάσα της σε αυτόν τον κόσμο είναι μια σκέψη για το παιδί της.

Η γυναίκα που αγαπά άνευ όρων και ορίων, δίχως να ζητά αγάπη πίσω, η μόνη που αγαπά ειλικρινά το παιδί για αυτό που είναι.

Η μητέρα είναι αφοσίωση.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα στης οποίας την αγκαλιά κρύβεται το παιδί όταν πονά από τον κόσμο, σκουπίζει τα δάκρυα και φιλά το βαβά.

Η γυναίκα που θα βάλει τον εαυτό της μπροστά, ασπίδα σε όλα τα κακά της κοινωνίας που θέλουν να βλάψουν το παιδί.

Η μητέρα είναι ασφάλεια.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που αγωνίζεται για τα παιδιά της έναντι όλου του κόσμου ακόμα.

Η γυναίκα που δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί δεν έχει χειρότερο εφιάλτη από το να χάσει το παιδί της. Ούτε τις εκρήξεις φοβάται.

Η μητέρα είναι μαχήτρια.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που μου λέει το πρώτο σ’αγαπώ κάθε πρωί και το τελευταίο κάθε βράδυ.

Η γυναίκα που μου δίνει το πρώτο χάδι, το πρώτο φιλί, την πρώτη αγκαλιά.

Η μητέρα είναι τρυφερότητα.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που με φροντίζει στην αρρώστια, που με κοιμίζει μετά από εφιάλτη.

Η γυναίκα που κάνει όλες μου τις έγνοιες και τα προβλήματα να φαίνονται μικρά, φέρνει ηρεμία στην ψυχή μου.

Η μητέρα είναι ειρήνη.

Σαν τη δική μου.

 

Μητέρα είναι η γυναίκα που θέλει να με δει να μεγαλώνω, γι’ αυτό δεν φοβάται να εργάζεται όλο το βράδυ σε εργοστάσια, αν αυτό σημαίνει ότι θα με βλέπει την ημέρα.

Η γυναίκα που δουλεύει όλη μέρα κι όλη νύχτα για εμένα, για να με δει να χαμογελώ, για να είναι κομμάτι της ζωής μου.

Η μητέρα είναι νεκρή. Επειδή είναι αγάπη και ζωή και αφοσίωση και ασφάλεια και μαχήτρια και τρυφερότητα και ειρήνη.

Σαν τη δική μου.

 

Και παιδί; Τι είναι παιδί;

Παιδί είναι αυτό που χρειάζεται μια μαμά να είναι αγάπη και ζωή και αφοσίωση και ασφάλεια και μαχήτρια και τρυφερότητα και ειρήνη.

Παιδί είναι αυτό που μεγαλώνει και δυναμώνει και ομορφαίνει και η φύση λέει ότι θα δει τη μαμά να πεθαίνει αλλά αφού το δει να μεγαλώνει.

Σε πέντε τάφους που γράφουν ‘μαμά’, μπροστά κάποιο παιδί μεγαλώνει, για να το βλέπει η μαμά και να είναι περήφανη.

Αυτό το παιδί είμαι εγώ.

Μαριαλένα Πορίχη

Διαδικτυακή Ημερίδα/ Η Βοιωτία μέσα στον χρόνο: μνημεία, ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά

 

Διαδικτυακή Ημερίδα

Η Βοιωτία μέσα στον χρόνο: μνημεία, ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά

 Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026
 17:30

Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βοιωτίας και το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης προσκαλούν σε μια διαδικτυακή ημερίδα που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Δικτύου
«Ιστορίες μέσα από τα μνημεία: μαθαίνουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά» 

Μαθητές και εκπαιδευτικοί παρουσιάζουν δράσεις και έρευνες για τη Λιβαδειά, την Αράχωβα, τον Ορχομενό, τον Αθ. Διάκο, το Λιοντάρι της Χαιρώνειας και πολλά ακόμη 

 Για περισσότερες πληροφορίες:
https://ekedisy.gr/i-voiotia-mesa-ston-chrono-mnimeia.../

Ερρίκου Σλήμαν 42, Πατήσια: Σάββατο 28 Φεβρουαρίου στις 7.30 το απόγευμα

Ερρίκου Σλήμαν 42, Πατήσια

 

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου και ώρα 19:30, 

στο Απολλώνιο Ωδείο,

Αριστοτέλους 69,Πλατεία Βικτωρίας

Το βιβλίο της Άννας Κρεμέζη -Μαργαριτούλη αναφέρεται σε έναν δρόμο και σε έναν τόπο που στην πραγματικότητα ζουν μόνο στις αναμνήσεις και σε κάποιες φωτογραφίες της εποχής.

«Ερρίκου Σλήμαν 42, Πατήσια» ο τίτλος αυτής της αφήγησης που μοιάζει κάπως με παραμύθι και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πρώτη Ύλη».

Ένα οικογενειακό κτήμα στα Πατήσια, όπου η συγγραφέας έζησε τα πρώτα δώδεκα χρόνια της ωής της μαζί με την αδερφή της, τη γνωστή δημοσιογράφο και ερευνήτρια της γαστρονομίας Αγλαΐα Κρεμέζη.

Και μόνο οι φωτογραφίες του εξωφύλλου, όπως κι άλλες που κοσμούν το βιβλίο μας δείχνουν αυτόν τον τόπο που μοιάζει αν έχει από τη φαντασία: Πατήσια με λιβάδια και λουλούδια;

Χωρίς λεωφόρους και ατέλειωτες σειρές πολυκατοικιών;

Δεινή αφηγήτρια η συγγραφέας, γεννημένη το 1949, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με συγκίνηση και μελαγχολία ζωντανεύει άγνωστες πτυχές της ζωής στη μεταπολεμική Αθήνα δίπλα στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα.

Το κτήμα μοιάζει σα νησίδα ενός κόσμου που χάνεται.

Τα χωράφια έγιναν οικόπεδα, οι μονοκατοικίες εξαφανίστηκαν, οι οικογένειες μετακόμισαν σε μοντέρνα διαμερίσματα πολυκατοικιών που είχαν τις σύγχρονες ανέσεις.

Τα παιχνίδια στους δρόμους χάθηκαν κι αυτά… 

Πώς όμως τα βίωσε όλα αυτά ένα παιδί; Πώς διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά  του;

Όπως γράφει η ίδια:

«Έχω αραδιάσει μνήμες, εικόνες και συναισθήματα κάπως σα να φτιάχνω ένα αρχείο, για να μη ξεχαστούν. Κάπου κάπου όμως Τα σχολιάζω, θετικά ή αρνητικά, με την ασφάλεια που μου δίνει η μεγάλη χρονική απόσταση από εκείνη την εποχή και από τα πρόσωπα που δεν ζουν πια. Αυτά τα σχόλια μπορεί αν είναι το «δια ταύτα». Κάποιος μπορεί να θέλει να μιμηθεί ή να αποφύγει τα κατορθώματα ή τα παθήματά μου»…»

 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι (με αλφαβητική σειρά) :

 

Θεοδώρα Πετανίδου, Ομοτ. Καθηγήτρια Παν. Αιγαίου

Ελευθέριος Σκιαδάς, Πρόεδρος του Συλλόγου των Αθηναίων

Κώστας Στοφόρος, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

 

και η συγγραφέας του βιβλίου

 

Απσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Νίνα Αδαμοπούλου, ηθοποιός

 

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα ακουστούν τραγούδια εποχής  από τους μαθητές του Απολλώνιου Ωδείου

Μαρία Μαλταμπέ: ΑΝΤΙστροφή -Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο Zatopek

Τη γνώρισα χάρη στον κοινό μας φίλο Θανάση Σκρουμπέλο, όταν διάβασε κείμενα του με μοναδικό τρόπο. Την απόλαυσα ως ηθοποιό σε δυο σημαντικές παραστάσεις. Ειδικά στη δεύτερη, τη "Κίτρινη ταπετσαρία" ήταν πραγματικά συγκλονιστική.

Τώρα ήρθε η ώρα να γνωρίσω και την ποίησή της:  

Η ηθοποιός και ποιήτρια Μαρία Μαλταμπέ παρουσιάζει την πρώτη της ποιητική συλλογή με γενικό τίτλο : " ΑΝΤΙστροφή " , Εκδόσεις : 24 γράμματα. Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 7:30 μ.μ. στο Zatopek book cafe ( Π. Τσαλδάρη 209 , Καλλιθέα )