Παραμύθι από τα Ιωάννινα: Ο Μαρίνος, ο πελαργός και τα ... τάμπλετ!

Οι μαθήτριές μου στα σεμινάρια του Οσελότου στα Ιωάννινα εξακολουθούν να με εκπλήσσουν ευχάριστα. Τα απογεύματα της Τετάρτης έγιναν πια ανάσα δημιουργίας και διασκέδασης.

Μακάρι μπορούσα να σας μεταφέρω λίγο το κλίμα. 

Δεν είναι μόνο οι μικρές και μεγάλες ιστορίες που δημιουργούμε αλλά και το απίστευτο δραματουργικό ταλέντο των μαθητριών μου...

Χθες πεθάναμε στα γέλια. Άλλο να σας λέω κι άλλο να το βλέπετε!

Ίσως δεν μπορώ να σας μεταφέρω το κλίμα, μπορώ όμως να μοιραστώ μαζί σας τα όμορφα παραμύθια (ο τίτλος μπήκε από μένα)

Αυτό το παραμύθι δημιουργήθηκε σαν άσκηση, όταν ζήτησα να παρατηρήσουν γύρω τους φεύγοντας από το σεμινάριο και να γράψουν μια ισοτρία με αφορμή αυτό που θα τους τραβήξει περισσότερο την προσοχή.

Και ιδού: 

Ο Μαρίνος, ο πελαργός και τα ... τάμπλετ!

της Νένας Εξάρχου

Ο μικρός Μαρίνος ξεφύσηξε θυμωμένος. Ό,τι κι αν έλεγε πήγαινε χαμένο. Οι φίλοι του, ο Μιχάλης, ο Θανάσης κι ο Βασίλης παρέμεναν κολλημένοι πάνω από τα καινούρια τάμπλετ τους και έπαιζαν. Ακίνητοι και σκυμμένοι πάνω από τις πολύχρωμες οθόνες ούτε που κατάλαβαν πως ο φίλος τους βαρέθηκε και έφυγε από δίπλα τους.

-Ορίστε, κοίτα χάλια, μονολογούσε κοιτάζοντάς τους. Χαρά θεού, μπαίνει η άνοιξη κι αυτά έχουν σκεβρώσει.

Έσκυψε και πήρε την παρατημένη μπάλα ποδοσφαίρου που είχαν τόσες εβδομάδες να αγγίξουν.

-Παιδιά, είπε.

Ούτε που τον άκουσαν.

-Παιδιά, είπε πιο δυνατά.

-Τι; Ποιος: Πού; Πότε; έκανε σαστισμένος ο Μιχάλης.

-Θα παίξουμε καθόλου;

-Μα παίζουμε! έκανε ο Θανάσης.

-Μπάλα εννοώ!

-Βαριέμαι, απάντησε ο Βασίλης.

-Και τα τάμπλετ δεν τα βαρεθήκατε;

-Όχι, έχουν τόσα πολλά παιχνίδια.

-Με τη μπάλα μόνο ποδόσφαιρο παίζουμε, συμπλήρωσε ο Θανάσης.

-Ας παίξουμε μήλα.

-Μπα, έκαναν όλοι μαζί.

-Βόλεϋ έστω;

-Δεν είμαστε κορίτσια!

-Ντάξει, δε σας είπα να πάρουμε και κούκλες!

Οι υπόλοιποι δεν άκουσαν καν την τελευταία φράση του. Είχαν ήδη γυρίσει στα ηλεκτρονικά παιχνίδια τους. Αναστέναξε απογοητευμένος. Εντάξει, στην αρχή είχαν πλάκα όλα αυτά τα νέα παιχνίδια, αλλά μετά κάπου τα βαρέθηκε. Δεν του άρεσε να κάθεται σε μια μεριά, χώρια που άμα καθόταν πολλές ώρες τον έτσουζαν τα ματάκια του. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να κάνει τους φίλους του να ξεκουνηθούν.

Περπατούσε άσκοπα γύρω από το παλιό τζαμί της πλατείας με τον πανύψηλο μιναρέ που στα παιδικά του μάτια έμοιαζε με ουρανοξύστη. Ήταν τόσο όμορφη και ασφαλής αυτή η πλατεία με τα τειχάκια γύρω από το χώρο που έπαιζε με τους φίλους του και τα δέντρα με την πλούσια σκιά που εμπόδιζε τον ήλιο ακόμα και τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Τέτοιες μέρες δεν ήταν για ηλεκτρονικά παιχνίδια, δε χωρούσε αμφιβολία για αυτό. Η φύση, έστω σε μια μικρή δόση, ήταν στις δόξες της. Έντομα ζουζούνιζαν στα κατάπράσινα δέντρα και πάνω ψηλά στο μιναρέ ένας πελαργός είχε μόλις χτίσει τη φωλιά του. Πόσο τον ζήλευε αυτόν τον πελαργό που πετούσε όπου ήθελε και είχε τη φωλίτσα του σε ένα μέρος με τόσο όμορφη θέα!

Καθώς τον κοιτούσε επίμονα, ο πελαργός γύρισε και του ανταπέδωσε το βλέμμα. Δεν έμοιαζε καθόλου με συνηθισμένο πελαργό με αυτή την όψη. Σε μια στιγμή τίναξε τα φτερά του και άρχισε να πετάει προς το μέρος του. Ο Μαρίνος σάστισε για τα καλά όταν προσγειώθηκε μπροστά του.

-Γιατί κοιτάς έτσι θλιμμένα, αγοράκι; Τι σε απασχολεί;

-Θέλω να ξαναπαίξω με τους φίλους μου όπως παλιά. Μα έχουν κολλήσει στα τάμπλετ τους!

-Προσπάθησες να τους προτείνεις να παίξετε κάτι διαφορετικό;

-Ναι, αλλά όλα τα σνόμπαραν.

-Χμμμ, έκανε σκεφτικός ο πελαργός.

-Μπορείς να με βοηθήσεις;

-Λοιπόν, έχω μια ιδέα! αναφώνησε ο πελαργός μετά από λίγη ακόμα σκέψη. Θα πας με τους φίλους σου να πάρετε παγωτά. Τα υπόλοιπα άσ’ τα σε μένα.

Ο μικρός Μαρίνος αποφάσισε να εμπιστευτεί τον πελαργό. Τι είχε να χάσει άλλωστε; Έτσι την επόμενη μέρα έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Κάθισε στο πεζουλάκι δίπλα τους και έπαιζε μαζί τους στο ίντερνετ ένα πολεμικό παιχνίδι από αυτά που τόσο σιχαινόταν. Η ώρα περνούσε αργά και βασανιστικά ενώ έβαζε τον ήρωά του να πυροβολεί προς κάθε κατεύθυνση χωρίς σταματημό. Σε μια στιγμή είδε τον πελαργό να του κλεἰνει το μάτι.

-Παιδιά, πάμε για παγωτό;

-Σε λίγο, είπε ο Θανάσης.

-Έλα, ρε παιδιά, πάμε, έκανε ο Μιχάλης.

-Άντε, καλά.

Σηκώθηκαν αφήνοντας τα τάμπλετ στο πεζούλι και πήγαν στο περίπτερο να διαλέξουν παγωτά. Ο Μαρίνος τούς καθυστέρησε όσο μπορούσε. Όταν γύρισαν πίσω, τα τάμπλετ δεν ήταν εκεί.

-Πού πήγαν; αναφώνησε ο Βασίλης.

-Πρέπει να τα βρούμε! Συνέχισαν όλοι μαζί.

Ο Μαρίνος γελούσε κάτω από τα μουστάκια του αλλά έκανε πως έψαχνε μαζί τους. Ρωτούσαν από δω, ρωτούσαν από κει, τίποτα όμως. Τα τάμπλετ είχαν ολότελα εξαφανιστεί. Οι γονείς τους θα τα τιμωρούσαν για τα καλά όταν θα το μάθαιναν. Αποφάσισαν λοιπόν να ευχαριστηθούν το παιχνίδι εκείνης της ημέρας, γιατί ποιος ήξερε πότε θα ξαναέβγαιναν στην πλατεία! Και τι δεν έπαιξαν! Μήλα, κλέφτες κι αστυνόμους, τους Ινδιάνους! Στο τέλος ο Θανάσης είχε την ιδέα να παίξουν μπάσκετ. Ένωσαν δυο κλαδιά του δέντρου πίσω από το περίπτερο φτιάχνοντας μια μπασκέτα και άρχισαν να παίζουν μέχρι που τους βρήκε το βράδυ. Γύρισαν στα σπίτια τους γελώντας χαρούμενοι, με μάγουλα κατακόκκινα. Έπεσαν ξεθεωμένοι για ύπνο χωρίς καν να ασχοληθούν με τα τάμπλετ τους που ως διά μαγείας είχαν βρεθεί δίπλα στα κρεβάτια τους. Παραξενεύτηκαν και το συζητούσαν για μέρες χωρίς να βρίσκουν κάποια λογική εξήγηση. Μόνο ο Μαρίνος χαμογελούσε κοιτώντας προς την κορυφή του μιναρέ...

Η περιπέτεια του Γιάννου στα Γιάννενα

Στην 3η μας συνάντηση στο Βιβλιοπωλείο Οσελότος στα Ιωάννινα διαβάσαμε τα νέα παραμύθια που φτιάχτηκαν με έμπνευση από την πόλη. 

Θα υπάρξει και νέος κύκλος σεμιναρίων...

Προς το παρόν απολαύστε ένα ακόμη όμορφο παραμύθι:

Η περιπέτεια του Γιάννου στα Γιάννενα

Μαρίνα Κάλλου

Στα δυτικά  της Ελλάδας υπάρχει μια  πόλη που είναι χτισμένη στην άκρη μιας όμορφης λίμνης με ένα νησάκι στην μέση της.

Το όνομα της πόλης είναι Γιάννενα . Μπορεί και να την γνωρίζετε.

Η πόλη ήταν ξακουστή από τα παλιά χρόνια για τα γράμματα και το εμπόριο.

 Από την εποχή που οι Τούρκοι ήταν οι κύριοι της χώρας η αγορά και κυρίως η συνοικία κριθαροπάζαρο μάζευε κάθε μέρα,  προπαντός τα Σάββατα, όλο τον κόσμο των γύρω χωριών και της πόλης. Εκεί οι άνθρωποι πουλούσαν και αγόραζαν τα γεννήματα της γης τους για το καθημερινό τραπέζι. Στάρι, κριθάρι, καλαμπόκι ,αλεύρι, φασόλια ,πιπεριές, γογγύλια, πατάτες, πιπέρια ,μαλλιά, δέρματα και ότι άλλο βάνει ο νους σας.  Πήγαιναν και ερχόταν νέοι, γέροι, άντρες και γυναίκες, παιδιά, παππάδες, ιμάμηδες και ραβίνοι όλος ο κόσμος της αγοράς.

Κάθε Σάββατο κατέβαινε από το χωριό του και ο Γιάννος με τον πατέρα του για να πουλήσει πατάτες αυγά και κότες και να αγοράσει ότι του παράγγελνε η μάνα του για το χωριό. Καλό παιδί ο Γιάννος. Άκουγε πάντα προσεκτικά τι τον συμβούλευε ο πατέρας του και είχε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά του για να μαθαίνει και να φυλάγεται από τις κακοτοπιές, όπως έλεγε πάντα η μάνα του. Έμαθε πολλά από τα ταξίδια των πραματευτάδων και των ταξιδευτών. Άκουγε θαμπωμένος τις διηγήσεις τους και περίμενε κι αυτός μια μέρα να δει τον έξω κόσμο. Μόλις τελείωνε τις δουλειές του και πάντα αφού ρωτούσε τον πατέρα του κατέβαινε στον μόλο να χαζέψει τις βάρκες και τους κύκνους της λίμνης. Ο Γιάννος παιδί, του δημοτικού θα λέγαμε σήμερα,  ήθελε να ανοίξει τα φτερά του και να ταξιδέψει μακρύτερα για να γνωρίσει κι άλλον τόπο πιο διαφορετικό από αυτόν που ήξερε μέχρι τώρα.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε;

Την εποχή εκείνη σχολειά με δασκάλους για να μαθαίνουν τα ελληνόπουλα δεν υπήρχαν.

Έτσι προς το παρών η βόλτα στη λίμνη ήταν ένα  μικρό ταξίδι που ήθελε να ευχαριστηθεί. Ο ήλιος άρχισε να λουλουδίζει την γη και να την ζεσταίνει καθώς έμπαινε η άνοιξη. Πολλά πουλιά ταξιδευτές από μακρινά μέρη έκαναν την εμφάνισή τους.

 Η λίμνη έχει νέους κατοίκους!  Τι όμορφα διαφορετικά πουλιά, και τι διαφορετικά τιτιβίσματα!

-Αχ να μπορούσα να έβλεπα  ότι κι  εσείς , στα ταξίδια σας, αγριόπαπια της λίμνης!  Είπε λυπημένα.

-Σε μένα μιλάς αγοράκι;

-Ορίστε;…. Ποιος μίλησε;

-Μα η πάπια που τόσην ώρα κοιτάς. Έλα μη ανοίγεις έτσι το στόμα θα χάψεις καμιά μύγα. Πα πα πα πα πα !!!

-Μα οι πάπιες δεν μιλούν...θα με χτύπησε η άνοιξη στο κεφάλι...ωχ και δεν έχω πυρετό!

-Μην τρομάζεις αγοράκι με ακούς γιατί άφησες τα αυτιά σου ανοιχτά. Εμείς όλο μιλάμε εσείς δεν ακούτε εκτός από μερικά παιδάκια με ανοιχτή καρδιά και αυτιά... σαν τα δικά σου.

-Γιάννο με λένε...και δεν είμαι και τόσο...παιδάκι.

-Ούτε εγώ είμαι  αγριόπαπια όπως λες. Είμαι η Ρίνα η φαλαρίδα. Συχνά κάνω βόλτες στα χορταράκια κοντά στην όχθη της λίμνης γι' αυτό και έτυχε να σε ακούσω.

-Θαυμάζω τον τρόπο που κολυμπάς και περιδιαβαίνεις στην λίμνη .

-Και εγώ τον τρόπο που περπατάς.

-Τι όμορφη που είσαι Ρίνα ..μικρή μα όμορφη... και τόσο σίγουρη όταν κολυμπάς και κάνεις βουτιές στα θολά νερά της λίμνης!

-Καλά τα λες αλλά δεν βλέπεις ότι μένω σε λίμνη περιτριγυρισμένη από ανθρώπους και τα σπίτια τους. Εσείς οι άνθρωποι που είστε πιο δυνατοί από μας δεν μας προσέχετε καθόλου κι ας μένουμε δίπλα σας .Συχνά μας βάζετε σε μπελάδες με την συμπεριφορά σας... 

Μπαμ! Μπαμ μπουμ  ακούστηκε ξαφνικά και πριν καλά καλά καταλάβει ο Γιάννος τι συμβαίνει η Ρίνα η φαλαρίδα βούτηξε και χάθηκε από τα μάτια του.

-ποιος ξέρει αν θα την ξανασυναντήσω... μονολόγησε ο Γιάννος και άρχισε να παίρνει τον δρόμο της επιστροφής.

Το παιδί δεν ξέχασε την συνάντηση που είχε με την φαλαρίδα της λίμνης και κάθε φορά που κατέβαινε στην λίμνη έψαχνε να την ξαναδεί ανάμεσα στα άλλα πουλιά. Έμαθε να παρατηρεί τη φύση γύρω του και τα πουλιά  πιο προσεκτικά. Τις συνήθειες των πουλιών, πως τρεφόταν, πως προστατεύονταν από τον άνεμο, που είχαν τις φωλιές και  πως τάιζαν τα μικρά τους.

Σε μια βόλτα που έκανε στην λίμνη κοντά στους καλαμιώνες βρήκε κρυμμένο  ένα όμορφο πουλί σαν την Ρίνα την φαλαρίδα. Έμενε πολύ ήσυχο και κάθε τόσο έκανε έντονες κινήσεις με τα φτερά του. Πλησίασε πολύ προσεκτικά για να μην τρομάξει το πουλί και κατάφερε να το βγάλει στην όχθη, όπου και διαπίστωσε ότι ήταν αδύναμο και πληγωμένο στο ένα του φτερό.

Χωρίς καθόλου να διστάσει αποφάσισε να το βοηθήσει.

Τί γνώριζε για πληγωμένα φτερά πουλιών;

Τίποτα.!

Το μόνο που ήξερε ήταν τι έκανε η γιαγιά του όταν είχε χτυπήσει μια φορά πολύ.

Βέβαια... θα μπορούσε να κάνει το ίδιο!

Έδεσε προσεκτικά το πληγωμένο φτερό, και βρήκε ένα πιο απόμερο μέρος στις καλαμιές για να το προστατέψει  από άλλα ζώα ή ανθρώπους.

Έψαξε και βρήκε στα γύρω χωράφια τα βότανα που χρησιμοποίησε η γιαγιά του ,για να φτιάξει μια προστατευτική αλοιφή για να μην μολυνθεί το πληγωμένο φτερό, και γύρισε να το περιποιηθεί και πάλι.

Τώρα έπρεπε να βρει τροφή για το πληγωμένο ζώο πριν το αφήσει και πάλι. Είχε παρατηρήσει πολλές φορές τις φαλαρίδες της λίμνης που τρώγανε χορταράκια αλλά και μικρά σκουλήκια από την άκρη της λίμνης.

Έτσι μάζεψε ότι πίστευε ότι μπορούσε να φάει και αφού το άφησε στην φωλιά, με κρύα καρδιά το άφησε στην τύχη του.

Όταν αργότερα συνάντησε τον πατέρα του στην αγορά εκείνος κατάλαβε πως κάτι απασχολούσε το μυαλό του γιού του και του είπε.

-Που ταξιδεύεις με το μυαλό σου παλικάρι μου, μήπως βούλιαξε κανένα καράβι σου;

Ο Γιάννος μετά από ένα βαθύ αναστεναγμό χαμηλώνει το κεφάλι για να πάρει θάρρος και λέει όλη την απογευματινή του περιπέτεια με την φαλαρίδα της λίμνης.

Ο πατέρας του βάζει τα γέλια και του  λέει

-Και γι' αυτό αναστενάζεις παιδάκι μου! Και τι λες πάμε να πάρουμε το πληγωμένο πουλί στο σπίτι να το προστατέψουμε μέχρι να γιατρευτεί, κι αν γίνει καλά με την βοήθεια του θεού θα το επιστρέψουμε στην φωλιά του.

Έτσι και έγινε μετά από μια βδομάδα φροντίδας το πουλάκι αρχίζει να δυναμώνει. Τώρα βγάζει δυνατές κραυγές και ήρθε η ώρα να επιστρέψει στην φωλιά του. Ο Γιάννος δεν θυμάται πιο χαρούμενη στιγμή στη ζωή του.

Στον δρόμο της επιστροφής πατέρας και γιός χαρούμενοι μιλούν για την αγάπη τους για την φύση, για τη ζωή. Ο Γιάννος σε μια στιγμή λέει:

- Πατέρα σκέφτομαι πως υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν γνωρίζω ... δεν μου φτάνει αυτό που μαθαίνω από σένα κι ότι ακούω στην αγορά. Πρέπει να μάθω να γράφω και να διαβάζω καλά, να υπολογίζω σωστά,  να μπορώ να δω τον κόσμο με ορθάνοιχτα μάτια .

Ο πατέρας κοιτά με αστραφτερό βλέμμα τον γιό του τον αγκαλιάζει με θέρμη από τους ώμους και του λέει

-Η γνώση δεν πρέπει να μένει κρυφή αλλά να μοιράζεται και να ανθίζει. Μόνο έτσι οι τυφλοί  βρίσκουν το φως τους και οι σκλαβωμένοι την ελευθερία τους. Είμαι χαρούμενος με την απόφασή σου.

Ένα μαγικό παραμύθι από τα Ιωάννινα: Ο Τίτος και το ασημοφέγγαρο

Πανσέληνος του Μαΐου του 2013... 

Στο σεμινάριο που διοργανώνει το Βιβλιοπωλείο Οσελότος στα Ιωάννινα και για το οποίο έχει προγραμματιστεί δεύτερος κύκλος (27/3, 3-10-17/4)  έχω την τύχη να γνωρίσω μερικές πολύ ταλαντούχες μαθήτριες.

Την προηγούμενη εβδομάδα, όταν τέλειωνε η συνάντησή μας ζήτησα -ως άσκηση- μόλις έβγαιναν από το βιβλιοπωλείο και περπατούσαν στην πόλη να παρατηρούσαν προσεκτικά γύρω τους κι ό,τι τους έκανε εντύπωση, να το ...μεταμόρφωναν σε παραμύθι. 

Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου.

Διαβάστε το πρώτο από αυτά τα παραμύθια -ακολουθούν και άλλα εξαιρετικά δείγματα δουλειάς...

Ο Τίτος και το ασημοφέγγαρο

από τη Σέβη Ευθυμίου

«Τι δώρο θέλετε να σας φέρει ο Αι – Βασίλης;» ρώτησε η δασκάλα στην τάξη

« Ένα ποδήλατο» είπε ο Μάριος

«Το σπίτι της Barbie κυρία» είπε η Νατάσσα

«Ένα PlayStation» είπε ο Άγγελος

«Το φεγγάρι κυρία» είπε ο Τίτος.

Ξαφνικά παιδικά γέλια άρχισαν να αντηχούν σε ολόκληρη την αίθουσα, που κορόιδευαν τον Τίτο, γι αυτό που μόλις είχε ξεστομίσει. Η δασκάλα προσπάθησε γρήγορα να σώσει την κατάσταση

«Τίτο μου ,κανείς δεν μπορεί να σου φέρει δώρο το φεγγάρι, πολύ απλά γιατί κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να το κάνει δικό του. Δεν είναι πράγμα το φεγγάρι, δεν αποτελείται από ύλη, θα είναι πάντα εκεί ψηλά για να το βλέπουμε, να μας φωτίζει, και να μας υπενθυμίζει πως οι άνθρωποι δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα»

Κι ύστερα προχώρησε στο μάθημα. Τα παιδιά συνέχιζαν να πειράζουν τον μικρό Τίτο, όμως εκείνος είχε πεισμώσει. Το είχε βάλει σκοπό της ζωής του πια. Θα έπιανε το φεγγάρι στα χέρια του και θα το έκανε δικό του, μπροστά στα μάτια όλων των άπιστων συμμαθητών του, αλλά και της δασκάλας του.

Το μεσημέρι γύρισε σπίτι. Είχαν ξεκινήσει οι διακοπές των Χριστουγέννων. Η μαμά του έφτιαχνες κουραμπιέδες και  μελομακάρονα , κι είχε μοσχοβολήσει ο τόπος. Ο Τίτος όμως δεν είχε όρεξη να φάει. Έτρεξε στο δωμάτιό του και κάτι από τα πολύχρωμα φωτάκια, προσπαθούσε να βρει τη λύση για το πώς θα πιάσει το φεγγάρι. Μάταια όμως. Ώρες επί ωρών σκεφτότανε και τίποτα. Η μητέρα του ανήσυχη που δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα του, μπήκε στο δωμάτιο και τον ρώτησε αν είχε γίνει τίποτα στο σχολείο, αλλά ο Τίτος δεν είπε κουβέντα. Τότε του άφησε ένα χαρτί κ ένα μολύβι για να γράψει το καθιερωμένο γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Εκείνος δεν έχασε στιγμή.

«Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Φέτος ήθελα να σου ζητήσω το φεγγάρι αλλά μου είπαν δεν μπορείς να το φέρεις. Κι αν δεν μπορείς εσύ που πετάς ακριβώς δίπλα του , ποιος μπορεί;

Εγώ στο ζητάω όμως.

Σε περίπτωση που το έχω ήδη πάρει εγώ, να μου φέρεις κάρτες με τις φιγούρες των παικτών του Fortnite.

Ευχαριστώ,

Τίτος»

Ο Τίτος έδωσε το γράμμα στην μαμά του για να το πάει στο ταχυδρομείο κ έμεινε σκεπτικός. Είχε ήδη βραδιάσει όταν χάζεψε έξω από τον παράθυρο την όμορφη Παμβώτιδα.

Και τότε ξαφνικά του ήρθε η ιδέα. Καλά πως δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα; Όπως κοιτούσε τα γαλήνια νερά της λίμνης, είδε να καθρεφτίζεται μέσα σε αυτά το φεγγάρι! Να πως θα το έπαιρνε! Καλά πως δεν το είχε τόσο καιρό σκεφτεί;

Αμέσως σκαρφίστηκε την ιδέα. Θα έπαιρνε το παγουράκι του που πίνει νερό, θα πήγαινε δίπλα από τις καλαμιές στην λίμνη και θα έβαζε το φεγγάρι στο παγούρι του. Αύριο δεν θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει κανείς.

Περίμενε να κοιμηθούν όλοι, είχε ετοιμαστεί καταλλήλως αλλά η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Ήταν η αγωνία αν θα κατάφερνε και ο φόβος του τι θα γινόταν αν αποτύγχανε. Ένιωθε την ανάσα του να είχε γίνει πιο γρήγορη και τις παλάμες του να ιδρώνουν. Δεν ήθελε όμως να το βάλει κάτω. Αν εγκατέλειπε τώρα θα ήταν δειλός. Κι όχι, όχι δεν ήταν δειλός.

Κατέβηκε αθόρυβα τις σκάλες και πήρε τα κλειδιά. Άνοιξε την πόρτα και άρχισε να περπατά σιγά σιγά. Η λίμνη ήταν μόλις απέναντι από το σπίτι του, οπότε δεν χρειάστηκε να πάει μακριά. Στο ένα χέρι κρατούσε το παγουρίνο του με την φιγούρα του Spiderman και στον άλλο τα κλειδιά. Έφτασε μπρος στις καλαμιές αλλά το φεγγάρι δεν ήταν ακριβώς εκεί που το περίμενε. Δεν πτοήθηκε όμως. Άρχιζε να γεμίζει με λιμνίσιο νερό μέχρι κάποια στιγμή να το φυλακίσει. Η ώρα περνούσε και ο Τίτος έβλεπε το φεγγάρι σταθερό στην θέση του. 

Ξάφνου άρχιζε να πλησιάζει σχεδόν επικίνδυνα πάνω στο νερό όταν ένα χέρι τον άρπαξε από τον ώμο και του φώναξε

«Τι κάνεις τέτοια ώρα έξω από το σπίτι σου μικρέ;» Ήταν ο κύριος Στέλλιος, ο γείτονάς του αλλά ψαράς της γειτονιάς που είχε βγει για την καθιερωμένη του βραδινή ψαριά χελιών. « Το έχεις πει στους γονείς σου; Ξέρεις πόσο θα ανησυχούν¨;» του είπε με βροντερή φωνή.

«Ήθελα να πιάσω το φεγγάρι κύριε Στέλλιο γι αυτό ήρθα. Αλλά τελικά δεν μπορώ. Έχουν δίκιο δεν θα γίνει ποτέ δικό μου και θα με κοροϊδεύουν οι συμμαθητές μου » είπε ο μικρός Τίτος κι έβαλε τα κλάματα. O κύριος Στέλιος πήρε αγκαλιά τον Τίτο και του είπε στοργικά ότι κανείς δεν μπορεί να τον κοροϊδέψει για κάτι που δεν είναι στο χέρι του να κάνει. Όπως και στο χέρι κανενός. Κι ύστερα του εξήγησε ότι και να μπορούσε να το πάρει το φεγγάρι, η γη θα ήταν πολύ άσχημη χωρίς αυτό και την νύχτα δεν θα φώτιζε τίποτα πάνω στον ουρανό κι αυτό θα ήταν πολύ θλιβερό.

Τότε ο Τίτος μέσα στα δάκρυά του, κατάλαβε ότι ο κύριος Στέλιος είχε δίκιο. Η θέση του φεγγαριού ήταν στον ουρανό, μαζί με τα υπόλοιπα αστέρια, για να ομορφαίνουν τον κόσμο και να φωτίζουν τους ανθρώπους τα βράδια.

 Ο κύριος Στέλιος γύρισε το μικρό Τίτο στο σπίτι, όπου οι γονείς του είχαν ξυπνήσει κι ανήσυχοι είχαν αρχίσει να τον ψάχνουν.

«Να μην το ξανακάνεις αυτό Τίτο μου, κοντέψαμε να τρελαθούμε από την αγωνία μας» είπε η μαμά του που τον έπνιξε με φιλιά από την αγωνία της.

Λίγες μέρες αργότερα ήρθε η Πρωτοχρονιά.

Ο Τίτος έτρεξε με μανία στο δώρο του και ξετυλίγοντάς το, είδε ένα φωτιστικό σε σχήμα φεγγάρι!

Έτρεξε αμέσως στο δωμάτιό του και το έβαλε στην πρίζα! Τώρα ναι! Μπορούσε να πει σε όλους ότι το φεγγάρι ήταν δικό του!

Παραμύθι από τα Ιωάννινα: Η γυναίκα με το ρολόι

Στον "Οσελότο" στα Ιωάννινα συνεχίζουμε να μαγειρεύουμε παραμύθια και προσεχώς θα έχουμε και δεύτερο γύρο.

Προς το παρόν, μόλις βγήκε από την παραμυθοκουζίνα μας φρέσκο -φρέσκο ένα ταξιδιάρικο παραμύθι που μας ταξιδεύει με τρένο από τα Ιωάννινα στη Κίνα!

Η γυναίκα με το ρολόι

Της Κωνσταντίνας Αποστόλου

Σε μία γκρίζα πόλη, δίχως πράσινο και φως, με καυσαέριο, κόρνες αυτοκινήτων και παιδιά κλεισμένα στα δωμάτια τους, κατοικούσε μία γυναίκα, η Γυναίκα με το ρολόι.

-         -  Να, να , να, αυτή είναι η γυναίκα που σου έλεγα.
- Ποια γυναίκα;
- Να, αυτή εκεί, που κατεβαίνει το λόφο, με τη μαύρη την μακριά κάπα.
-  Α ναι, την έχω ξαναδεί αλλά δεν ξέρω ποια είναι.
-  Μμμμ, Α! Πάμε να ρωτήσουμε τον Στέφανο το φούρναρη, μήπως την ξέρει εκείνος.
-  Στέφανε, Στέφανε της ξέρεις αυτή τη γυναίκα;
- Ποια; αυτή με τη μαύρη τη μακριά κάπα;
- Ναι
-  Όχι, αυτό συζητούσαμε και εμείς εδώ με τους υπόλοιπους, δεν την ξέρω, το μόνο που ξέρω είναι ότι πάντα κρατάει στα χέρια της ένα ρολόι.
- Μα, ποια να είναι τέλος πάντων;

Αυτό ήταν άλλωστε και το μεγάλο της μυστικό, που δεν ήθελε να μάθει ποτέ κανείς. Κάθε Σαββατοκύριακο λοιπόν, όταν πια έξω είχε πέσει το σκοτάδι, τα αστέρια έλαμπαν στον ουρανό και όλοι ποια κοιμόντουσαν, εκείνη, έχοντας μαζί της το ρολόι της, περνούσε από τα σπίτι όλων των παιδιών με το μαγικό της τρένο, περιμένοντας τα ίδια να μπουν μέσα σε αυτό και να ταξιδέψουν στον πλανήτη γη, για να επισκεφτούν τις χώρες που ήθελαν.

Ντουντ, ντουντ, ντουντ , το μαγικό τρένο ξεκινάει

Όλα τα παιδιά μπαίνουν μέσα, κάθονται στις θέσεις τους και η Αννούλα ρωτάει:

-          Κυρία, να σας ρωτήσω κάτι;
-          Ναι, Αννούλα
-          Αν εσείς, είστε εδώ μαζί μας, τότε ποιος οδηγεί αυτό το τρένο;
-          Α! Χαχα ( γέλασε η κυρία ) είσαι πολύ παρατηρητική Αννούλα, μπράβο. Θα σου πω ένα μυστικό, εγώ δεν ξέρω να οδηγώ…αλλά Σσσσ μην μας ακούσει κανένας…
-          Και τότε ποιος οδηγεί κυρία; λέει η Αννούλα
-          Ο Τόνι το κουνέλι, ο καλύτερος μου φίλος.
-          Μα κυρία, τα κουνελάκια δεν οδηγούν. είπε όλο περιέργεια η Αννούλα
-          Ναι, αλλά αυτό είναι το δικό μου μαγικό τρένο στο οποίο μπορούν. απάντησε η κυρία κλείνοντας το δεξί μάτι στην Αννούλα.
Μετά από λίγο η κυρία ρωτάει τα παιδιά.
-          Σε ποια χώρα θέλετε να πάμε αυτό το Σαββατοκύριακο παιδιά;
-          Στην Κίναααα
-          Στην Ιταλίααα
-          Στην Αγγλίααα
-          Στη Γαλλίααα ( φώναξαν όλα τα παιδιά μαζί. )
-          Ωραία, ωραία. Ελάτε να αποφασίσουμε όλοι μαζί, με βάση την πλειοψηφίας. Ψηφίζουμε! Όποια χώρα έχει τις περισσότερες ψήφους αυτή και θα επισκεφτούμε.
-           Αλέξανδρε για ξεκίνα εσύ πρώτος.
-          Εγώ θέλω να πάμε στην Ιταλία , για να φάω πιτσααα
-          Εγώ θέλω να πάμε στην Γαλλία, για να δω τον πύργο του Αιφελ και να φάω κρουασανάκια.  είπε η Ναυσικά
-          Εγώ θέλω να πάμε στην Αγγλία, γιατί βαρέθηκα τον ήλιο και θέλω βροχή είπε ο Σταύρος.
-          Όχι, όχι στην Κίνα να πάμε… για να δούμε αυτούς τους δράκους τους κίτρινους και τους κόκκινους… είπε ο Αχιλλέας
-          Στην Κίνα! Στην Κίνα! Για να δούμε τους δράκους και τον Κουνγκ φου πάντα. είπε ο Λουκάς
-          Εσύ Έλσα;
-          Και εγώ κυρία στην Κίνα θέλω να πάω, γιατί από εκεί ήταν η γιαγια μου και δεν έχω πάει ποτέ.
-          Όχι, όχι στη Γαλλία καλύτερα, για να δούμε και τον Ρατατούι. είπε η Έμμα.

Καθώς η γυναίκα γέλασε είπε,

-         - Λοιπόν παιδιά οι περισσότεροι είπατε την Κίνα, επομένως το τρένο μας πηγαίνει σήμερα, ολοταχώς για την Κίνα.

-        -  Ναιιιιι! είπαν όλα τα παιδιά μαζί

Καθώς λοιπόν πλησίαζαν στην Κίνα ρωτάει η Αννούλα:

-         -   Κυρία να σας ρωτήσω κάτι; Γιατί τώρα έξω έχει μέρα, ενώ όταν φύγαμε από το σπίτι ήταν νύχτα;
-          Γιατί Αννούλα, σε μερικές χώρες, όταν εμείς έχουμε μέρα, εκεί έχουνε νύχτα και όταν εμείς έχουμε νύχτα, εκεί έχουν μέρα.
-          Αλήθεια κυρία; Τέλεια τρέχω να το πω στα παιδιά.

Έτσι λοιπόν αφότου η απορία, για τη νύχτα και τη μέρα είχε λυθεί έφτασαν στην Κίνα.

Ντουντ, ντουντ, ντουντ 

-        -    Φτάσαμε είπε η γυναίκα.
-          Πω, πω, πω είναι τεράστια
-          Ε, ναι Έλσα μου είναι λογικό, αφού έχει περίπου 1 δισεκατομμύριο κατοίκους ( ανθρώπους δηλαδή που ζουν εκεί )
-          Εμείς κυρία πόσους έχουμε; ρώτησε η Έλσα
-          Για να καταλάβετε λοιπόν τη διαφορά , Μπράβο Έλσα, στην Ελλάδα μένουν 10,7 εκατομμύρια άνθρωποι ενώ στην Κίνα 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
-          Πω, πω! είπαν όλα τα παιδιά μαζί

Και ξεκίνησε αμέσως η βόλτα τους μέσα στην Κίνα. Είδαν το Μέγα Σινικό Τείχος, τεράστιους ναούς, εντυπωσιακά κτήρια, λίμνες, ποτάμια, τεράστια εντυπωσιακά καράβια αλλά και αυτά τα όμορφα κόκκινα φαναράκια για τα οποία φημίζεται η Κίνα. Δοκίμασαν τα νούντλς, το ρύζι αλλά και την περίφημη πάπια Πεκίνου. Καθώς περπατούσαν όλοι μαζί στο ατελείωτο πράσινο ξαφνικά…

-        -Αααα, δείτε δείτε , φωνάζει η Έμμα , ένας δράκος.
-          Ωχ, ωχ, ωχ
-          Κυρία, κυρία ένας δράκος
Η κυρία τρομαγμένη ρωτάει:
-          Πού, πού;
-          Να, να κυρία εκεί…
Με το που βλέπει το δράκο, αγχωμένη, αναστατωμένη και τρομαγμένη φωνάζει τον Τόνι.
-          Τόνι, Τόνι
-          Τί έγινε, τί έπαθες; Ρωτάει ο Τόνι το κουνέλι, ο καλύτερος της φίλος.
-          Κοίτα, κοίτα, ένας δράκος, εκεί πάνω, πετάει.
-          Ωχ,ωχ,ωχ είπε ο Τόνι.
-          Λέτε να βγάλει και φωτιές; είπε ο Αχιλλέας, ο οποίος μαζί με τον Λουκά ήταν οι μόνοι που είχαν ενθουσιαστεί τόσο πολύ.
-          Εγώ φοβάμαι τους δράκους, είπε η Ναυσικά και άρχισε να κλαίει, όπως και όλα τα υπόλοιπα παιδιά.
Από τη μία η γυναίκα προσπαθούσε να κάνει τα παιδιά να ηρεμήσουν, καθώς στεναχωριόταν να τα βλέπει να κλαίνε, ενώ από την άλλη ο Τόνι το κουνέλι παρατηρούσε το δράκο. Σε μία στιγμή λέει:
-          Μπα! Τι είναι αυτό που κρέμεται από τον δράκο; Αυτό φαίνεται σαν κορδόνι, σαν σκοινί. Έχει γούστο, λέει, και πλησιάζει προς τα εκεί .
-          Τόνι, μη, μην πλησιάζεις μπορεί να είναι επικίνδυνος. φώναξε η γυναίκα

Καθώς ο Τόνι πλησιάζει, βλέπει πως αυτός ο δράκος, δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε δράκος, αλλά ένας χαρταετός σε σχήμα δράκου, που πετούσε ένα μικρό αγοράκι πίσω από κάτι δέντρα και γι’ αυτό δεν φαινόταν. Έτσι ο Τόνι επιστρέφει στα παιδιά και τους λέει:

-          - Παιδιά μην αγχώνεστε και μην στεναχωριέστε, δεν είναι δράκος αλλά ένας χαρταετός στο σχήμα του δράκου.

Τότε η γυναίκα γέλασε. Τα παιδιά σταμάτησαν να κλαίνε και τα αγόρια απογοητεύτηκαν.

-          Εεε, εμείς θέλαμε κανονικούς δράκους…
-          Χα, χα, χα, δεν πειράζει παιδιά, μπορεί να δείτε την επόμενη φορά. Άντε, άντε γρήγορα στο τρένο, να γυρίσουμε γιατί το ρολόι μου χτυπάει και λέει πως είναι η ώρα για επιστροφή. Άντε, άντε γρήγορα γιατί αν αργήσουμε και καταλάβουν οι γονείς σας ότι δεν είσαστε στα κρεβατάκια σας θα ανησυχήσουν.
-          Μμμμ, καλά. είπαν όλα με μία φωνή.

Ντουντ, ντουντ, ντουντ  

Το τρένο φεύγει…

-       -   Πείτε γεια Κίνααα
-          Γειά Κίνααα

Μόλις έφτασαν σπίτια τους, τα παιδιά είπαν:

-        -  Γεια σας κυρία, γεια σου Τόνι , γεια μαγικό τρένο θα τα πούμε στο επόμενο ταξίδι μας… 

Παραμύθια γεμάτα κέφι!

3ο Φεστιβάλ Παραμυθιού στο Χαλάνδρι

“Αναζητώντας τις ρίζες μας”

Σεμινάρια γεμάτα παραμύθια και ιστορίες

Ο Ίκαρος δεν πνίγηκε τελικά, αλλά παντρεύτηκε στην Ικαρία, ο Ιάσονας δεν πήρε το Χρυσόμαλλο Δέρας αλλά ανέβηκε στον θρόνο της Ιωλκού, ο Κακός Λύκος δεν ήταν και τόσο …κακός, ενώ δημιουργήθηκε και μια πέμπτη εποχή του χρόνου!

Αυτά και άλλα πολλά έγιναν στα σεμινάρια παραμυθιού στο Χαλάνδρι!

Ο Δήμος Χαλανδρίου σε συνεργασία με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης  του Εθνικού Κέντρου Έρευνας & Διάσωσης Σχολικού Υλικού διοργανώνει για 3^η συνεχή χρονιά το Φεστιβάλ Παραμυθιού στο Χαλάνδρι.

Ως θέμα του 3^ου Φεστιβάλ έχει επιλεγεί το «Αναζητώντας τις ρίζες μας»

Το Φεστιβάλ απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενηλίκους και η στόχευσή του, πέρα από την ψυχαγωγία και τη γνωριμία με τον κόσμο του παραμυθιού, είναι η γνωριμία με τις ρίζες και την παράδοση μέσα από βιωματικές δράσεις και παραμύθια.

Σκοπός του 3^ου Φεστιβάλ είναι τα παιδιά να γνωρίσουν τις ρίζες τους και να αναδείξουν τον πολιτισμό των «μικρών πατρίδων» μέσα από το παραμύθι.

Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιείται κύκλος σεμιναρίων δημιουργίας παραμυθιού,  στο Κέντρο Νεότητας Χαλανδρίου.

Μέσα από τη βιωματική προσέγγιση του κόσμου των παραμυθιών, οι συμμετέχοντες μαθαίνουν να τα αξιοποιούν στην εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ παράλληλα προετοιμάζονται για τις ιστορίες που θα δημιουργήσουν μαζί με ομάδες παιδιών από τα Δημοτικά Σχολεία, τα Νηπιαγωγεία αλλά και τους Παιδικούς Σταθμούς του Δήμου Χαλανδρίου.

Ήδη μέσα από αυτή τη διαδικασία έχουν δημιουργηθεί και δραματοποιηθεί αρκετά παραμύθια με άξονα την τοπική ιστορία, τη μυθολογία κ.α.

Μετά την ολοκλήρωση των σεμιναρίων τον Μάρτιο, θα συνεχιστούν οι δράσεις σε σχολεία και τοπικούς συλλόγους.

Τα παραμύθια που θα δημιουργήσουν οι ομάδες των παιδιών θα παρουσιαστούν σε μια γιορτή -Φεστιβάλ Παραμυθιού την Κυριακή 9 Ιουνίου στο Θέατρο της Ρεματιάς.

Περίπατος για όλη την οικογένεια: Η Πλάκα και η Επανάσταση του ‘21

Περίπατος για όλη την οικογένεια:

Η Πλάκα και η Επανάσταση του ‘21

Τη Κυριακή 24 Μαρτίου στις 12 το μεσημέρι, το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης οργανώνει έναν περίπατο για όλη την οικογένεια με αφορμή την επέτειο της Επανάστασης του 1821.

Ξεκινώντας από την οδό Τριπόδων,  ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο αναζητώντας τα ίχνη σημαντικών γεγονότων και ανθρώπων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον Επαναστατικό Αγώνα.

Θα μάθουμε:

-Ποια εκκλησία συνδέεται με τον Αθανάσιο Διάκο

-Τι πραγματικά συνέβη στον Οδυσσέα Ανδρούτσο

-Που βρίσκεται η καμπάνα που σήμανε την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς

-Που γεννήθηκε ο φιλελληνισμός του Λόρδου Βύρωνα

-Ποιο είναι το σπίτι του Βοεβόδα των Αθηνών

-Πώς συνδέεται με την Πλάκα ο μεγάλος ιστορικός Τζορτζ Φίνλει

-Πώς περιγράφουν οι ξένοι περιηγητές το ξέσπασμα της Επανάστασης στην Αθήνα

-Τι συνέβη στους «Αέρηδες» στη διάρκεια του ξεσηκωμού στην Αθήνα

-Ποιο σπίτι κρύβει την ιστορία της οικογένειας του Λυκούργου Λογοθέτη

Υπεύθυνος προγράμματος Κώστας Στοφόρος, δημοσιογράφος -συγγραφέας

Η συμμετοχή κοστίζει 10 ευρώ και περιλαμβάνει εκτός από τον περίπατο ξενάγηση στο Μουσείο

Για ομάδες των πέντε ατόμων και άνω προβλέπεται έκπτωση 20%

Απαραίτητη η κράτηση θέσεων: info@ekedisy.gr

Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, Τριπόδων 23 -Πλάκα, Στάση Μετρό Ακρόπολη. Τηλ. 2103250341