Με ένα μπαούλο
γεμάτο μυστικά, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης
Της Εύης Πίνη
Τα τελευταία χρόνια
έχει τύχει να επισκεφθώ αρκετά σχολεία με τη συγγραφική μου ιδιότητα και μπορώ
να πω ότι έχω «ζήσει» τα πάντα, από την αμηχανία έως τον ενθουσιασμό και όλα τα
ενδιάμεσα.
Τα προγράμματα
φιλαναγνωσίας έχουν μπει εδώ και χρόνια στη σχολική ζωή και το πρώτο που
σκέφτονται οι εκπαιδευτικοί, στο πλαίσιο της υλοποίησής τους, είναι «να
καλέσουν ένα συγγραφέα, να μιλήσει στα παιδιά». Κάποιοι το σκέφτονται ως ένα
ολοκληρωμένο πρόγραμμα με αρκετή δουλειά προετοιμασίας μέσα στην τάξη.
Αφιερώνουν διδακτικές ώρες να διαβάσουν με τα παιδιά κάποιο βιβλίο, σχεδιάζουν
δραστηριότητες και η επίσκεψη του/της
συγγραφέα έρχεται ως επιστέγασμα της όλης δράσης. Αυτή είναι μια
ευτυχισμένη στιγμή για όλους, τα παιδιά, τον δάσκαλο και τον συγγραφέα και
ομολογώ ότι έχω βιώσει αρκετές τέτοιες στιγμές.
Έχω ζήσει όμως και από
τις άλλες, τις φοβερά αμήχανες, όπου τα παιδιά δεν γνωρίζουν ποια είναι αυτή η
κυρία που μπαίνει στην τάξη τους, ούτε για ποιο λόγο, χαίρονται όμως γιατί θα
χάσουν μάθημα. Και οι εκπαιδευτικοί αντίστοιχα αμήχανοι να απολογούνται γιατί
δεν είχαν χρόνο να προετοιμάσουν την τάξη τους! Μη σας τύχει!
Έτσι, κάθε φορά που
διασχίζω την είσοδο ενός σχολείου, μια αγωνία την έχω. Κυρίως στις περιπτώσεις
όπου γνωρίζω ότι όντως ο δάσκαλος δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του να
ασχοληθεί με το βιβλίο.
Στην τελευταία μου
επίσκεψη σε σχολείο, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο της Μυτιλήνης, είχα
κάθε λόγο να αγωνιώ, αφού οι συνεννοήσεις είχαν γίνει τελευταία στιγμή
και η τάξη είχε μόλις δύο εβδομάδες να προετοιμαστεί. Μια πρόταση εκπαιδευτικής
δράσης στο σχολικό Ανθολόγιο «συνέντευξη από ένα συγγραφέα» ήταν το
έναυσμα και από εκεί ξεκίνησε η κυρία Ευαγγελία Τσολάκη, δασκάλα της Ε’, την
ταχύρρυθμη προετοιμασία της τάξης. Στη συνέχεια επέλεξαν να ασχοληθούν με
τα «Μυστικά κρυμμένα στο μπαούλο»
«Βρισκόμαστε με τα
παιδιά της τάξης μου στα ίχνη σας» μου έγραψε η κυρία Τσολάκη σε μήνυμα στις 5
Νοέμβρη (καλό αυτό!) και συμφωνήσαμε να πάω στο σχολείο στις 18 του μήνα.
Το επόμενο μήνυμα ήταν
ακόμη καλύτερο «Τα παιδιά σας έχουν ετοιμάσει μια έκπληξη».
Το πρωί της 18ης
Νοέμβρη πέρασα την είσοδο του ιστορικού κτιρίου του Παρθεναγωγείου της
Μυτιλήνης, όπου στεγάζεται το 4ο Δημοτικό και βρέθηκα σε μια τάξη –
έκπληξη, όπου το μισό χώρο της αίθουσας καταλάμβανε μια σκηνή θεάτρου!
Τα παιδιά με
υποδέχτηκαν θερμά και με μεγάλο ενθουσιασμό άρχισαν να μου κάνουν ερωτήσεις.
Άλλωστε αυτός ήταν ο στόχος, να πάρουν συνέντευξη από ένα συγγραφέα. Οι
ερωτήσεις και οι παρατηρήσεις τους
έξυπνες, στοχευμένες, κάποιες αστείες, κάποιες αναμενόμενες, κάποιες όχι τόσο…Είχαμε
πολλά να συζητήσουμε και η ώρα περνούσε μέχρι που κάποια παιδιά ρώτησαν την
δασκάλα τους «Κυρία, πότε θα παίξουμε θέατρο;» και μαρτύρησαν την έκπληξη.
Λατρεύω τη
δραματοποίηση, μου αρέσει πολύ να βλέπω τους ήρωές μου να ζωντανεύουν και ο
θίασος της κυρίας Τσολάκη το έκανε με πολύ ευφάνταστο τρόπο. Επί σκηνής βρέθηκα
και εγώ, δηλαδή μια μαθήτρια που υποδυόταν τη συγγραφέα και παρουσίαζε τους
ήρωες του βιβλίου, οι οποίοι γίνονταν πορτρέτα χρησιμοποιώντας κενές κορνίζες.
Τα παιδιά είχαν επιλέξει, εκτός από τα δρώντα πρόσωπα, και άλλα που ενώ δεν
είναι δρώντα, τους είχαν φανεί ενδιαφέροντα,
όπως η Φλώρα, η ψηλομύτα φίλη του Πέτρου Σαρηγιάννη, ο Έριχ Μπλύχερ, ο
Γερμανός αρχαιοκάπηλος, η αγαπημένη μου θεία Ευδοξούλα και ο γάτος Ζουζούνης.
Αν και τα παιδιά δεν
είχαν πολύ χρόνο να προετοιμαστούν, είχαν κάνει εξαιρετική δουλειά με απλά
μέσα. Καπέλα, τσάντες, ομπρέλες, άλλαζαν χέρια και να τοι οι ήρωες επί σκηνής.
Όλοι και όλες έπαιξαν με πολύ κέφι και αυθορμητισμό τους ρόλους τους και η
παράσταση έκλεισε με γέλια, χειροκροτήματα και αναμνηστικές φωτογραφίες. Έφυγα
από το σχολείο με ένα φάκελο γεμάτο ζωγραφιές και ένα πλατύ χαμόγελο.
Δεν ξέρω αν τα παιδιά
θα αγαπήσουν το βιβλίο με αυτή τη δράση και άλλες παρόμοιες. Ξέρω όμως ότι αυτές οι δράσεις είναι σπόροι που
ρίχνει «στον κήπο της» η δασκάλα της τάξης και σίγουρα κάτι όμορφο θα ανθίσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου