Γενάρης
Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ήσουνα μωρό, κάποιον Γενάρη, είχαμε δει τον πρώτο χρόνο σου να ξεπροβάλλει μαζί μ’ ένα χρυσό φεγγάρι.
Άγγιξες το στόμα μου με το δάχτυλο σου.
Σε πήρα από την κούνια και σου τραγούδησα ψιθυριστά, όλα τα φεγγαροτράγουδα που ήξερα, μα τα έχω πια ξεχάσει…
Τώρα στο άδειο σου δωμάτιο μόνο ένα ανοιχτό βιβλίο στο σκονισμένο πάτωμα.
Το σηκώνω και μέσα στη θαμπάδα των ματιών μου διαβάζω: «…αγάπη θα πει να δέσεις μια κούνια στ’ άστρα…»*.
Το τηλέφωνο χτυπάει και είμαι σίγουρος πως είσαι εσύ…
*Στίχος του Ναζίμ Χικμέτ από τους «Ρομαντικούς» (εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Κώστας Κοτζιάς)
Από το "Ημερολόγιο για να θυμάσαι ή να ξεχνάς", με τις καταπληκτικές ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη, που κυκλοφόρησε το 2012 από τον "Εξώστη"
