Το κοριτσάκι και οι παπαρούνες

 

της Αλκυόνης Κρητικάκη

Κάποτε ζούσε ένα μικρό κοριτσάκι με τους γονείς του σε ένα εξοχικό δίπλα σε ένα δάσος. Το κοριτσάκι κάθε μέρα έμπαινε μέσα στο δάσος όπου έπαιζε με τα ζώα κρεμιόταν από τα  δέντρα και ξεκουραζόταν στον κορμό τους. 

Ήταν το δεύτερό της σπίτι. Πολλές φορές ξεχνιόταν και έμενε μέσα για ώρες.

Μια μέρα όμως, αρρώστησε πολύ βαριά και πέθανε. Οι γονείς της που ήξεραν πόσο αγαπούσε εκείνο το δάσος, την έθαψαν στην καρδιά του. Τότε λες και η ψυχή της πέρασε μέσα από τη γη, το αγαπημένο της λουλούδι – η παπαρούνα – άρχισε να ανθίζει παντού.

 Ο τόπος ζωντάνεψε από τη στενοχώρια και τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν ξανά. 

Η ατμόσφαιρα ελάφρυνε καθώς ο καθαρός αέρας περνούσε γύρω τους σαν ένας απαλός χαιρετισμός. Όταν λοιπόν οι γονείς του κοριτσιού νιώθουν μοναξιά, μπαίνουν μες στο δάσος όπου η παρουσία της κόρης τους είναι αισθητή.

Ένα ποίημα και μια ιστορία για τον πόλεμο

 

Από τη Μαριαλένα Πορίχη

 Ήταν ένας μικρός στρατιώτης

 

Δεν είναι μικρός αυτός για στριατιώτης;

Κι όμως, δεν είχες ξαναδει ποτέ έναν τέτοιο πατριώτη,

με τέτοιο πάθος για τη πατρίδα

και τέτοια όνειρά για την ελευθερία.

 

Είχες δει αυτόν τον στρατιώτη;

Ήταν σαν πραγματικός ιππότης,

χωρίς άλογο και γυαλιστερή πανοπλία,

μονάχα με τη δική του ανδρεία.

 

Δεν έχω ξανα αντικρίσει έναν τέτοιο στρατιώτη,

που δεν κρατάει στο χέρι του ασπίδα,

μονάχα την αγάπη του για την πατρίδα.

 

Είχες προσέξει αυτόν τον στρατιώτη;

Που δεν πολεμάει με ξίφη και με τόξα,

μονάχα με τα δικά του κότσια.

 

Κάποτε γνώριζα έναν στρατιώτη,

μικρός αλλά με μεγάλη τολμή,

η καρδιά του πλυμμίριζε λεβεντιά,

κι η ψυχή του είχε γεμίσει ήδη λευτεριά.

 

Ήταν ένας μικρός στρατιώτης,

που το βράδι που ακούστηκε η τουφεκιά,

έξω είχε ξαστεριά,

και ένα χελιδόνι πέταξε από τον πόλεμο,

στη πολυπόθητη λευτεριά.

 

 

 

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ

 

Η κυρία σηκώθηκε από την έδρα και μας είπε ότι θα ξεκινούσαμε νέο κείμενο στη σελίδα 173. Πήγαμε και μου ζήτησε να ξεκινήσω να διαβάζω, σηκώθηκα και άρχισα:

 «Ο πόλεμος ήταν σκληρός και ανελέητος. Περίμενα πως και πως να γυρίσω σπίτι μου, στη γυναίκα μου, στη μάνα μου, που πεθαίνουν από αγωνία αυτή τη στιγμή. Όλοι μας λαχταρούσαμε τα σπίτια μας, τις οικογένειές μας και πάνω απ’ όλα τη λευτεριά. Δεν άντεχα τον πόλεμο. Δεν άντεχα να βρίσκομαι στο συνεχές σκότος  που μας είχε πνίξει όλη αυτή η κατάσταση. Δεν άντεχα τα ουρλιαχτά πόνου  των συνανθρώπων μου. Δεν ήθελα να σκοτώνω. Δεν ήθελα να πολεμώ. Δεν ήθελα να βλέπω έναν έναν να πέφτουνε στο χώμα και να μην ξανασηκώνονται. Δεν άντεχα την οσμή του αίματος. Τίποτα. Ήθελα να φύγω, να χαθώ. Να μην ξανα αντικρίσω αδέρφια να σφάζουν ο ένας τον άλλον, γυναίκες να κλαίνε, παιδιά να μένουν ορφανά. Ήθελα να τελειώσει ο πόλεμος, η μιζέρια. Δεν ήθελα να είμαι μία μηχανή αφανισμού, ένα όπλο για τους αδερφούς μου. Δεν ήθελα οι μισοί να ζητωκραυγάζουν όταν μας βλέπουν και οι άλλοι μισοί να φοβούνται. Δεν ήθελα να κλείνω τα μάτια μου και να βλέπω φριχτές εικόνες στο μυαλό μου. Εδώ και μήνες, όταν επιτέλους έχουμε μια στιγμή να κλείσουμε τα μάτια μας, εμείς τρομάζουμε πιο πολύ από όταν βρισκόμαστε στο πεδίο της μάχης. Κάποιος θα στοιχειώνει τα όνειρά μας.

Εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το κοριτσάκι. Που έκλαιγε πάνω από το πτώμα του νεκρού πατέρα της και η μάνα της έτρεχε, παρακαλούσε και της φώναζε να φύγει από εκεί. Εκείνη δεν άκουγε, «ήθελε να πάρει τον μπαμπά της μαζί της. Ήθελε να πάνε να φυτεύσουν λουλούδια όπως έκαναν παλιά και μετά να πιάνουν στα χέρια τους πεταλούδες και να τις αφήνουν να πετάξουν στον αέρα.» Ξάφνου, το κοριτσάκι, είδε ένα λουλούδι. Το τελευταίο λουλούδι. Το πρώτο λουλούδι που είχα δει μετά από πολύ καιρό. Ήθελε να το δώσει στον πατέρα της. Παρά τις φωνές τις μάνας  που την πλησίαζε. Εκείνη πήγε να πάρει το λουλούδι.»

΄Εκανα παύση να σκουπίσω τη μύτη μου. Δεν τα μπορούσα αυτά τα κείμενα, με στενοχωρούσαν. Στα δευτερόλεπτα που δεν διάβαζα, κοίταξα λίγο την τάξη μου. Όλα τα παιδιά μίλαγαν με τους διπλανούς και τους παραδιπλανούς τους και γέλαγαν. Και εγώ στεκόμουν εκεί και δάκρυζα. Τότε το βλέμμα μου συναντήθηκε με της δασκάλας. Με κοίταζε. Συνέχισα. «Το κοριτσάκι πέρασε τον δρόμο. Άκουσα κάποιον που έδωσε εντολή για πυρ. Εγώ απλώς κοίταζα. Δεν έκανα τίποτα. Το παιδί, πήρε το λουλούδι, το έκοψε και έτρεξε να το δώσει στον πατέρα της. Την ώρα που έφτασε από πάνω του και του έλεγε να σηκωθεί να του το δώσει και να βρούνε πεταλούδες μαζί, μια σφαίρα έφυγε. Και αυτή η σφαίρα ήταν από το δικό μου όπλο. Κοίταζα άναυδος, το τι έκανα, με τον ανώτερό μου να φαίνεται ικανοποιημένος. Το κορίτσι σωριάστηκε δίπλα στον πατέρα της. Η μάνα της ούρλιαζε και έκλαιγε πάνω από τα πτώματα. Δύο χελιδόνια πέταξαν από πάνω, ελεύθερα από τη μιζέρια του πολέμου. Και η τελευταία εικόνα που θυμάμαι, είναι το χέρι του παιδιού, που ήταν κάτω. Ελαφρά ανοιγμένο. Και μέσα κείτονταν τα πέταλα του λουλουδιού, που είχαν φύγει από το λουλούδι και σιγά σιγά τα έπαιρνε ο άνεμος.».

Δεν άντεξα. Άρχισα να κλαίω. Ασταμάτητα. Ατελείωτα. Η καθηγήτριά μου, ήρθε από πίσω μου, με αγκάλιασε και με παρότρυνε να συνεχίσω, γιατί αλλιώς δεν θα γνώριζα την πραγματική λογοτεχνία και δεν θα έφτανα στο τέλος για να μάθω, ότι ο στρατιώτης πέθανε...

 

Αφιερωμένο στην καθηγήτριά μου της λογοτεχνίας , που με τη διήγησή της, πάντοτε με συγκινεί.

Κυριακή των Βαΐων: Στο Φάληρο της Ιστορίας

 

Περίπατος στο Φάληρο της Ιστορίας

Κυριακή 9 Απριλίου στις 17:00

Από το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης σε συνεργασία με τον Δήμο Παλαιού Φαλήρου και τις Δημοτικές Βιβλιοθήκες Π. Φαλήρου.

Σημείο συνάντησης η Βίλα Συγγρού/ Μουσείο Αεροπορίας

-Πότε υπήρχαν υδροπλάνα στο Φάληρο και πού μπορούσε κανείς να ταξιδέψει;

-Ποια σχέση είχε ο …τρελό Καμπέρος με το Φάληρο;

-Πού υπήρχε ο Ζωολογικός Κήπος;

-Πού βρισκόταν το αρχαιότερο επίνειο της Αθήνας και ο Αρχαϊκός Λιμένας;

-Ποια σχέση είχε το Φάληρο με την Αργοναυτική Εκστρατεία;

Οδηγός και σε αυτή την εξόρμηση των Δημοτικών Βιβλιοθηκών, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Στοφόρος.

Η δήλωση συμμετοχής σας γίνεται ηλεκτρονικά στο e-mail της Δημοτικής Βιβλιοθήκης dimotikivivliothikipf@gmail.com

Παρακαλείσθε όπως αναγράψετε πλήρες ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας.

Ένα υπέροχο ποίημα για το Πάσχα από μια μαθήτρια της Ε Δημοτικού

 Της Δέσποινας Κάντζαρη, από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Παπάγου

Ημέρα της ζωής

Σαν Κυριακή ξημερώνει

ηχούν στην πόλη, χτυπούν οι καμπάνες.

Περνάνε οι ώρες, ο ουρανός ξεφουντώνει

χαίρεται ο ουρανός, παιδιά και μάνες.

Με λαμπάδες γεμίζουν οι δρόμοι

τελείωσαν οι δύστυχες βραδιές

ήρθε η Ανάσταση και μέρες λαμπρές.

 

Το Πάσχα είναι μέρα ειρηνική

Που από φως την πλάθει ο κόσμος

«Χριστός Ανέστη» φωνάζουν όλοι μαζί.

Ετούτο το πρωί φεύγει ο πόνος.

Όλη η πλάση είναι γελαστή

η Σαρακοστή πέρασε, τελειώνει η νηστεία

με φρέσκα φαγητά γεμίζει η τραπεζαρία.

 

Η ζωή είναι πιο ακριβή απ’ τα χρυσά παλάτια

κόκκινα βάφονται τ’ αυγά, σαν του Κυρίου το αίμα

κόκκινα βάφονται τ’ αυγά, όχι όμως και τα μάτια

σήμερα η αντιπαλότητα ορίζεται ως ψέμα.

Όλοι μας ενώνονται, σαν μικρά κομμάτια

εχθροί και φίλοι στέκονται αγκαλιασμένοι

και σταυρωτά γλυκοφιλημένοι.

Παιδιά βγαίνουν με χαμόγελα στις αυλές

σφιχτά στα χέρια τους λαμπάδες κρατούν

ή απ’ τις καμπάνες θα ξυπνήσεις ή απ’ τις γελαστές φωνές

που φως κι ευτυχία παντού αντλούν.

Ανθίζουν οι θάμνοι και οι κερασιές

λουλούδια σκορπίζονται στο κάθε βήμα.

Που βρέθηκε τόση ομορφιά, Απρίλιο μήνα;

 

Καταρράχτες που ρίχνουν γάργαρο νερό

ασημένια μοιάζει ετούτη η αυγή

δροσιά και αγάπη έρχεται από τον ουρανό

που γαλάζιος θα μείνει όλη την Κυριακή.

Λαμπάδες, κεριά φωτεινά και ρεσώ

λεπταίνουν και μακραίνουν τα κατακόκκινα χείλη

απ’ το κέντρο της πόλης ως το μακρινό ακρωτήρι.

 

Η μέρα θυμίζει γη παραδεισένια,

η φύση λούζεται από την ξαστεριά

πρωί βράδυ, ζωή παραμυθένια

γελάνε τα άνθη, Θεού χαρά.

Δεν εξηγείς το συναίσθημα με μόνο μια πένα,

γλέντι, αρνί, μελωδία, εορτασμός …

Και ύστερα το σούρουπο ολονυκτίς χορός.

 

Καλό Πάσχα

Επιχορηγήσεις για μεταφράσεις στα αγγλικά

 Ενημέρωση από το PEN GREECE

| PEN AMERICA| Επιχορηγήσεις του Ταμείου Μετάφρασης PEN/Heim - 2024 ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΕΩΣ: 2 Ιουνίου 2023

Το PEN/Heim Translation Fund Grants ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2003 με δωρεά των Priscilla και Michael Henry Heim ως απάντηση στον χαμηλό αριθμό λογοτεχνικών μεταφράσεων που εμφανίζονται σήμερα στην αγγλική γλώσσα. Σκοπός τους είναι η προώθηση της έκδοσης και της υποδοχής μεταφρασμένης παγκόσμιας λογοτεχνίας στα αγγλικά.  Προθεσμία υποβολής:  Οι υποβολές θα γίνονται δεκτές από την 1η Απριλίου 2023 έως την 1η Ιουνίου 2023.   Δικαίωμα συμμετοχής: Δεκτά μπορούν να γίνουν: μεταφράσεις μυθοπλασίας, κείμενα πεζού λόγου, ποίησης ή δράματος, που έχουν γραφτεί αρχικά από ένα μόνο άτομο. Οι μεταφράσεις δεν θα πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει προηγουμένως στα αγγλικά σε έντυπη μορφή ή θα πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει μόνο σε παρωχημένη ή άλλως ελαττωματική μετάφραση. Τα έργα θα πρέπει να είναι μεταφράσεις σε εξέλιξη, καθώς η επιχορήγηση αποσκοπεί στην παροχή ενίσχυσης για την ολοκλήρωσή τους. Δεν υπάρχουν περιορισμοί όσον αφορά την εθνικότητα ή την υπηκοότητα του μεταφραστή, αλλά τα έργα πρέπει να είναι μεταφρασμένα στα αγγλικά. Τα έργα μπορούν να έχουν το πολύ δύο μεταφραστές, αλλά να είναι ενός συγγραφέα.   ΔΕΝ γίνονται δεκτά:    Μεταφράσεις έργων με πολλούς αρχικούς συγγραφείς, όπως ανθολογίες, μεταφράσεις λογοτεχνικής κριτικής και επιστημονικά ή τεχνικά κείμενα.   Σημείωση: Οι μεταφραστές μπορούν να υποβάλουν μόνο ένα έργο ανά έτος. Έργα που έχουν υποβληθεί στο παρελθόν και δεν έχουν λάβει επιχορήγηση είναι απίθανο να επανεξεταστούν σε επόμενο έτος. Οι μεταφραστές στους οποίους έχουν ήδη χορηγηθεί επιχορηγήσεις από το Ταμείο δεν μπορούν να υποβάλουν εκ νέου αίτηση για τρία έτη μετά το έτος κατά το οποίο έλαβαν επιχορήγηση - για παράδειγμα, οι δικαιούχοι επιχορήγησης του 2020 έχουν δικαίωμα να υποβάλουν εκ νέου αίτηση.   Τρόπος υποβολής της αίτησης:   Όλα τα έγγραφα πρέπει να είναι σε 12pt, Times New Roman, με μονό διάστημα και περιθώρια 1 ίντσας.   Η αίτηση θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει τα εξής:   Μια περιγραφή του έργου και της σημασίας του, έκτασης 1-2 σελίδων. Βιογραφικό σημείωμα και βιβλιογραφία του συγγραφέα, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών για μεταφράσεις του έργου του σε άλλες γλώσσες. Βιογραφικό σημείωμα του μεταφραστή, όχι μεγαλύτερο από 3 σελίδες. Εάν το βιβλίο δεν είναι ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων και δεν υπάρχει ακόμη σύμβαση για το έργο, παρακαλείστε να συμπεριλάβετε φωτοαντίγραφο της δήλωσης περί πνευματικών δικαιωμάτων στο πρωτότυπο (η δήλωση περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι μια γραμμή που περιλαμβάνει τον χαρακτήρα ©, μια ημερομηνία και το όνομα του κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων, η οποία εμφανίζεται ως μέρος του πρωτοσέλιδου σε κάθε βιβλίο), καθώς και επιστολή από τον κάτοχο των πνευματικών δικαιωμάτων στην οποία δηλώνεται ότι τα δικαιώματα του βιβλίου στην αγγλική γλώσσα είναι διαθέσιμα. Μια επιστολή ή αντίγραφο ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον κάτοχο των πνευματικών δικαιωμάτων αρκεί. Εάν η μετάφραση βρίσκεται επί του παρόντος υπό σύμβαση με εκδοτικό οίκο, παρακαλείστε να υποβάλετε αντίγραφο της σύμβασης. Απαιτείται δείγμα μετάφρασης. Για τον πεζό λόγο θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 8-10 σελίδων (όταν μορφοποιηθεί όπως απαιτείται, περίπου 3.000-5.000 λέξεις). Για την ποίηση, παρακαλείστε να συμπεριλάβετε 1-2 ποιήματα ανά σελίδα, έκτασης 8-10 σελίδων. Το ίδιο απόσπασμα στην πρωτότυπη γλώσσα (και, εάν το έργο έχει μεταφραστεί προηγουμένως, το ίδιο απόσπασμα στην προηγούμενη έκδοση). Παρακαλούμε συμβουλευτείτε τη σελίδα μας με τις Συχνές Ερωτήσεις πριν απευθύνετε οποιαδήποτε ερώτηση στη διεύθυνση awards@pen.org.

Δυο ιστορίες από το εργαστήριό μας "Ο κόσμος της Πηνελόπης Δέλτα"

 

Περίπατος στην χαλάρωση

Της Παναγιώτας Ταρασουλέα

 

Τι ωραίο τοπίο! Η μυρωδιά είναι τόσο ευωδιαστή! Αχ το ηλιοβασίλεμα είναι τόσο όμορφο! Το θαλασσινό αεράκι μου ανεμίζει τα μαλλιά!

Οι βράκες…εε εννοούσα οι βάρκες κουνιούνται χαλαρά στον ρυθμό των κομμάτων…συγγνώμη και πάλι, εννοούσα των κυμάτων.

Κοιτώ την αντανάκλαση του εαυτού μου στο κρυστάλλινο νερό. Ηρεμία, ησυχία όλα είναι τόσο ειρηνικά! Συνεχίζω τον ονειρικό περίπατό μου και αντικρίζω ένα κτίριο με ωραία αρχιτεκτονική. Είναι το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας. Στρίβω,  ανυπομονώντας να δω κι άλλα φανταστικά πράγματα, η αγωνία μου κορυφώνεται, φτάνει στο ζενίθ καιιιι …

Ααααααααααααααααα! Βοήθεια! Ο Θεός μου ρίχνει κουβά με παγωμένο νερό! Τα ρούχα μου κολλάνε πάνω μου! Τα καλοχτενισμένα μαλλιά μου χάλασαν! Οι μάλλινες καλτσούλες μου που είχαν σχέδιο παπάκια χαλάσανε και αυτές. Το νερό έφτασε μέχρι και στο βρακί μου. Βοηθήστε με! Παθαίνω κρίση!

-Μην πας κι εσύ γυρεύοντας όμως! Τι θες και πλησιάζεις αφού ξέρεις ότι σήμερα έχει πλημμυρίδα; Μου λέει ένας κύριος που βρίσκεται κοντά.

Τελικά, η τέλεια βόλτα μου είχε μουσκεμένο τέλος. (Βέβαια ένα μπανάκι το χρειαζόμουν).

Αυτές οι στιγμές δεν ξεχνιούνται ποτέ, μα ποτέ, κυριολεκτικά ποτέ….

 

ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

της Μαριαλένας Πορίχη

Τα βήματά μου ήταν αργά και ήσυχα. Δεν ήθελα να χαλάσω την αρμονία του τοπίου γύρω μου. Πλησίαζα την λίμνη ρίχνοντας κλεφτές ματιές, μήπως και είχε έρθει. Κάθισα στο γρασίδι, κάτω από μια ιτιά, που η πραότητα που μου μετέφερε δεν αποτυπώνεται με λόγια, και ξεκίνησα να παρατηρώ. Η νύχτα ήταν ήσυχη, όμορφη. Δεν σκίαζε κανένα σύννεφο τον ουρανό και το φεγγάρι, που έριχνε την αντανάκλασή του στα ατάραχα νερά της λίμνης. Οι ήχοι ήταν ελάχιστοι. Το θρόισμα του, σχεδόν ανύπαρκτου, ανέμου, που λίκνιζε τις καλαμιές και έβγαζαν μια μελωδία μοναδική, έδινε το σήμα στις πυγολαμπίδες να κλέψουν την παράσταση. Εκείνες, κρυμμένες στο γρασίδι, με κάθε σου κίνηση τις προσκαλούσες να προσχωρήσουν στην παράσταση.

Αν και νύχτα, τα χρώματα των φυτών εξακολουθούσαν να είναι εντυπωσιακά. Οι ίριδες στις όχθες της λίμνης, γιόρταζαν με τα κόκκινα, τα μωβ-μπλε, ροζ και λευκά πέταλά τους, που ένα ένα, τα έπαιρνε ο αέρας για να τα οδηγήσει στο νερό, όπου θα έκαναν τους ομόκεντρους κυκλικούς κυμματισμούς τους, που θα τάραζαν με έναν ευχάριστο τρόπο την γαλήνη της βραδιάς. Μόνο ένα έμπειρο μάτι, θα μπορούσε να ξεχωρίσει τους λωτούς από τα νούφαρα της λίμνης. Οι όμορφοι λωτοί, δέσποζαν ένα μέτρο πάνω από την επιφάνεια του νερού και σε άφηναν άφωνο με τις τονικές διαβαθμίσεις τους, καθώς οι αποχρώσεις αυτών των λουλουδιών κυμαίνονταν μεταξύ λευκού και ροζ, που ενώνονταν σε ένα θαυμάσιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Η νύχτα ήταν απερίγραπτα μαγική. Όσο περνούσε η ώρα, η απόλυτη αταραξία και αρμονία αυτού του τοπίου, σε συνδυασμό με την νανουριστική μελωδία που εξέμπεμπε το περιβάλλον και διέχεε στα αυτιά μου, με κατέστησαν εύκολο θύμα για την αγκαλιά του Μορφέα*. Δεν συνειδητοποίησα πόση ώρα κοιμόμουν, αλλά με ξύπνησαν οι ήχοι βημάτων και μια γνώριμη φωνή που έλεγε, «Ξύπνα υπναρού». Σηκώθηκα αστραπιαία στα γόνατά μου και το πρώτο πράγμα που είδα μέχρι να ξεθολώσουν τα μάτια μου, ήταν τα παπούτσια που καθώς πλησίαζαν, ανασήκωναν πυγολαμπίδες στον αέρα. Γονάτισε δίπλα μου και πιάνοντάς μου το χέρι απαλά μου είπε, «Συγγνώμη που άργησα». Συνάντησα τα γκριζοπράσινα μάτια του, που μαρτυρούσαν μεταμέλεια, «Δεν πειράζει, ξέρεις πώς θα εξιλεωθείς». Και με αυτά τα λόγια, μου έπιασε δειλά το μάγουλο και με φίλησε γλυκά στα χείλη. Κάθισε δίπλα μου, στήριξα το κεφάλι μου στον ώμο του και απολαύσαμε μαζί την ανατολή του ηλίου.

 

*Ο Μορφέας ήταν ο θεός του ύπνου.

 

Ο Ζαμπαντής και το τιρκουάζ τριαντάφυλλο

   Με το εργαστήρι της "Παραμυθοκουζίνας" στο 1ο Δημοτικό Σχολείο του Παπάγου ξεκινήσαμε μια σειρά περιπετειών με ήρωα τον Ζαμπαντή. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το 1ο επεισόδιο με τον τίτλο "Ο Ζαμπαντής και το μαγεμένο φαγητό" ή αλλιώς "Ο Ζαμπαντης και οι πειρατές". 

2ο επεισόδιο: "Ο Ζαμπαντής και τα τέρατα".

3ο επεισόδιο: "Ο Ζαμπαντής και η Μηχανή του Χρόνου"

Στο μεταξύ έχουμε και το τραγούδι από το επεισόδιο που παρουσιάζουμε σήμερα: "Ο Ζαμπαντής και το τιρκουάζ τριαντάφυλλο"

Δημιουργοί και εικονογράφοι οι:

Άγγελος Διαμαντόπουλος

Βασίλης Διαμαντόπουλος

Δέσποινα Κάντζαρη

Μυρτώ Μαθιουδάκη

Αντώνης Ρόμπος

Ο Ζαμπαντής και το τιρκουάζ τριαντάφυλλο

Ο Ζαμπαντής ήταν μόνο 18 όταν σχεδίασε την προσωρινή μετακόμισή του στα Ιωάννινα. Θα πήγαινε για να βρει καλύτερη δουλειά αλλά και καλύτερες συνθήκες ζωής, μιας και εκεί ήταν ένα πιο ήσυχο μέρος και όχι τόσο πυκνοκατοικημένο, σε αντίθεση με την Αθήνα όπου κατοικούσε ως τότε. Υποσχέθηκε όμως σ’ όλη την οικογένειά του πως θα τηλεφωνούσε σε όλους καθημερινά και αν το εστιατόριο ή το κατάστημα που άνοιγε δεν θα είχε επιτυχία, θα επέστρεφε σύντομα.

Ετοίμασε βιαστικά τις αποσκευές του και αναχώρησε για τα Ιωάννινα. Η πόλη αυτή δεν ήταν όπως την περίμενε. Ήταν ένα πανέμορφο μέρος, με λιακάδα αλλά και κρύο, με φυτά και πρασινάδα σε κάθε δρόμο, με πολυσύχναστες πλατείες και μαγαζιά, με έντονα στολισμένα πολυκαταστήματα, με μια παραμυθένια λίμνη με νησάκι μέσα της… αλλά κανέναν τόπο δεν μπορούσε να αγαπήσει περισσότερο από τον τόπο στον οποίο μεγάλωσε. Τελικά, άνοιξε ένα εστιατόριο με όλα τα παραδοσιακά φαγητά της Ηπείρου, παρόλο που κάποια δεν τα είχε ξαναδοκιμάσει στο παρελθόν. Τη μεγαλύτερη πελατεία πάντως την είχαν τα βατραχοπόδαρα. 

Μετά από λίγο καιρό όμως, το μαγαζί απέκτησε έναν ανταγωνιστή: ένα νέο εστιατόριο που άνοιξε δύο γωνίες πιο κάτω. Ήταν και τα δύο εστιατόρια της ίδιας περιοχής, με αντίστοιχα μενού, και το καθένα σκόπευε να έχει τη μεγαλύτερη επιτυχία (δηλαδή αριθμό πελατών). Οι περισσότεροι πρώην πελάτες του εστιατορίου του Ζαμπαντή «Φαγητό και ξερό ψωμί» προτίμησαν την ποιότητα του φαγητού του νέου μαγαζιού «Κρεατολιχουδιές», γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή του Ζαμπαντή στην Αθήνα αφού πρώτα έβαλε λουκέτο στην επιχείρησή του.

Προτού όμως φύγει, παρατήρησε κάτι που του φάνηκε παράξενο και συνάμα μοναδικό: ένα μικρό τιρκουάζ τριαντάφυλλο, που έλαμπε στο φως του ήλιου. Δεν ήταν πια μικρό παιδί ώστε να το κόψει… Αλλά αυτή τη φορά έμοιαζε να είναι κάτι ξεχωριστό και δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό. Το πήρε μαζί του, σφίγγοντας στη χούφτα του το κοτσάνι του, χωρίς όμως να ξέρει τη μυστηριώδη ιστορία από πίσω του…

Ο Ζαμπαντής πήρε το δρόμο της επιστροφής, και τον υποδέχτηκαν θερμά οι δικοί του άνθρωποι στην Αθήνα. Φτάνοντας όμως στο σπίτι του, προτού τακτοποιήσει καν τις βαλίτσες του, τοποθέτησε σε ένα πελώριο βάζο το τριαντάφυλλο. Τόσο μεγάλο το βάζο για ένα μικρό άνθος… Ήταν λες και το είχε σε μία γυάλινη βιτρίνα. Άξιζε όμως, τα πέταλά του θα δημιουργούσαν το πιο γευστικό και πρωτότυπο γλυκό.

Το λουλούδι ήταν περιζήτητο λόγω της σπανιότητάς του. Υπήρχε μόνο ένα είδος σπόρου που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τριαντάφυλλο χρώματος τιρκουάζ. Και αυτός προερχόταν από τριανταφυλλιές που ευδοκιμούσαν στα εξωτικά δάση της μακρινής Τασμανίας. Θα έκανα εδώ μία παρένθεση για να εξηγήσω πού ακριβώς βρίσκεται η Τασμανία, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε την ιστορία μας! J Αφού μαθεύτηκε στην πόλη των Ιωαννίνων πως το άνθος εξαφανίστηκε, η «ανθοσυμμορία» της περιοχής βάλθηκε σε αποστολή να εντοπίσει την τοποθεσία του χαμένου λουλουδιού.

Μία  δασολόγος με όνομα Μπιάνκα επισκέφθηκε τον Ζαμπαντή. Τον ρώτησε για το σπάνιο είδος τριαντάφυλλου. Ο Ζαμπαντής ένιωσε ένα κύμα αμηχανίας να τον κατακλύζει. Δεν επέτρεπε στον εαυτό του να αποχωριστεί το λουλούδι το οποίο του θύμιζε την αν και αποτυχημένη, άξια για την προσπάθεια εμπειρία του στα Ιωάννινα. Για αυτόν τον λόγο έκανε τον ανήξερο, αλλά η καχυποψία της Μπιάνκα παρέμεινε. Ειδικά όταν αντιλήφθηκε το βάζο πίσω του, σιγουρεύτηκε πως ο Ζαμπαντής ήταν ο κάτοχος του μοναδικού άνθους. Η Μπιάνκα τα μετέφερε όλα στους συνεργάτες της και ύστερα στην οικογένειά της. Η απάντηση ήταν πάντοτε η ίδια. «Δεν έχεις και άδικο, αλλά κάποιες φορές  φαντάζεσαι προβλήματα των οποίων η ύπαρξη δεν είναι σίγουρη.»

Την ίδια στιγμή, ο ανυποψίαστος για την ανθοσυμμορία Ζαμπαντής δοκίμαζε για πρώτη φορά το θεσπέσιο γλυκό τριαντάφυλλο. Ένα άλλο στοιχείο που αγνοούσε ήταν πως το γλυκό αυτό είχε αλλόκοτες ιδιότητες, μια από τις οποίες ήταν ότι πολλαπλασίαζε τη δύναμή του.

Η ιδιότητα αυτή αποδείχθηκε αναγκαία μια εβδομάδα μετά, όταν ξέσπασε μια πυρκαγιά στη γειτονιά. Στο διαμέρισμα που είχε παραδοθεί στις φλόγες βρίσκονταν μέσα τρία παιδιά και ένα μωρό. Τα παιδιά έτρεξαν έξω μαζί με το μικρό τους αδερφάκι, χωρίς όμως να αντιληφθούν μέσα στον πανικό τους ότι εκείνο είχε αφήσει το χέρι του και έμεινε μέσα. Νόμιζε πως το έντονο πορτοκαλί της φουντωμένης φωτιάς αντιστοιχούσε σε μία γιγάντια μπάλα του μπάσκετ.

Τα τρία αδέρφια, μόλις το συνειδητοποίησαν, έτρεξαν πανικόβλητα ξανά προς το διαμέρισμα όπου βρισκόταν το βρέφος, μέχρι που τους σταμάτησε ο Ζαμπαντής, πρόθυμος να βοηθήσει. Μ’ αστραπιαία ταχύτητα έριξε την πόρτα με μία γροθιά κι έφερε το μέσα στα δάκρυα αδελφάκι τους χωμένο μέσα στην αγκαλιά του. Τα παιδιά, συγκινημένα, ευχαρίστησαν τον Ζαμπαντή. Τα έκπληκτα μάτια των παιδιών όμως αναρωτιούνταν πώς κατόρθωσε με μία μόνο γροθιά να ρίξει μία πόρτα. Ίσως να είχε εκείνος το τριαντάφυλλο…! Αλλά δεν ήταν ώρα για τέτοιους συλλογισμούς. Προς το παρόν θα φιλοξενούνταν στο σπίτι της Μπιάνκα και της οικογένειάς της.

Το ίδιο βράδυ τα κρίσιμα νέα εμφανίστηκαν στην τηλεόραση σε όλα τα κανάλια ως η πρώτη είδηση της ημέρας, και το πρωί στο πρωτοσέλιδο κάθε εφημερίδας. Η  οικογένεια τον παιδιών παρακολούθησε με προσοχή, αλλά συνάμα και πόνο. Τότε ήταν που φάνηκε ο ήρωας. Η καρδιά τους ζεστάθηκε και γέμισε ξανά, ώσπου ακούστηκε το όνομα του Ζαμπαντή. Η δασολόγος και ο σύζυγός της, ο Μπίλι δεν παρακολούθησαν άλλο. Απασχολήθηκαν με τα νέα, καταστροφικά σχέδιά τους…

Ο Μπίλι, σε λιγότερο από μία εβδομάδα, είχε καταφέρει να τρυπώσει στο σπίτι του Ζαμπαντή ψάχνοντας για το τριαντάφυλλο. Αν και κάποια πέταλά του είχαν μετατραπεί σε γλυκό, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η ανάκτησή του. Το τράβηξε βιαστικά από το γυάλινο βάζο του κι άρχισε να τρέχει. Δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί αρκετά και τον σταμάτησε η αστυνομία. Είχε ήδη αρχινήσει να κινείται προς  τα εκεί όταν ήχησε ο συναγερμός. Αναγκάστηκε με βαριά καρδιά να παραδώσει το τριαντάφυλλο που καιρό τώρα αναζητούσε. Όταν επέστρεψε στο δωμάτιό του, η Μπιάνκα τον ρώτησε τον λόγο για τον οποίο δεν το έφερε. Αλλά εκείνος έσκυψε το κεφάλι, κατέβασε το βλέμμα και δεν αποκρίθηκε.

Η δασολόγος, σαν κατανόησε πως απέτυχε, αντιμετώπισε την απογοήτευσή του με συμπόνια. Του έδινε κουράγιο, λέγοντας πως κάθε αποτυχία οδηγεί σε μία νέα προσπάθεια, καθώς εάν κάποιος επιτύγχανε τον στόχο του θα προσπαθούσε ποτέ ξανά;

Αφού πέρασαν λίγες μέρες, τα μέρη της ανθοσυμμορίας σύναψαν μεταξύ τους την συμφωνία να ασχοληθούν ξανά με την υπόθεση. Αυτή τη φορά αποφάσισαν να αναγκάσουν τον Ζαμπαντή να τους παραχωρήσει το τιρκουάζ λουλούδι, ή κάτι δώδεκα φορές πιο πολύτιμο… Τον απήγαγαν και αμέσως μετά απέστειλαν ένα γράμμα στον πατέρα του, που έλεγε:

 Παρασκευή 13/1/2023

Καλησπέρα σας,  κ. Μπάμπη

Εάν αναρωτηθείτε πού βρίσκεται ο ανεκτίμητος υιός σας, βρίσκεται  στο υπόγειό μας και αυτή τη στιγμή και ο μόνος τρόπος να επιστρέψει είναι να μας φέρετε αμέσως το τιρκουάζ τριαντάφυλλο.

                                                                                                      Άγνωστος αποστολέας

Η Μπιάνκα και ο Μπίλι αναχώρησαν για το ταχυδρομείο με υψωμένο το κεφάλι. Από μέσα τους γελούσαν σατανικά. Δεν είχαν όμως θυμηθεί να κλειδώσουν το υπόγειο ούτε είχαν προσέξει πως ο Ζαμπαντής τους ακολουθούσε…